Category Archives: Ακαδημία Αδέσποτου

Επιστροφή στη δράση για την Ακαδημία!

Αρχίζουν τα σχολεία, αντίο ξεγνοιασιά,
μα αρχίζει κι η μπαλίτσα με κέφι και χαρά!

Η Αδέσποτος Αθηνών – Ακαδημία ποδοσφαίρου επιστρέφει στην δράση για την έναρξη του τέταρτου χρόνου αυτοοργανωμένης λειτουργίας της.
Σας καλούμε στην πρώτη συγκέντρωση και γνωριμία με το εγχείρημα το Σάββατο 14 Σεπτέμβρη στις 18:00 Καλλιδρομίου 50 στα Εξάρχεια, ενώ οι προπονήσεις αρχίζουν στις 16 Σεπτέμβρη και θα διεξάγονται κάθε Δευτέρα και Παρασκευή στις 18:00 στο γήπεδο του Ρουφ (Πειραιώς και Εχελιδών).

Εκεί στο δήμο ακούστε το καλά, θέλουμε γήπεδα για όλα τα παιδιά!

Την Κυριακή που μας πέρασε η  ακαδημία ποδοσφαίρου συμμετείχε στην πορεία που διοργάνωσε το Athens Antifa League σχετικά με την ιδωτικοποίηση και την κερδοσκοπική αξιοποίηση των δημόσιων χώρων. Η πορεία ξεκίνησε από το περιβόητο “γήπεδο” του Θησείου για να φθάσει μέσω Φιλοπάππου και Πετραλώνων στο Κουκάκι.

Εκεί, μικροί και μεγάλοι παρακολουθήσαμε την αγωνιστική,φάγαμε από τη συλλογική κουζίνα, διασκεδάσαμε, αλλά είχαμε και την ευκαιρία να συμμετάσχουμε σε φιλικά παιχνίδια.
Όλα αυτά σε έναν από τους δυστυχώς λίγους δημόσιους χώρους που έχουν απομείνει.

Εκεί στο δήμο ακούστε το καλά, θέλουμε γήπεδα για όλα τα παιδιά!

Εκεί στο δήμο ακούστε το καλά, θέλουμε γήπεδο για όλα τα παιδιά

Ο Αδέσποτος Αθηνών είναι ένας αυτοοργανωμένος αθλητικός σύλλογος. Τα δύο τελευταία χρόνια, προσπαθώντας να αναδείξουμε τον αθλητισμό σε πεδίο χαράς, συνεργασίας, αλληλεγγύης και όχι ανταγωνισμού, κέρδους και διακρίσεων κάθε μορφής, έχουμε δημιουργήσει την ακαδημία ποδοσφαίρου για παιδιά 5-12 χρόνων. Η ακαδημία δεν απαιτεί «συνδρομή», αλλά με ελεύθερη οικονομική συνεισφορά όλα ανεξαιρέτως τα παιδιά μπορούν να συμμετέχουν σε αυτήν και να γνωρίσουν το ποδόσφαιρο ως άθλημα και κυρίως ως παιχνίδι.

Επιλέξαμε να δραστηριοποιηθούμε στο χώρο του Θησείου και να χρησιμοποιήσουμε το δημοτικό γήπεδο της γειτονιάς, το οποίο, όμως, βρισκόταν σε πολύ άσχημη κατάσταση. Οι εκκλήσεις για επισκευή προς στην αρμόδια υπηρεσία του Δήμου Αθηναίων και στην Περιφέρεια ήταν συνεχείς και οι απαντήσεις-υποσχέσεις για την άμεση κατασκευή του κατηγορηματικές. Κάτι τέτοιο τελικά δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ με αποτέλεσμα το γήπεδο να έχει μετατραπεί σε έναν άκρως επικίνδυνο χώρο που πολλές φορές δεν έχει καν επαρκή φωτισμό. Προπονήσεις ακυρώνονται ή διεξάγονται υπό αντίξοες συνθήκες και σίγουρα όχι με τον τρόπο που αρμόζει σε παιδιά.

Στέρεψε η υπομονή μας, δεν θα ανεχτούμε άλλες υποσχέσεις. Η κοροϊδία της δημοτικής αρχής δεν απευθύνεται μόνο απέναντι στον «Αδέσποτο». Είναι κοροϊδία και εμπαιγμός των κατοίκων όλης της γειτονιάς, των κατοίκων του Δήμου Αθηναίων, οποιουδήποτε ανθρώπου θέλει να αθληθεί ελεύθερα, μη πληρώνοντας συνδρομές σε ιδιωτικά γυμναστήρια και χώρους. Η υποβάθμιση του δημόσιου χώρου, για τον οποίο άλλωστε στο Δήμο Αθηναίων πληρώνουμε ουκ ολίγα τέλη, είναι υποβάθμιση της ζωής μας. Δε θα δεχτούμε τίποτα λιγότερο από όσα μας ανήκουν.

⦁ Άμεση επισκευή του γηπέδου του Θησείου, ώστε αυτό να είναι ασφαλές και ικανό να φιλοξενήσει τις προπονήσεις. Συγκεκριμένο σχέδιο και χρονοδιάγραμμα του έργου
⦁ Σε ενδεχόμενη απομάκρυνσή μας εξαιτίας των επισκευών απαιτούμε την παραχώρηση αθλητικών εγκαταστάσεων σε κοντινή περιοχή εντός του Δήμου Αθηναίων σε ώρες και ημέρες που επιτρέπουν τη διεξαγωγή προπονήσεων μαθητών.

Καλούμε τους φίλαθλους του Αδέσποτου, τους κατοίκους της γειτονιάς, όλους τους δημότες να συμμετέχουν στις κινητοποιήσεις που θα ακολουθήσουν.

Ακαδημία Ποδοσφαίρου Αδέσποτου Αθηνών 

Ακαδημία Αδέσποτου 2018-19

Κυριακή ξεκινάμε!
Ο Αδέσποτος Αθηνών είναι ένας αυτοοργανωμένος αθλητικός σύλλογος. Τα δύο τελευταία χρόνια προσπαθώντας να αναδείξουμε ότι ο αθλητισμός είναι πεδίο χαράς, συνεργασίας, αλληλεγγύης και όχι ανταγωνισμού, κέρδους και διακρίσεων κάθε μορφής, έχουμε δημιουργήσει την ακαδημία ποδοσφαίρου για παιδιά 5-12 χρονών. Η ακαδημία δεν έχει «συνδρομή», αλλά ελεύθερη οικονομική συνεισφορά, ώστε όλα ανεξαιρέτως τα παιδιά να μπορούν να συμμετάσχουν σε αυτή και να γνωρίσουν το ποδόσφαιρο ως άθλημα και κυρίως ως παιχνίδι. Για τη λειτουργία της ομάδας όμως είναι σημαντική η ενεργή συμμετοχή των γονέων. Φέτος ξεκινάμε την Κυριακή 9 Σεπτεμβρίου στις 11:00 στο γήπεδο του Θησείου για την πρώτη συνάντηση της χρονιάς, όπου περιμένουμε τους παλιούς αλλά και τους νέους μας φίλους.

Πρέπει να μας νοιάζει;

*Ένα κείμενο της κοινωνικής ακαδημίας του Αδέσποτου Αθηνών για τον υπέρμετρο ανταγωνισμό και τις βαθμολογίες στα παιδικά πρωταθλήματα

Προημιτελικός πρωταθλήματος Παμπαίδων
Θύελλα Ανταγωνισμού – Δόξα Πίεσης

Εισαγωγή

“Χρηστάρα, κόψ’τον, φά’ τον, μπράβο ρε σκύλε” φωνάζει ο προπονητής των γηπεδούχων απ’ τον πάγκο. “Νίκο, κάνε ντρίπλα και κάρφωσε το”, ακούγεται να λέει ο μπαμπάς από την εξέδρα. “Ξυπνήστε, παίξτε με ψυχή, μην παίζετε σαν ψοφίμια”, φωνάζει απ’ έξω ο ιδιοκτήτης της ακαδημίας. “Φάουλ, τι κάνει ρε;;; Ο διαιτητής γιατί δεν δίνει κάρτα, γιατί του μιλάει απλά”, ωρύεται η μαμά. Ο Μάριος χάνει την μπάλα μέσα απ’ τα χέρια, ο Χρήστος το εκμεταλλεύεται και κάνει από κοντά το 2-1. “Γκοοοοοολ” πανηγυρίζουν όλοι μαζί οι γονείς, πατάνε τις κόρνες που έχουν μαζί τους προκαλώντας όσο το δυνατόν περισσότερο θόρυβο. Απ’ την άλλη πλευρά οι γονείς των παιδιών της φιλοξενούμενης ομάδας χτυπιούνται. “Γιατί ρε Μάριε, γιατί” φωνάζει ο πατέρας του. “Βγάλ’ τον και βάλε τον Ηρακλή, δεν είναι σε καλή μέρα” συνεχίζει ο πατέρας του Γιώργου. “Δεν πειράζει Μάριε, δεν πειράζει αγόρι μου, πάμε” του λέει ο προπονητής των φιλοξενούμενων “Πειράζει, θα χάσουμε” μονολογεί ο Μάριος.
Ο αγώνας λήγει 2-1. Οι νικητές πανηγυρίζουν έξαλλα, πέρασαν στον ημιτελικό. Ακόμα πιο χαρούμενοι μοιάζουν οι γονείς. Οι ηττημένοι σκυθρωποί, δεν μιλιούνται. Ο Μάριος, αποτραβηγμένος από τους άλλους, κλαίει. Ο μικρός του αδερφός, ο Στέφανος ρωτάει τη μαμά του. “Γιατί κλαίει ο Μάριος μαμά;”. ”Γιατί χάσανε αγάπη μου και στενοχωρήθηκε”. “Ε και τι πειράζει; Ο προπονητής την άλλη φορά που παίξαμε φιλικό μας είπε ότι δεν πρέπει να μας νοιάζει αν θα κερδίσουμε ή θα χάσουμε.
Πρέπει να μας νοιάζει;”

