Category Archives: Νέα

Συμμετοχή του Αδέσποτου Αθηνών στο Antifa Fest(Αλισσό Αχαΐας 5-6-7 Ιουλίου)

Το Antifa Fest που πραγματοποιήθηκε στον Αλισσό Αχαΐας ήταν ένα τριήμερο που τα περιείχε όλα!
Από διασκέδαση μετά μουσικής, τουρνουά ποδοσφαίρου και beach volley, γνωριμία με τις υπόλοιπες αυτοοργανωμένες ομάδες, αλλά και μια μεγάλη συνέλευση για την καλύτερη λειτουργία και μεταξύ μας επικοινωνία.
Ως Αδέσποτος Αθηνών, μετά από 4 χρόνια λειτουργίας συμμετείχαμε μαζικά στο φεστιβάλ κερδίζοντας σημαντικές εμπειρίες από την επαφή μας με τα συντροφικά εγχειρήματα και θα προσπαθήσουμε μελλοντικά να οργανώσουμε ακόμα καλύτερα τη δράση μας προκειμένου να κάνουμε το “United We Stand” πραγματικότητα.
Ένα μεγάλο μπράβο στα παιδιά της Αυτονομη Ποδοσφαιρικη Ομαδα για τη διοργάνωση κι ανυπομονούμε ήδη για την επόμενη φορά που θα ανταμώσουμε!

 

Προπονητικά μοντέλα στις αυτοοργανωμένες ομάδες. Κυκλικότητα-αποτελεσματικοτητα

Ένα από τα πιο φλέγοντα ζητήματα που έχουν προκύψει μέσα από την αλληλεπίδραση μας με άλλες αυτοοργανωμένες ομάδες είναι το προπονητικό, το οποίο αφορά αφενός την οργάνωση των προπονήσεων, αφετέρου περιλαμβάνει την επιλογή της αποστολής και την διαχείριση του αγώνα. Ποιο είναι το καταλληλότερο προπονητικό μοντέλο; Ποιες είναι οι πολιτικές πτυχές και οι αντιφάσεις που αναδύονται μέσα από την αυτοοργάνωση  μιας αθλητικής ομάδας; Από τις συζητήσεις που έχουμε κάνει, έχουμε διαπιστώσει ότι οι περισσότερες ομάδες πορεύονται με μία προπονητική ομάδα, συνήθως αποτελούμενη με άτομα με γυμναστικές ή ποδοσφαιρικές γνώσεις, ενώ σπανιότερα υπάρχει ένας μόνιμος προπονητής. Το ζήτημα θεωρείται αρκετά λεπτό για μια αυτοοργανωμένη ομάδα, αφού υπάρχει η άποψη ότι ο προπονητής ενδέχεται να αποκτά μία εξουσία απέναντι στα υπόλοιπα άτομα, με αποτέλεσμα να γίνεται μονοδιάστατη η διαδικασία της αυτοοργάνωσης.
Θέλοντας να πυροδοτήσουμε τη συζήτηση, αλλά και να μάθουμε πως βλέπουν το θέμα και οι  υπόλοιπες αυτοοργανωμένες ομάδες, σκεφτήκαμε ότι θα ήταν ωφέλιμο να μοιραστούμε τις εντυπώσεις μας από τα προπονητικά μοντέλα που έχουμε ακολουθήσει κατά τα 4 χρόνια, παραθέτοντας τα θετικά στοιχεία, αλλά και τους προβληματισμούς που εισπράξαμε από το εκάστοτε μοντέλο. Τα μοντέλα που έχει υιοθετήσει περιστασιακά ή μόνιμα ως τώρα ο Aδέσποτος είναι τα εξής: 1) το προπονητικό team και τις παραλλαγές του 2) Προπονητικές δυάδες 3) Σταθερός προπονητής. Ο τρόπος με τον οποίο εξετάζουμε το κάθε μοντέλο γίνεται μέσα από δύο βασικούς άξονες: Ο πρώτος άξονας έχει να κάνει με τον βαθμό της κυκλικότητας του κάθε μοντέλου, ενώ ο δεύτερος άξονας εξετάζει την αποτελεσματικότητα του κάθε μοντέλου. Ποιες είναι λοιπόν οι ευθύνες των παικτών και ποιες των προπονητών σε κάθε μοντέλο; Ποιες είναι οι δυσκολίες ως προς την προπόνηση και τον αγώνα; Είναι ζήτημα γνώσεων και σπουδών ή μήπως είναι μόνο ζήτημα θέλησης και συνέπειας;  Με ποια κριτήρια ένα μοντέλο θεωρείται επιτυχημένο ή όχι;