-Το ποδόσφαιρο στις αναπτυξιακές ηλικίες πρέπει να είναι παιχνίδι ή ένα ακόμα πεδίο καλλιέργειας του ανταγωνισμού μεταξύ των παιδιών, στο οποίο υφίστανται πίεση προκειμένου να γίνουν “οι καλύτεροι”;
-Μας ενδιαφέρει η καλλιέργεια των παιδιών, η ανάπτυξη του ομαδικού πνεύματος, της συνεργασίας, η κοινωνικοποίηση μέσω του αθλητισμού ή η πάση θυσία δημιουργία παιχταράδων που θα σαρώσουν τους τίτλους;
-Θέλουμε τη διασκέδαση των παιδιών και μέσω αυτής την ποδοσφαιρική τους βελτίωση ή να πάρουμε τη νίκη χρησιμοποιώντας τους “καλύτερους” διαφημίζοντας έτσι τη “σωστή δουλειά” που γίνεται στην ακαδημία μας και αποτυπώνεται και στη βαθμολογία;
Η χρήση της βαθμολογίας σε επίσημα πρωταθλήματα (ακόμα και για παιδιά 7-8 χρονών), δημιουργεί “ανάγκες” που ένα παιδί δεν χρειάζεται να έχει όταν μπαίνει σε ένα γήπεδο να παίξει με κύριο στόχο τη διασκέδαση.
Η πίεση που υφίστανται τα παιδιά στις μέρες μας είναι τεράστια. Σχολείο, φροντιστήρια ξένων γλωσσών, μαθήματα υπολογιστών. Σε αυτό το υπερβολικά φορτωμένο πρόγραμμα ο αθλητισμός ίσως να αποτελεί τη μοναδική τους διέξοδο και για το λόγο αυτόν πρέπει από πολύ νωρίς να μάθουν να τον αντιμετωπίζουν σαν μία ψυχαγωγική δραστηριότητα και όχι σαν ακόμα μία αγχώδη διαδικασία.

Ενότητα: Παιδιά

“Πειράζει” και “χάσαμε εξαιτίας μου” είναι οι σκέψεις που γυρνούσαν στο μυαλό του Μάριου για πολλές ώρες μετά τον αγώνα. Σε λίγο θα κατέβαινε στη γειτονιά με τους φίλους του να παίξει.
Και εκεί παίζανε μπάλα και ο Μάριος θυμάται με βεβαιότητα ότι είχε χάσει πολλές φορές. Αλλά δεν υπήρχε επίσημη βαθμολογία, δεν υπήρχε προπονητής, δεν υπήρχαν γονείς στην εξέδρα, δεν τους αγόρασε κάποιος χορηγός εμφανίσεις, εκεί τους κανόνες τους έθεταν τα ίδια τα παιδιά.
– Γιατί όμως αυτή η ήττα τον ενοχλούσε περισσότερο;
-Τι διαφορά είχε ο αγώνας αυτός από τα εκατοντάδες ματς που έστηναν στην γειτονία με πέτρες για τέρματα ή από το διπλό στο τέλος κάθε προπόνησης;
“Μα ήταν ο προημιτελικός’’ σκέφτηκε ο Μάριος και ενώ ήταν σίγουρος ότι αυτή είναι η “σωστή” απάντηση – άλλωστε, το είχε πει και ο μπαμπάς το πρωί ότι ο προημιτελικός είναι πολύ σημαντικός γιατί μετά είναι ο ημιτελικός και μετά ο τελικός ή κάτι τέτοιο – ένιωσε ότι δεν τον κάλυπτε. Και δεν τον κάλυπτε γιατί για τον ίδιο δεν ήταν τόσο σημαντικός. Ήταν όμως σημαντικός για τον προπονητή και ήταν πεπεισμένος ότι ο κ. Κώστας θα το μετάνιωνε που τον έβαλε αλλαγή στο 2ο ημίχρονο. “Στο επόμενο ματς θα παίξω ακόμα λιγότερο”. Την άλλη φορά όμως στο φιλικό τους είχε πει ο,τι δεν πρέπει να τους νοιάζει αν κερδίσουνε ή χάσουνε. Πρέπει να τους νοιάζει;
“Ε να είχα λίγο άγχος και μου γλίστρησε’’, εξηγούσε στους φίλους του για το γκολ ο Μάριος. “Επειδή ήταν προημιτελικός” τον διαβεβαίωνε η παρέα και σε λίγο είχαν χωριστεί για να παίξουν το ελ κλάσικο γειτονιάς. Και παρόλο που προβλεπόταν ντέρμπι, κρίνοντας από τις συνθέσεις, ο Μάριος για το επικείμενο ματς δεν ένιωθε κανένα άγχος.
Ήταν μια δύσκολη εβδομάδα. Διάβασμα για το σχολείο, τεστ στα αγγλικά, καβγάδες στο σπίτι. Και δεν έφταναν όλα αυτά ήρθε ο μεγάλος αποκλεισμός της ομάδας που θα σήμαινε ότι το επόμενο Σαββατοκύριακο δε θα είχε αγώνα πρωταθλήματος για πρώτη φορά μετά από καιρό..
“Ευτυχώς..” σκέφτηκε ο Μάριος…

Το πρωτάθλημα που συμμετέχει ο Μάριος είναι πολύ δύσκολο και η ομάδα του είναι ακόμα αρχάρια. Επομένως κάθε αγώνας του προκαλεί έντονο και μη ελεγχόμενο στρες που έχει αντικαταστήσει την ικανοποίηση και την ψυχαγωγία που βιώνει όποτε παίζει στη γειτονιά, με αποτέλεσμα να τον επιβαρύνει εμποδίζοντας τη συναισθηματική του ανάπτυξη. Σε αυτή την ηλικία μόνο μικρές και προσεκτικά ελεγχόμενες δόσεις άγχους επιτρέπουν στο παιδί να μάθει να τις διαχειρίζεται και να τις διοχετεύει με τέτοιο τρόπο ώστε να βελτιώνει την απόδοση του. Το πρωτάθλημα όμως, με το ακαθόριστο επίπεδο των ομάδων, είναι λύση;
Οι στόχοι και οι προσδοκίες που τίθενται πρέπει να είναι ρεαλιστικοί σύμφωνα με τις ανάγκες του παιδιού. Υπάρχουν πολλοί παράγοντες που διαφοροποιούν τα παιδιά ως προς την αντιμετώπιση του άγχους τους. Χαρακτηριστικά όπως το φύλο, η ευφυΐα, η επάρκεια, η αυτοπεποίθηση και πολλά άλλα πρέπει να λαμβάνονται υπόψιν από τους ανθρώπους που ασχολούνται με τον παιδικό αθλητισμό. Οι προσδοκίες των σημαντικών άλλων, η απόδοση αιτιότητας της νίκης ή της ήττας από το παιδί, ο φόβος της αποτυχίας και πολλοί ακόμα παράμετροι επηρεάζουν την ψυχολογία τους. Πόσοι γνωρίζουν πως τα παιδιά προπονούνται μαζί ανά διετία γέννησης (π.χ. 2009-2010) και ότι οι διαφορές που εμφανίζουν, ακόμα και οι σωματομετρικές, είναι τεράστιες; Γιατί συχνά επιλέγονται να παίξουν τα μεγαλύτερα παιδιά, εκείνα που γεννήθηκαν το πρώτο τετράμηνο της διετίας, που πιθανότατα είναι δυνατότερα από τα νεότερα; Μήπως οδηγούμε τα παιδιά στην εγκατάλειψη των σπορ και στην ψυχολογική τους εξουθένωση από πολύ νωρίς; Πόσο εύκολο επομένως είναι σε μια ομάδα 15-20 παιδιών να ασχοληθούμε εξατομικευμένα με τις ανάγκες τους; Και τέλος να τονίσουμε τα κίνητρα για παιχνίδι. Για ποιο λόγο τα εσωτερικά κίνητρα των παιδιών για παιχνίδι και την ικανοποίηση που βιώνουν μέσα από αυτό αντιμετωπίζοντας το ως αυτοσκοπό γενικότερα, να τα μετατρέψουμε σε εξωτερικά με επαίνους, βαθμολογίες και τιμωρίες και κατά συνέπεια όλες τις ψυχολογικές συνέπειες που περιγράψαμε παραπάνω, κάνοντας το ποδόσφαιρο να αποτελεί μέσον για την επίτευξη κάποιου άλλου σκοπού; Αν ρωτήσουμε τα ίδια τα παιδιά για ποιο λόγο επέλεξαν να μπουν στην ομάδα οι πιθανότερες απαντήσεις θα είναι ότι το έκαναν για να παίξουν, να γνωρίσουν φίλους, να διασκεδάσουν από το παιχνίδι, να νιώσουν πως βελτιώνονται. Σε τι θα ωφελούσε να συμμετάσχουν σε πρωταθλήματα που η νίκη και η βαθμολογία θα επηρέαζε τα θέλω τους;

Τελικά ο Μάριος γύρισε σπίτι του όταν νύχτωσε μόνος του -ή με τους φίλους του-, καθώς δεν πήγαιναν οι γονείς του να τον δουν στον “ανεπίσημο αγώνα” της γειτονιάς. Είχε νικήσει είχε χάσει δεν είχε σημασία, και δεν χρειαζόταν να απαντήσει σε ερωτήσεις τύπου “πόσο ήρθε ο αγώνας..πόσο χρόνο έπαιξες..σε ποια θέση σε έβαλε..τι θέση είστε στη βαθμολογία..” παρά μόνο στο “πως πέρασες σήμερα;..γιατί άργησες τόσο;”.

Ενότητα: Γονείς – παιδιά

Αργότερα τη νύχτα ο Μάριος δεν μπορούσε να κοιμηθεί και θυμόταν διάφορες φράσεις που άκουγε στο γήπεδο όταν έπαιζε αγώνες. Σε έναν φιλικό αγώνα της ομάδας του μάλιστα κάποιος γονέας είχε φωνάξει στον προπονητή “Εσύ θες να μάθεις στα παιδιά μας να χάνουν”. Το σκορ ωστόσο ήταν ήδη 5-0 υπέρ της ομάδας του και ο κ. Κώστας, ο προπονητής του αποφάσισε να βάλει να παίξουν τα πιο αρχάρια παιδιά ώστε, από τη μία να πάρουν εμπειρίες και τη χαρά του παιχνιδιού και από την άλλη να δοθεί η ευκαιρία στον αντίπαλο να βγάλει όσα μαθαίνει στις προπονήσεις και να βάλει κάποια γκολ που δίνουν πάντα χαρά στα παιδιά. Παρόλα αυτά, τα παράπονα απ΄τους γονείς δεν έλειπαν ακόμα και σε ένα τουρνουά, χαρακτηριστικό του οποίου είναι πως δεν υπάρχει βαθμολογία!
Αυτή η ψευδαίσθηση του γονέα πως ξέρει καλύτερα από οποιονδήποτε να χειριστεί το παιδί ή ένα παιχνίδι ίσως οφείλεται σε κοινωνικό – οικονομικά κατάλοιπα του παρελθόντος. Πιέζουν και πιέζονται να γίνει το παιδί τους αυτό που οι ίδιοι δεν μπόρεσαν να γίνουν, τώρα που οι συνθήκες και τα μέσα μοιάζουν εφικτά για όλους. Ίσως πολύ απλά να είναι η υπέρμετρη αγάπη και στήριξη προς το παιδί που τους κάνει να παρεμβαίνουν τόσο έντονα στη ζωή του.
Όπως και να χει, ο γονέας – πρότυπο θα πρέπει να δίνει χώρους ελευθερίας και έκφρασης τόσο στο παιδί όσο και στον ειδικό-αρμόδιο, δηλαδή τον προπονητή. Δεν είναι λίγες οι φορές που κάποιοι γονείς δίνουν συνεχώς οδηγίες πάνω στις εντολές του προπονητή με συνέπεια να ενοχλούν/αποσυντονίζουν όλους (παιδιά, προπονητές, άλλους γονείς), καταστρέφοντας τον αυθορμητισμό και την ελευθερία της σκέψης και των κινήσεων των παιδιών.
Ακόμη, συχνό φαινόμενο είναι οι γονείς να πιάνονται στα χέρια μεταξύ τους ή να ασκούν έντονη κριτική, ακόμα και βία (σωματική και λεκτική) σε προπονητές ή διαιτητές επειδή θεώρησαν πως το παιδί τους αδικήθηκε και πιθανότατα θα καταστραφεί η καριέρα του! Κανιβαλίζονται και αυτοί και καταπίνονται στις “ανάγκες” και τα πρότυπα της σύγχρονης κοινωνίας. Συμπεριφέρονται στα παιδιά σαν να είναι σταρ και επαγγελματίες σε αντίθεση με τα παιδιά που απλά ονειρεύονται να γίνουν σταρ ή επαγγελματίες.
Αμέτρητα βίντεο, ασήμαντα στατιστικά, κριτικές, βρισιές, ψαγμένα σχόλια (π.χ. άλλαξε παιχνίδι!) είναι κάποιες από τις αγαπημένες συνήθειες ενός γονέα σε έναν παιδικό ποδοσφαιρικό αγώνα. Επιλογή ποιών αγώνων θα δει ή θα καταγράψει. Για παράδειγμα θα πάει σε έναν αγώνα βαθμολογικού χαρακτήρα πρωταθλήματος να δώσει τη δική του μάχη απ την εξέδρα ή απλά τη στήριξή του, αλλά όχι να δει το παιδί να αγωνίζεται άναρχα, ελεύθερα σε μια αλάνα (μάλλον επειδή δεν υπάρχουν πλέον!) ή στο διάλειμμα του σχολείου. Όλες αυτές οι περιπτώσεις σημαίνουν πίεση, άγχος, προσδοκίες. Όπως έχει γραφτεί, η υποστήριξη του γονέα προς το παιδί δεν είναι αρνητική. Η παρεμβατικότητα του και η αμετροέπεια του όμως, ναι.
Το παιδί αν μπορούσε να φωνάξει και να επιβληθεί θα έλεγε “αφήστε με να παίξω, να διασκεδάσω, να πέσω, να κλάψω χωρίς να με κοιτάζετε, χωρίς να σας κοιτάζω. Τώρα είναι η στιγμή μου και σας ευχαριστώ που με αφήνετε να εκφραστώ όπως θέλω”.
“Τα παιδιά σας δεν είναι παιδιά σας. Είναι οι γιοι και οι κόρες της λαχτάρας της Ζωής για τη ζωή. Έρχονται στη ζωή με τη βοήθειά σας, αλλά όχι από σας. Και παρόλο που είναι μαζί σας, δεν σας ανήκουν. Μπορείτε να τους δώσετε την αγάπη σας, όχι όμως και τις ιδέες σας. Γιατί αυτά έχουν τις δικές τους ιδέες. Μπορείτε να στεγάσετε το σώμα τους, όχι όμως και την ψυχή τους, γιατί η ψυχή τους κατοικεί στο σπίτι του αύριο, που εσείς δεν μπορείτε να επισκεφτείτε ούτε στα όνειρά σας. Μπορείτε να προσπαθήσετε να τους μοιάσετε, αλλά μη γυρεύετε να τα κάνετε να σας μοιάσουν. Γιατί η ζωή δεν πηγαίνει προς τα πίσω και δε σταματά στο χθες”.

Ενότητα: Προπονητές

Μετά το τέλος του αγώνα παιδιά και γονείς είναι “σκασμένοι”, δε μπορούν να δεχτούν με τίποτα την ήττα σε ένα τόσο σημαντικό ματς και όλοι μαζί αποχωρούν απογοητευμένοι από το γήπεδο. Ή μάλλον όχι όλοι. Στον πάγκο των φιλοξενούμενων -μισή ώρα μετά το τέλος του αγώνα- ξεχωρίζει η τραγική φιγούρα του κ. Κώστα, προπονητή της φιλοξενούμενης ομάδας, ο οποίος συζητά με τον βοηθό του και του εκφράζει τους προβληματισμούς και τους φόβους του. “Πάει, Νίκο, αυτό ήταν. Τέλος τα όνειρα για πρωτάθλημα και φέτος, στην καλύτερη θα τερματίσουμε πέμπτοι. -Καλά ρε Κώστα, πώς κάνεις έτσι, δεν ήρθε και το τέλος του κόσμου” του λέει ο κ. Νίκος προσπαθώντας να τον παρηγορήσει, “άλλωστε εσύ δεν είσαι αυτός που δε σταματάς να υπενθυμίζεις στα παιδιά ότι σημασία δεν έχει το αποτέλεσμα ενός αγώνα και η βαθμολογία, αλλά η διασκέδαση και η βελτίωσή τους?!”. Ξεφυσώντας ο κ. Κώστας συνεχίζει .”Ναι ρε Νίκο, εγώ τα λέω και τα εννοώ αλλά από την άλλη πρέπει να κοιτάξω κι εγώ τη δουλειά μου. Ξέρεις τι παράπονα και μουρμούρα έχω να ακούσω αύριο στην προπόνηση από τους γονείς και τον πρόεδρο; θα με κατηγορήσουν ότι δε βάζω τους καλούς παίκτες να παίζουν αρκετά και πως δεν παίρνω τις κατάλληλες αποφάσεις για να νικήσει η ομάδα. Φέτος όλοι περιμένανε να τερματίσουμε στην πρώτη τριάδα και να πάρουν τα παιδιά μόρια για τα πανεπιστήμια”. Ο κ. Νίκος, συνειδητοποιώντας σε τι κατάσταση βρίσκεται ο συνεργάτης του προσπαθεί να τον ηρεμήσει. “Έλα Κώστα, δεν είναι η κατάλληλη ώρα για τέτοιες σκέψεις, πήγαινε σπίτι σου να ξεκουραστείς και αύριο να κοιτάξεις να εξηγήσεις στα παιδιά για ποιους λόγους δεν πρέπει να απογοητεύονται, χωρίς να σε νοιάζει τι θα πει ο καθένας που βρίσκεται εκτός γηπέδου”.

O ρόλος του προπονητή είναι καταλυτικός για τη βελτίωση-εξέλιξη των αθλητών, τόσο σε αθλητικό όσο και σε προσωπικό επίπεδο. Είναι σαφές, ότι η προπονητική ιδιότητα (πρέπει να) έρχεται σε δεύτερη μοίρα, καθώς στις παιδικές ηλικίες αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία τόσο για τα παιδιά όσο και για τον ίδιο τον προπονητή, είναι η ιδιότητα του ως παιδαγωγός. Αυτός είναι ο πρώτος άνθρωπος (μετά τους γονείς) ο οποίος καλείται, εκτός των άλλων, να κερδίσει την εμπιστοσύνη των παιδιών-αθλητών και να τους εμπιστευτεί ο ίδιος, μεταδίδοντας τους θετική διάθεση και αγάπη για τον αθλητισμό.
Βασική προϋπόθεση για τα παραπάνω είναι να απαλλαγεί ο ίδιος ο προπονητής από κάθε πίεση και στρες που μπορεί να του προκαλούν εξωτερικοί παράγοντες, όπως η ύπαρξη βαθμολογίας σε ένα παιδικό πρωτάθλημα. Αυτό από μόνο του μπορεί να μην είναι απαραίτητα τόσο αρνητικό, ωστόσο όταν οι πιο σημαντικές αξίες του αθλητισμού θυσιάζονται για την αξία της νίκης και της τελικής κατάταξης, τότε δε μιλάμε για αθλητισμό αλλά για έναν υπέρμετρο ανταγωνισμό. Αν προστεθούν στους εξωτερικούς παράγοντες για τους οποίους έγινε λόγος και η «μουρμούρα-γκρίνια» των γονέων και της διοίκησης της εκάστοτε ομάδας για κάποια άσχημα αποτελέσματα, τότε ο προπονητής καθίσταται έρμαιο του ίδιου του του επαγγέλματος. Βεβαίως, το χειρότερο είναι ότι στις περισσότερες περιπτώσεις η πίεση που βιώνει ο προπονητής μεταφέρεται και στα παιδιά μέσω της επιθετικής του συμπεριφοράς, κάτι που δε βοηθά στην ανάπτυξη αμοιβαίας σχέσης σεβασμού και εμπιστοσύνης. Στο πρόσωπο του προπονητή, τα παιδιά αναζητούν έναν άνθρωπο, ο οποίος θα τους προσφέρει συναισθηματική υποστήριξη, εμψυχώνοντας τους, και θα τους κάνει να αναζητήσουν τα κατάλληλα κίνητρα προκειμένου να αγαπήσουν τον αθλητισμό, απαλλάσσοντας τους από κάθε είδους άγχος και ανασφάλεια.
Βασική αιτία της προβληματικής συμπεριφοράς ενός προπονητή είναι η μη επαρκής εκπαίδευσή του. Είναι φαινόμενο της εποχής μας η ύπαρξη πολλών ιδιωτικών σχολών προπονητικής, οι οποίες μέσω της καταβολής υπέρογκων διδάκτρων και της παρακολούθησης ολιγοήμερων σεμιναρίων από τους ενδιαφερόμενους, τους προσφέρουν τη δυνατότητα να λάβουν το δίπλωμά τους χωρίς να έχουν τις κατάλληλες γνώσεις πάνω στην προπονητική και, κυρίως, την παιδαγωγική. Έτσι, η ελλιπής γνώση πάνω σε σημαντικούς τομείς, όπως η αθλητική ψυχολογία, τους καθιστά ανήμπορους να μεταδώσουν στα παιδιά αξίες όπως η συνεργασία, ο σεβασμός και κυρίως η απόλαυση του παιχνιδιού. Ακόμα, δεν είναι σε θέση να γνωρίζουν τους κατάλληλους τρόπους επικοινωνίας με τα παιδιά και να συμβάλουν στην περαιτέρω κοινωνικοποίησή τους και την ψυχική τους ισορροπία, αγαθά που σίγουρα είναι σημαντικότερα από την αξία μιας νίκης ή την κατάκτηση του κυπέλλου σε ένα παιδικό πρωτάθλημα.

Η παραπάνω ιστορία που περιγράψαμε είναι φανταστική με πραγματικές καταστάσεις που συναντάμε συχνά στα γήπεδα. Φυσικά δεν είναι όλα άσχημα ενώ δεν γίνεται να αποδομηθεί το ανταγωνιστικό μοντέλο του ποδοσφαίρου από τη μια μέρα στην άλλη, πόσο μάλλον από ένα κείμενο.

Η πρόταση μας

Ωστόσο, εμείς ως Αδέσποτος προβληματιζόμαστε ξεκάθαρα με τα υπάρχοντα παιδικά πρωταθλήματα και τη μορφή που έχουν πάρει και προτείνουμε μια διαφορετική προσέγγιση, λιγότερη ανταγωνιστική, που δίνει τη δυνατότητα στα παιδιά να μιλήσουν, να αλληλοεπιδράσουν με τους αντιπάλους και προπαντός να διασκεδάσουν.
Γίνεται, δηλαδή, ανοιχτή πρόταση για τη δημιουργία και στελέχωση πρωταθλημάτων χωρίς βαθμολογία από ακαδημίες, σχολικές ομάδες ή ακόμα και αυτοσχέδιες ομάδες παιδιών και τη διεξαγωγή τους, εκτός από τα γηπεδάκια, σε διάφορες γειτονιές και πλατείες κάνοντας το ποδόσφαιρο μια Κυριακάτικη γιορτή.

Αδέσποτος Αθηνών
21/5/2018

..κι αν τα καταφέρουμε εμείς θα ακολουθήσουν κι άλλοι..

..για εκείνους που σκέφτονται να κάνουν το βήμα..

Η ακαδημία μας ξεκίνησε τη λειτουργία της την αγωνιστική περίοδο 2016-17 με στόχο να αποδείξουμε, στους εαυτούς μας κυρίως, πως τα αυτοοργανωμένα εγχειρήματα δεν υστερούν σε τίποτα από τα γνώριμα συστημικά πρότυπα των υπολοίπων αθλητικών ομάδων.

Γνωρίζαμε από την αρχή ότι το συγκεκριμένο εγχείρημα θα ήταν απαιτητικό. αλλά αποφασίσαμε ότι χωρίς να δοκιμάσουμε δεν υπάρχει λόγος να καταδικάσουμε την ιδέα. Όπως είναι λογικό, με το πέρας αυτού του πρώτου χρόνου λειτουργίας, αρκετά προβλήματα έχουν λυθεί, ενώ άλλα έχουν προκύψει τα οποία θα απαιτήσουν το χρόνο μας αυτή τη σεζόν. Επειδή μπήκαμε στην οικογένεια του αυτοοργανωμένου αθλητισμού θέλοντας εκτός των άλλων να μάθουμε και να διορθωθούμε, σκεφτήκαμε ότι η καταγραφή αυτών των εμπειριών και προβληματισμών, μπορεί να χρησιμεύσουν σε τυχόν παρόμοια εγχειρήματα στο μέλλον.

Γιατί δημιουργήσαμε την ακαδημία;

– Για να δώσουμε τη δυνατότητα σε νέα παιδιά που αγαπούν το ποδόσφαιρο να αθληθούν και να κοινωνικοποιηθούν μέσα από το παιχνίδι χωρίς καμία οικονομική επιβάρυνση. Μια γενιά παιδιών, στην οποία θα προσπαθήσουμε να καλλιεργήσουμε αρχές ισότητας, αλληλεγγύης και αυτονομίας μέσα από τον αθλητισμό.
– Για να πλησιάσουμε ανθρώπους, οι οποίοι είτε δεν γνωρίζουν τον χώρο της αυτοοργάνωσης, είτε είναι παραπληροφορημένοι από τα διάφορα μέσα μαζικής ενημέρωσης, προσδοκώντας στην ενεργή συμμετοχή τους στο εγχείρημα.
– Τα παιδιά, ανεξαρτήτως εθνικότητας, τα οποία ζουν σε διάφορους χώρους «φιλοξενίας» και δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να συμμετάσχουν σε κάποια αθλητική ομάδα, τους δίνεται η ευκαιρία να βγουν από τα κέντρα κράτησης, ώστε να παίξουν και να αλληλεπιδράσουν με συνομήλικους τους.
– Για να μπορέσουν και τα παιδιά από την Ελλάδα να έρθουν σε άμεση επαφή με τα προσφυγόπουλα. Να αρχίσουν έτσι να χτίζουν από νεαρή ηλικία σχέσεις συνεργασίας με παιδιά που δεν μιλούν την ίδια γλώσσα και έχουν διαφορετικές κουλτούρες. Να μπορέσουν δηλαδή να απορρίψουν από μικρά τον ρατσισμό και να καλλιεργήσουν μια συνειδητή αποδοχή του διαφορετικού.

Προβληματικές:
– Η έλλειψη εμπειρίας και τεχνογνωσίας όσον αφορά τη λειτουργία μιας ποδοσφαιρικής ακαδημίας, αλλά και την αλληλεπίδραση με τα παιδιά, οδήγησε πολλούς να προβληματιστούν αν είμαστε σε θέση να στηρίξουμε αυτή την προσπάθεια. Είχαμε την τύχη στην ομάδα να υπάρχουν άτομα που δούλευαν ήδη σε ποδοσφαιρικές ακαδημίες ως προπονητές και επομένως είχαν την εμπειρία να στηρίξουν το εγχείρημα μέχρι να το αναλάβουμε όλοι μαζί.
– Η συμμετοχή των γονέων στο εγχείρημα δεν ήταν η αναμενόμενη, καθώς λίγοι ασχολήθηκαν με οργανωτικά ζητήματα της ακαδημίας. Περισσότερο λειτούργησε ως μια ακαδημία όπου μπορούσαν να αφήσουν τα παιδιά να παίξουν χωρίς κάποια οικονομική επιβάρυνση.
– Η γλώσσα επικοινωνίας μεταξύ προπονητών και προσφυγόπουλων, αλλά και μεταξύ προσφυγόπουλων και των υπολοίπων παιδιών της ακαδημίας δημιούργησε προβλήματα στην προπόνηση. Η προπόνηση πραγματοποιείται σε Αγγλικά και Ελληνικά, ενώ τα ίδια τα προσφυγόπουλα που γνώριζαν Αγγλικά έκαναν συχνά μετάφραση στα υπόλοιπα στην μητρική τους γλώσσα.
– Ένα επιπλέον πρόβλημα που αντιμετωπίσαμε ήταν η μετακίνηση των προσφυγόπουλων στον χώρο της προπόνησης. Συγκεκριμένα οι γονείς τους (όσων δεν ήταν ασυνόδευτα) δεν ενδιαφέρονταν να φέρουν οι ίδιοι τα παιδιά τους για προπόνηση, με αποτέλεσμα να αναγκαζόμαστε να τα φέρνουμε και να τα επιστρέφουμε με δικό μας μεταφορικό μέσο από τους χώρους στέγασης στο γήπεδο. Αυτό θεωρούμε πως είναι ένα σημαντικό πρόβλημα, καθώς στόχος μας είναι οι ίδιοι οι πρόσφυγες να πάρουν τη ζωή στα χέρια τους και να ενταχθούν στην κοινωνία.
– Η αδιαφορία – αδυναμία του Δήμου Αθηναίων να συντηρήσει και να επιμεληθεί τα δημόσια γήπεδα του, με αποτέλεσμα να παίζουμε σε ένα πολύ όμορφο μέρος (5χ5 του Θησείου), αλλά πραγματικά οριακά κατάλληλο για παιχνίδι και ποδόσφαιρο, αφού ο τάπητας πια είναι σχεδόν κατεστραμμένος.

Προοπτική:
– Αυτομόρφωση των προπονητών με υπάρχον υλικό σχετικά με παιδαγωγικές και προπονητικές αρχές.
– Εκ νέου συζήτηση με τους γονείς για τους στόχους της ομάδας στη βάση της διαφοράς της φιλανθρωπίας και της αλληλεγγύης.
– Τουλάχιστον 2-3 προπονητές σε κάθε προπόνηση, ώστε να είναι εφικτή η προσαρμογή των παιδιών που δεν μιλάνε Ελληνικά ή Αγγλικά. Επίσης, η μετακίνηση των παιδιών στους χώρους προπόνησης θα διευκρινιστεί ξανά πως δεν είναι δική μας υποχρέωση, αλλά των ίδιων των γονέων τους.

Πως ιδρύσαμε την ακαδημία;

– Ιδρύοντας την αντρική ομάδα υποχρεωνόμαστε να έχουμε επίσημο καταστατικό, το οποίο ωστόσο μας δίνει τη δυνατότητα να δημιουργήσουμε την ακαδημία και να διεκδικήσουμε ώρες σε κάποιο δημοτικό γήπεδο 5Χ5.
-Η διαδικασία δηλαδή από την στιγμή που υπάρχει το κύριο σωματείο είναι αρκετά απλή. Χρειάστηκε να κάνουμε αίτηση στο δήμο για ώρες και χώρο λειτουργίας της ακαδημίας.

Προβληματικές:
– Τα περισσότερα γήπεδα δεν είχαν ελεύθερες ώρες με αποτέλεσμα να βρούμε ώρες σε γήπεδο που έχει πολλές ελλείψεις στον χλοοτάπητα αλλά και τον φωτισμό. Παρά την πίεση που ασκήσαμε στον δήμο για να κάνει διορθώσεις στο γήπεδο δεν υπήρξε κάποια λύση. Βέβαια να αναφέρουμε ότι παρόμοια προβλήματα με εύρεση χώρου προπόνησης και αγώνων αντιμετωπίζουμε και στο αντρικό τμήμα, οπότε οι προβληματικές υφίστανται σε όλο τον αρμόδιο φορέα και όχι στις ακαδημίες αυτές καθ’ αυτές.

Προοπτική:
– Αντίθετα με το αντρικό, στην ακαδημία υπάρχει μια δυναμική που πρέπει να αξιοποιηθεί – οι ίδιοι οι γονείς. Έχουν τη δυνατότητα να συγκεντρωθούν και να ασκήσουν πίεση στο δήμο όσον αφορά τα ζητήματα του γηπέδου και την προστασία των παιδιών τους. Αν αυτές οι προσπάθειες δεν ευδοκιμήσουν και τουλάχιστον τα φώτα δεν διορθωθούν, όταν χειμωνιάσει και η ορατότητα είναι μειωμένη θα μετακινηθούμε σε κοντινό γήπεδο μπάσκετ με το σκεπτικό ότι ο τάπητας είναι πιο κοντά στο ποδόσφαιρο σάλας.

Σύνδεση αντρικού και ακαδημίας;

– Μια ιδέα που υπάρχει από τις αρχικές συζητήσεις για την δημιουργία της ακαδημίας είναι η συμμετοχή των παιδιών και των γονιών τους στους αγώνες του αντρικού τμήματος. Σκεφτόμαστε ότι η ακαδημία πρέπει να είναι αναπόσπαστο κομμάτι από το αντρικό, αφού οι ίδιοι οι παίχτες είναι και προπονητές των παιδιών, αλλά ακόμα περισσότερο επειδή η παιδεία λειτουργεί αμφίδρομα μεταξύ όλων. Επίσης, σε ένα αυτοοργανωμένο εγχείρημα η συνοχή των μελών είναι ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της διατήρησής του, οπότε η συνεύρεση όλων στους αγώνες και όχι μόνο σε καθορισμένες συναντήσεις ή συζητήσεις λειτουργεί θετικά σε αυτόν τον τομέα.

Προβληματικές:
– Κατά τη διάρκεια της πρώτης χρονιάς της ακαδημίας δεν ήμασταν σίγουροι κατά πόσο είμαστε έτοιμοι να προσκαλέσουμε παιδιά και γονείς της ακαδημίας σε αγώνες του αντρικού τμήματος. Οι λόγοι αφορούσαν κυρίως την εξέδρα και τα συνθήματα που ακούγονται, αλλά και η διαχείριση από τους παίκτες της ομάδας μας προβληματικών συμπεριφορών των αντιπάλων.

Προοπτική:
– Ήδη έχουμε διαπιστώσει και προσπαθούμε ώστε η ομάδα όπως και η εξέδρα να λειτουργούν βάσει των αρχών μας. Σιγά σιγά γίνονται κινήσεις ώστε να υπάρχει αυτή η σύνδεση.

Έσοδα/Έξοδα;

– Τα έξοδα της ακαδημίας ήταν κυρίως η αγορά εξοπλισμού (μπάλες, κώνοι κλπ) και εμφάνισης. Μετά από ένα πάρτι, αλλά και με τη στήριξη της αντρικής ομάδας καλύψαμε το αρχικό ποσό. Επίσης, κάποιοι γονείς πρωτοβουλιακά αγόρασαν προπονητικές μπλούζες για τα παιδιά
– Η λογική της ομάδας ήταν να έχει ανεξάρτητο ταμείο από το αντρικό τμήμα, αλλά και να μην έχει κάποια συνδρομή από τους γονείς, αποφασίσαμε να χρησιμοποιήσουμε κουτί ελεύθερης συνεισφοράς από τους γονείς, χρήματα τα οποία θα διαθέτονταν στο σύνολο τους για αγορά εξοπλισμού και ρούχων για την ακαδημία ή για δράσεις της.

Προβληματικές:
– Ελάχιστοι γονείς στήριξαν οικονομικά την ομάδα με αποτέλεσμα να μην είναι λειτουργικό το κουτί ελεύθερης συνεισφοράς. Επομένως, η αντρική ομάδα χρειάστηκε να στηρίξει σχεδόν το σύνολο των εξόδων της ακαδημίας.

Προοπτική:
– Έχει προταθεί το κουτί ελεύθερης συνεισφοράς να το κρατάει κάποιος γονέας για να γίνει πιο ενεργή η συμμετοχή τους.

Συνελεύσεις ακαδημίας;

– Εφόσον ο στόχος της ομάδας είναι η ενεργή συμμετοχή των γονέων στο εγχείρημα θα ορίζονται συνελεύσεις σε τακτά χρονικά διαστήματα. Την πρώτη χρονιά λειτουργίας πραγματοποιήθηκε μια συνέλευση στη μέση της σεζόν.

Προβληματικές:
– Μικρή συμμετοχή των γονέων γεγονός που ήταν αναμενόμενο, καθώς ακόμα δεν είναι αρκετά συνειδητοποιημένοι.

Προοπτική:
– Προσωπική επαφή μαζί τους κατά τη διάρκεια της προπόνησης και συζήτηση για την αναγκαιότητα της συμμετοχής τους. Χρειάζεται προσπάθεια για την ένταξή τους στην ομάδα και στο σημείο να καταβάλουν χρόνο ή πόρους. Αυτό μπορεί να γίνει με ανάπτυξη διαπροσωπικών σχέσεων με τους προπονητές και τα μέλη του αντρικού, όπως επίσης με την παρότρυνσή και τις ενέργειές μας προς την ενίσχυση της σύνδεσης του αντρικού τμήματος και της ακαδημίας που αναφέραμε.

Προπόνηση;

– Οι προπονήσεις της ακαδημίας αρχικά ήταν μια ώρα την εβδομάδα, ενώ η μέρα και η ώρα είχαν συναποφασιστεί από γονείς και προπονητική ομάδα. Στη συνέχεια, και λόγω έντονου ενδιαφέροντος προσθέσαμε δεύτερη μέρα προπόνησης. Την πρώτη μας σεζόν οι προπονητές χώριζαν τα παιδιά ανάλογα με την ηλικία και το επίπεδο τους στα δύο μισά του γηπέδου, οπότε όλα τα παιδιά έκαναν προπόνηση την ίδια ώρα. Κατά τη διάρκεια της προπόνησης είχαμε τουλάχιστον 2 προπονητές σε κάθε μισό του γηπέδου. Στα θετικά, σε αντίθεση με τις συνήθεις συνθήκες προπόνησης συστημικών ακαδημιών, ήταν η παρουσία νοσηλευτή καθ’όλη τη διάρκεια της προπόνησης.

Προβληματικές:
– Πέρα από τις γηπεδικές συνθήκες και την μετακίνηση των προσφύγων που έχουμε ήδη αναφέρει προηγουμένως, ένα πρόβλημα που αντιμετωπίσαμε ήταν η παρουσία ατόμων που εκείνες τις ώρες χρησιμοποιούσαν το γήπεδο και αναγκαζόμασταν να τους ζητήσουμε να βγουν. Ωστόσο, στη συνέχεια έμαθαν τις ώρες προπόνησης και κανόνιζαν να παίξουν μετά από εμάς.
– Ένα ακόμα πρόβλημα που αντιμετωπίσαμε ήταν η μεταφορά του εξοπλισμού, καθώς σε κάθε προπόνηση έπρεπε κάποιος να τον φέρνει με αμάξι.
– Δυσκολία να κλείσουμε φιλικούς αγώνες καθώς ψάχνουμε ομάδες με παρόμοια λογική χωρίς να ενδιαφέρονται για το τελικό αποτέλεσμα και προπονητές/γονείς που συμπεριφέρονται σωστά μέσα στο γήπεδο. Επίσης, οι γονείς δυσκολεύονται να φέρουν τα παιδιά τους για αγώνες σε μακρινές αποστάσεις ενώ το δικό μας γήπεδο δεν είναι κατάλληλο για αγώνες.

Προοπτική:
– Ενημέρωση όσων χρησιμοποιούν το γήπεδο πριν από εμάς ώστε να μένουν έξω από αυτό κατά τη διάρκεια της προπόνησης καθώς συμπεράναμε πως όσο πιο αυστηροί είμαστε τόσο πιο πολύ σέβονταν τις ώρες προπόνησης.
– Σαν πρώτη κίνηση σκεφτήκαμε την πίεση προς την ομοσπονδία/δήμο, ώστε να παρέχει κάποιο τρέιλερ δίπλα στο γήπεδο, με χώρο ώστε να αλλάζουν τα παιδιά και να φυλάσσονται τα πράγματα. Ακόμα προσπαθούμε για πιο σημαντικά προβλήματα του γηπέδου, οπότε μια ιδέα είναι να κατασκευάσουμε μόνοι μας ένα χώρο φύλαξης σαν μικρή αποθήκη.
– Συμμετοχή σε τουρνουά, το οποίο δεν έχει βαθμολογία, ενώ οι ακαδημίες που συμμετέχουν έχουν κυρίως ψυχαγωγικό και παιδαγωγικό χαρακτήρα. Επίσης οι αγώνες θα είναι κάθε δεύτερη Κυριακή, επομένως οι γονείς δεν θα είναι υποχρεωμένοι κάθε σαββατοκύριακο να πιέζουν το πρόγραμμα τους.

 

 

 

Αδέσποτος Αθηνών

Σεπτέμβριος 2017

 

Επιστροφή στα γήπεδα για την ακαδημία του Αδέσποτου

Πανιώνιος Καισαριανής-Αδέσποτος Αθηνών 9-1

Τρεις μήνες σχεδόν, είχαν περάσει από το τελευταίο φιλικό του Αδέσποτου με τον Άγιαξ Γέρακα και από τότε πολλά πράγματα άλλαξαν. Η βελτίωση του καιρού έφερε πολλά παιδιά – είτε προσωρινά, είτε μόνιμα – στις προπονήσεις, κάποιοι όπως το Γελαστό Κουτάβι αποχώρησαν με τις ευχές μας για πόλεις μακρινές, όμως το φετινό παραμύθι συνεχίζεται, ενώ η ολοένα αυξανόμενη συμμετοχή στις προπονήσεις παιδιών από την κατάληψη της Ασκληπιού, προσδίδει στην προπόνηση ένα χρώμα διαφορετικό, έστω κι αν συνήθως καθιστά δύσκολη τη συνεννόηση που μπορεί να γίνει μόνο με τη βοήθεια υποτίτλων.

Πολλά τα νέα πρόσωπα, εξ’ αυτών αρκετοί δεν πρόλαβαν το τελευταίο φιλικό.Χαρακτηριστικά ο Χουσείν, ο λεγόμενος Ντενίλσον της Μέσης Ανατολής διατύπωσε πρόσφατα το ερώτημα: «we are training for months, when are we playing a game?». Η καταιγίδα της προηγούμενης βδομάδας ανέβαλε το προγραμματισμένο φιλικό, το οποίο εν τέλει κανονίστηκε με τον Πανιώνιο Καισαριανής, μια ομάδα με έδρα το γήπεδο στο οποίο αγωνίζεται η ανδρική ομάδα. Όπως και το προηγούμενο φιλικό και αυτό θα διεξαγόταν σε διαστάσεις μεγαλύτερες από τις συνηθισμένες (στις οποίες μάλλον πρέπει να προπονηθούμε), σε γήπεδο 7Χ7.

Οι απουσίες αρκετές, για διάφορους λόγους, με κυριότερο κάποιον που δύσκολα θα φανταζόμασταν; Το Ραμαζάνι. Μοίαζει περίεργο, ίσως και απάνθρωπο, είναι όμως αληθινό. Απαγορεύεται σε παιδιά, τα οποία χτίζουν τον οργανισμό τους να τρώνε και να πίνουν νερό καθ’όλη την διάρκεια της ημέρας.

Με ένα ρόστερ 9 ατόμων οι κόουτς Δεύτερη Διάσταση και Γυάλινο Πριόνι κλήθηκαν να καταρτίσουν την αρχική εφτάδα. Κάτω από τα δοκάρια βρέθηκε ο (Ν)άσσος, στην άμυνα η Βραχύσωμη Βολίδα με τον Μωχάμεντ Άλι, δεξιά ο Παρκουρίστας, αριστερά ξεκίνησε το Άυπνο Γεράκι, στο κέντρο ο Αμήχανος Άγγελος και στην επίθεση ο Ντενίλσον της Μέσης Ανατολής.

Ο Πανιώνιος εμφανίσθηκε εξαρχής ανώτερος, με όπλο πέραν της ποιότητας και την ομοιογένεια, αφού αγωνίζονται αρκετά χρόνια μαζί, με τα παιδιά να αφήνουν πολύ θετικές εντυπώσεις παίζοντας μάλιστα και αρκετά ομαδικά. Τα αδεσποτόπουλα προσπαθούσαν, αλλά ως επί το πλείστον στερούνταν ποιότητας, αλλά και εμπειρίας των αντιπάλων τους κι έτσι το σκορ έγινε γρήγορα 2-0. Ο Αδέσποτος αντέδρασε με την είσοδο του ατμοκίνητου Παρωνάλντο να δίνει νέα ώθηση στην ομάδα και άρχισε να δημιουργεί τις πρώτες της ευκαιρίες. Η διαφορά όμως άνοιξε ακόμη περισσότερο έφθασε το 4-0. Εκεί είχε έρθει η ώρα να μιλήσει ο Ντενίλσον της Μέσης Ανατολής, που εκτός από ανούσιες ντρίπλες και αποτυχημένες προσπάθειες για ψαλιδάκια αλά Δεύτερη Διάσταση, πρόσφερε στο διψασμένο κοινό και ένα όμορφο γκολ με άψογο τελείωμα με το αριστερό.

Το 5-1 από τον Πανιώνιο δεν πτόησε την ομάδα, η οποία σε αυτό το σημείο κατάφερε να παρουσιαστεί ανταγωνιστική. Το πάθος πλέον ξεχείλιζε με τη Βραχύσωμη Βολίδα, τον Παρωνάλντο και τον Αμήχανο Άγγελο να «σκουπίζουν» το τερέν με τα συνεχόμενα τάκλιν τους. Δυό δοκάρια όμως εμπόδισαν τη μετουσίωση της καλής απόδοσης σε γκολ. Αρχικά όταν από κόρνερ του Ντενίλσον, ο Παρωνάλντο κατέβασε άψογα και με έναν κεραυνό παραλίγο να γκρεμίσει το οριζόντιο δοκάρι, ενώ 1 λεπτό μετά και πάλι ο Ντενίλσον σημάδεψε το δεξί δοκάρι από πλάγια θέση. Το γκολ δεν μπήκε, το «μομέντουμ» πέρασε, επήλθε και η κούραση από τον καυτό ήλιο και ο με περισσότερες λύσεις Πανιώνιος έφθασε στο 9-1 το οποίο ήταν το τελικό σκορ.

Η λήξη του αγώνα βρήκε άλλους κουρασμένους, άλλους λιγάκι απογοητευμένους, άλλους χαρούμενους που έπαιξαν. Όπως συμβαίνει συχνά στο ποδόσφαιρο, ο Παρκουρίστας καταλόγισε ευθύνες στο (Ν)άσσο που ήταν κατά την μεγαλύτερη διάρκεια του αγώνα τερματοφύλακας για κάποια γκολ, ο (Ν)άσσος πολύ λογικά στενοχωρήθηκε και άρχισε να σιγοκλαίει. Κι εκεί είδαμε αυτό που θέλουμε γενικότερα να βλέπουμε. Η Σκοτεινή Τσιρίδα, παρόλο που δεν μπόρεσε να προσφέρει όσα μας έχει συνηθίσει, παρενέβη πιάνοντας αρχικά το (Ν)άσσο αναφέροντας του ότι δεν έχει σημασία το αποτέλεσμα, ενώ στη συνέχεια από τα όσα μπορέσαμε να ακούσουμε κάτι ανάλογο είπε και στον Παρκουρίστα.

Στη συνέχεια ακολούθησε το καθιερωμένο ζντο με τους παίκτες και των δύο ομάδων, αναμνηστικές φωτογραφίες, καθώς και λίγα λόγια από τον προπονητή του Πανιωνίου Καισαριανής που εξήγησε στα παιδιά του τη φύση της ομάδας μας.

ΥΓ: Σε κάποιο σημείο που ο Αμήχανος Άγγελος ήταν αλλαγή, άρχισε να τρέχει προς τις άδεις εξέδρες (το φιλοθεάμον κοινό καθόταν κάτω από τον ίσκιο δέντρων). Εν τέλει, αν και οι περισσότεροι νόμισαν ότι κάνει ζέσταμα, απάντησε αφοπλιστικά ότι «ήθελα να δω πως είναι».

Αδέσποτος Αθηνών

Το ποδόσφαιρο όπως το οραματιζόμαστε

…ένα κερδισμένο φάουλ κοντά στην περιοχή… ένας παίκτης-ηγέτης να παίρνει μόνος του τη μπάλα για να το εκτελέσει… τον προπονητή να μην υποδεικνύει τον εκτελεστή αλλά να παροτρύνει τους μικρούς παίκτες να σκεφτούν και να αποφασίσουν όλοι μαζί πως θα αξιοποιήσουν την ευκαιρία… μια γρήγορη «συνέλευση» παιδιών ηλικίας 7 ως 12 ετών… μια συνεργασία τριών από τους πέντε παίκτες… ο τέταρτος κάλυπτε στην άμυνα, ο πέμπτος φύλαγε το τέρμα… ένας συνδυασμός και μια σπάνια σε φαντασία εκτέλεση… το γκολ μπορεί να μπήκε, μπορεί και όχι, τι σημασία έχει άλλωστε…

Και κάπως έτσι έπεσε η ιδέα για αυτό το κείμενο, για τον τρόπο που βλέπουμε το ποδόσφαιρο και γενικότερα την παιδεία που ονειρευόμαστε ως Αδέσποτος. Αυτό είναι το μοντέλο που οραματιζόμαστε, όπως προκύπτει μέσα από τις αντιφάσεις μας, σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο.

Τα παιδιά βλέπουν, παρατηρώντας άλλωστε είναι ένας τρόπος για να ρωτάς και να αναζητάς. Ακούνε και επιλέγουν ανάμεσα στις άπειρες εικόνες που λαμβάνουν και τις οποίες αντιλαμβάνονται και ερμηνεύουν με φαντασία, μακριά από τα όρια που τους θέτουμε καθώς μεγαλώνουν.

Ο ρόλος του προπονητή ακαδημιών, του παιδαγωγού και του «σημαντικού άλλου» είναι να προτείνει λύσεις, ποδοσφαιρικές και μη, από τις οποίες τα παιδιά θα επιλέξουν. Κατάλληλες ή όχι εκείνα θα μάθουν. Ο ρόλος μας είναι να ρωτήσουμε, να προβληματίσουμε και να προβληματιστούμε, όπως μας συνέβη σήμερα μετά τη φάση που περιγράψαμε στην αρχή. Αν δεν μάθουμε να κοιτάζουμε το βλέμμα του άλλου, τι νόημα έχει το δικό μας, οι δικές μας ερωτήσεις και συμβουλές. Μην ξεχνάμε, ο προπονητής θα προτείνει δεν θα επιβάλλει, τα παιδιά από την άλλη θα φανταστούν νέες πιθανές λύσεις, τις οποίες θα συζητήσουν μεταξύ τους και με τον προπονητή τους και θα επιλέξουν στη συνέχεια. Ας αποφύγουμε την απάτη που υποστηρίζει ότι ελευθερία είναι να μπορείς να διαλέξεις ανάμεσα σε συγκεκριμένες επιβεβλημένες επιλογές. Ελευθερία είναι η επιλογή μέσα από την κριτική σκέψη και όχι η γνώση και οι εμπειρίες που μεταδίδονται στα παιδιά με εντολές, τιμωρίες και πειθάρχηση σε κανόνες. Η ενεργή συμμετοχή των παιδιών στη λήψη των αποφάσεων αυξάνει τη δημιουργικότητα τους. Η ικανοποίηση που βιώνουν από το παιχνίδι, η όξυνση της περιέργειας και της φαντασίας προάγουν αυτό που πραγματικά θέλει να γίνει το παιδί. Μόνο τότε θα αγαπήσει τον αθλητισμό ως έχει, θα τον κάνει κομμάτι του. Όταν το ενδιαφέρον του προέρχεται από εσωτερικευμένους στόχους, αξίες και φιλοδοξίες. Τότε τα παιδιά μαθαίνουν να προπονούνται παίζοντας, όχι λόγω της παρουσίας του προπονητή, αλλά για την προσωπική ικανοποίηση που βιώνουν και φυσικά, για τους συμπαίκτες τους. Διότι όταν αντιμετωπίζονται ως ισότιμοι με τους μεγαλύτερους (π.χ. προπονητές), όταν αντιλαμβάνονται τις οδηγίες όχι ως διαταγές, όταν δεν αναπτύσσονται σχέσεις υπακοής, τότε δεν θα ασκήσουν εξουσία στους μικρότερους και πιο αδύναμους. Ο μεγαλύτερος θα είναι εκεί για τον μικρότερο, ο πιο έμπειρος για τον αρχάριο, ο δυνατότερος για τον πιο αδύναμο. Άλλωστε, η ελευθερία επιτυγχάνεται από την επάρκεια και την αυτονομία που βιώνει το παιδί για να θέσει στόχους και να ανταποκριθεί σε αυτούς, ατομικούς ή ομαδικούς. Ο προπονητής, με την εμπειρία, τις γνώσεις του και την αλληλεπίδραση του, μπορεί να προκαλέσει το ενδιαφέρον του παιδιού για να εξελιχθεί και να θέσει τους δικούς του στόχους. Οι προηγούμενες εμπειρίες από πετυχημένες ή αποτυχημένες προσπάθειες αποτελούν προσωπικό οδηγό παρέχοντας τη γνώση για νέες επιλογές. Πόσο διαφορετικό θα ήταν το ποδόσφαιρο και η παιδεία αν αντιμετωπιζόταν ως παιχνίδι και έκφραση συναισθημάτων ικανοποίησης, αυτονομίας, αυτάρκειας, αλληλεγγύης προς τον συμπαίκτη και όχι ως παράγωγο του σύγχρονου πολιτισμού. Πόσο ομορφότερο θα ήταν το ποδόσφαιρο αν απλά απολαμβάναμε το παιχνίδι. Άν οι Μέσι και Ρονάλντο δεν διαφημίζουν πατατάκια και αποσμητικά και απλά μας γοητεύουν με τις περίτεχνες ενέργειες τους.

Το ποδόσφαιρο για εμάς είναι επικοινωνία, συνεργασία, επιλογές, εμπειρίες. Είναι ανθρώπινες σχέσεις και ανταλλαγή συναισθημάτων μεταξύ ενηλίκων ή παιδιών που μαθαίνουν να συζητούν, να αλληλεπιδρούν και να ονειρεύονται όλοι μαζί. Να θυμίσουμε και να θυμηθούμε πως το ποδόσφαιρο δεν είναι ένα απλό άθλημα, είναι η εικόνα της κοινωνίας μας.

Αυτό που συχνά ζήσαμε ως παιδιά στις κοινωνίες που μεγαλώσαμε ήταν πως μέσα από τα καθημερινά «πρέπει» και «απαγορεύεται» προσπάθησαν να μας κλέψουν τον κόσμο μας και να τον αντικαταστήσουν με ανεκπλήρωτες επιθυμίες και ανάγκες που δεν ήταν οι δικές μας. Δυστυχώς πλέον οι επιθυμίες δεν γεννιούνται από τις ανάγκες του παιδιού και τη μοναδικότητα του, αλλά αναπαράγονται στη βάση της λογικής να ζούμε δήθεν ξέγνοιαστοι και να πεθαίνουμε τάχα ευτυχισμένοι.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι καταπιεστές απειλούνται βαθιά, όταν υπάρχουν άνθρωποι που μαθαίνουν να μην υποτάσσονται και να μην παραδίδονται, αλλά να αμφιβάλλουν, να προβληματίζονται και να συζητούν.

Αδέσποτος Αθηνών

Φιλικό ακαδημίας (Άγιαξ – Αδέσποτος)

Αγιαξ Γερακα-Αδέσποτος Αθηνών: 3-1
Η αρχή είχε γίνει περίπου δύο μήνες πριν. Σε ένα παιχνίδι που είχε ικανοποιήσει ακόμα και τον πιο απαιτητικό φίλαθλο, τα κουτάβια του αδέσποτου με μία ανεπανάληπτη (;) ανατροπή είχαν επικρατήσει 4-5 του Πανελληνίου. Η συνέχεια των φιλικών παιχνιδιών, καθυστέρησε αρκετά, αλλά έγινε το Σάββατο 1 Απριλίου, στο Γέρακα, πολύ μακριά από τις περιοχές που συνήθως κινούνται τα παιδιά της ακαδημίας.
Ένεκα της ημέρας, αρκετοί είχαν διάθεση πειράγματος…Ο Αμήχανος Άγγελος εμφανίστηκε με επίδεσμο στο πόδι του, υποκρινόμενος τον τραυματισμένο…
Η απόσταση επέφερε και την καθυστέρηση κάποιων παιδιών, με τους Παρωνάλντο, Βραχύσωμη Βολίδα και Σκοτεινή Τσιρίδα να έρχονται τρέχοντας για να μην χάσουν τα πρώτα λεπτά του αγώνα. Αυτή την φορά, ο αγώνας θα διεξαγόταν σε μεγαλύτερο γήπεδο (8Χ8), μια πραγματικότητα τελείως καινούρια, αφού πλέον οι χώροι που θα έπρεπε να κινούνται ήταν πολύ μεγαλύτεροι.
Κάτω από τα δοκάρια κάθισε ο Μανόλο, ο οποίος αγωνίστηκε (δίνοντας τον καλύτερο εαυτό του) «δανεικός» από τον Άγιαξ, στην άμυνα ο Παρωνάλντο, ο Παρκουρίστας και η Καμήλα της Ερήμου, στο κέντρο ο Αμήχανος Άγγελος, η Βραχύσωμη Βολίδα, ο Μαχρέζ των Πετραλώνων και η Σκοτεινή Τσιρίδα, ενώ στην επίθεση ξεκίνησε η Χαμένη Μιλιά για να αντικατασταθεί λόγω τραυματισμού και ανωτέρας βίας από το Γελαστό Κουτάβι.
Ο Άγιαξ, περισσότερο συνηθισμένος στις διαστάσεις του γηπέδου (και λίγο μεγαλύτερος σε ηλικία), ξεκίνησε πιο επιθετικός, ωστόσο, είτε ο Μανόλο με τις αποκρούσεις του, είτε οι εντυπωσιακές κόντρες με τάκλιν που έβαζαν ο Παρωνάλντο και ο Αμήχανος Άγγελος, δημιουργώντας έτσι ένα τείχος μπροστά από την περιοχή του Αδέσποτου, δεν επέτρεπαν στους γηπεδούχους να φθάσουν στο γκολ. Παράλληλα, η Σκοτεινή Τσιρίδα άρχισε να μοιράζει όμορφα το παιχνίδι, συνεργαζόμενος κυρίως με την Βραχύσωμη Βολίδα και το Μαχρέζ των Πετραλώνων. Έτσι, σιγά σιγά ο Αδέσποτος άρχισε να ισορροπεί το παιχνίδι και να βγαίνει δειλά δειλά και στην επίθεση.


Ο Μαχρέζ των Πετραλώνων. Δεκάρι παλαιάς κοπής.

Σε μία από τις επιθέσεις η μπάλα έφθασε στον Παρκουρίστα, ο οποίος είχε προωθηθεί (η αλήθεια είναι ότι περισσότερο έπαιζε δεξιά στην επίθεση, παρά δεξιά στην άμυνα) και με ένα όμορφο διαγώνιο σουτ εκτός περιοχής άνοιξε το σκορ! Ο Αδέσποτος, ως γνωστόν δεν συνηθίζει να προηγείται στα παιχνίδια του, ανεξαρτήτως ηλικίας.

Πολυκοσμία στα καρέ του Άγιαξ

Παρά τις διαρκείς επιθέσεις του Άγιαξ το 1-0 παρέμενε. Στις δυσκολίες ήρθε να προστεθεί και ο τραυματισμός της Καμήλας της Ερήμου, που όμως συνήθισε να αγωνίζεται κάνοντας συχνές επισκέψεις στον πάγκο προκειμένου να ξεκουραστεί.
Η πίεση του Άγιαξ τελικά καρποφόρησε 20 λεπτά πριν το τέλος με διαγώνιο σουτ από πλάγια θέση. Η κούραση γινόταν ολοένα και πιο φανερή στους παίκτες του Αδέσποτου, με τον Παρωνάλντο να προσπαθεί να σώσει οτιδήποτε σωζόταν, κάτι που όμως ήταν αδύνατο, καθώς ο Άγιαξ στα τελευταία λεπτά πέτυχε ακόμα δύο γκολ που πανηγυρίστηκαν δεόντως. Ο Αδέσποτος προσπάθησε να αντιδράσει στο λίγο χρόνο που απέμενε, αλλά η κούραση και η έλλειψη αλλαγών δεν του επέτρεψε να έχει την απαιτούμενη ενέργεια για να το κάνει.
Μετά το πρώτο φιλικό και την τρομερή νίκη με ανατροπή που σκόρπισε ενθουσιασμό σε παίκτες, προπονητές και γονείς, ήρθε και η ήττα. Μία από τις πολλές ήττες που θα ακολουθήσουν, όπως θα ακολουθήσουν και πολλές νίκες. Κάθε ήττα είναι απολύτως λογικό να στενοχωρεί ένα παιδί, ακόμα κι αν έχει διασκεδάσει, παίξει και περάσει καλά. Το ποδόσφαιρο είναι ένα παιχνίδι, που γεννά έντονα συναισθήματα σε όσους το παίζουν ή το παρακολουθούν, πόσο μάλλον αν πρόκειται για μικρά παιδιά. Ο χαρακτήρας ενός παιδιού, πλάθεται μέσα από τις χαρές και τις λύπες, τους ενθουσιασμούς και τις απογοητεύσεις. Αυτό που έχει σημασία είναι στο τέλος να βρίσκεται μαζί με τους συμπαίκτες και τους ¨αντιπάλους¨ του και να δίνει τον « όρκο » ότι η επόμενη βδομάδα θα το βρει και πάλι στο γήπεδο να κάνει αυτό που του αρέσει…Να παίξει, να χαρεί και να ενθουσιαστεί, να λυπηθεί και να απογοητευθεί.

Άγιαααααααξ…Αδεσποτοοοοοος