1. Προπονητικό team

Α) Κλειστή ομάδα στις προπονήσεις – Προπονητικές δυάδες στους αγώνες.
Το συγκεκριμένο μοντέλο εφαρμόστηκε την πρώτη χρονιά (2015-16). Με τον Αδέσποτο να κάνει τα πρώτα του βήματα,  4 άτομα με κάποια γυμναστική ή φουτσαλική εμπειρία αναλάμβαναν κυκλικά τον σχεδιασμό των προπονήσεων. Οι συμμετοχές στις προπονήσεις ήταν συνήθως λίγες, περίπου 8-10 άτομα, ωστόσο μπήκαν κάποιες βάσεις και έγινε μια πρώτη γνωριμία με το Futsal, του οποίου η λογική έχει αρκετά μεγάλες διαφορές από το ποδόσφαιρο 11Χ11. Πιο συγκεκριμένα, πρόκειται για ένα άθλημα που παίζεται 5 εναντίον 5, όπου μπορούν όμως να αγωνιστούν χωρίς κανένα περιορισμό και οι 14 παίκτες που βρίσκονται στην αποστολή, καθώς οι αλλαγές δεν διακόπτουν την ροή του αγώνα (είναι τύπου handball). Η διάρκεια του αγώνα είναι 40 λεπτά καθαρού χρόνου (δύο εικοσάλεπτα), ενώ πρόκειται για ένα πιο αναερόβιο άθλημα σε σύγκριση με το κλασικό ποδόσφαιρο, αφού απαιτούνται συνεχόμενα σπριντ.
Τη διαχείριση των αγώνων αναλάμβαναν κυκλικά δυάδες παικτών, προκειμένου να περάσουν όλοι από τη θέση και να δουν τις δυσκολίες του προπονητή, αλλά και να αποκτήσουν μια εμπειρία επί του ζητήματος. Εδώ, ο ρόλος των προπονητών ήταν να διαχειρίζονται την συμμετοχή των παικτών, κατανέμοντάς τον χρόνο σε ίσες περιόδους, αλλά και να δίνουν κάποιες βασικές οδηγίες κατά την διάρκεια του αγώνα.
Στις προπονήσεις το μοντέλο, παρόλο που κάποια από τα άτομα που το αποτελούσαν δεν μπορούσαν να έρχονται, λειτούργησε ικανοποιητικά, αφού και ο αριθμός των παικτών ήταν μικρός, οπότε και η δουλειά των «προπονητών» πιο εύκολη. Κατά καιρούς υπήρξαν παράπονα και κριτικές για τις επιλογές ή για τα λάθη που προέκυψαν κατά την διαχείριση των αγώνων, κυμαίνονταν ωστόσο στα όρια του φυσιολογικού. Η αγωνιστική παρουσία του Αδέσποτου εμφάνισε κάποια βελτίωση μέσα στην χρονιά και άρχισε να προσαρμόζεται στις απαιτήσεις και την νοοτροπία του Futsal, κάτι που ήταν και αυτό μέσα στα ζητούμενα, αφού θέλουμε να δείξουμε ότι μέσω της αυτοοργάνωσης μπορούμε να συναγωνιστούμε τις συστημικές ομάδες, χωρίς όμως σε καμία περίπτωση να υιοθετήσουμε τις προβληματικές που φέρουν. Συνεπώς, τόσο από την άποψη κυκλικότητας όσο και από την άποψη της αποτελεσματικότητας αποκομίσαμε θετικές εντυπώσεις.

Β) Κλειστή ομάδα στις προπονήσεις-κλειστή ομάδα στους αγώνες.
Το μοντέλο αυτό λειτούργησε την τρίτη χρονιά του Αδέσποτου (2017-18), μέχρι τα Χριστούγεννα. Μετά από δύο χρονιές, υπήρξε η ανάγκη για κάτι πιο συγκεκριμένο και οργανωμένο. Για το λόγο αυτό σχηματίστηκε ομάδα τεσσάρων ατόμων, που θα αναλάμβανε τις προπονήσεις, θα επέλεγε με βάση και τα κριτήρια της συνέλευσης (συμμετοχή-συνέπεια σε προπονήσεις-συνελεύσεις, λοιπές δράσεις της ομάδας) τις αποστολές και ένα από τα μέλη της θα διαχειριζόταν τους αγώνες. Αρχικά,  αυτό το σχήμα λειτούργησε πολύ καλά στις προπονήσεις, οι οποίες είχαν σταθερότητα και υψηλή δυναμική, ενώ συγχρόνως υπήρξε μια βαθύτερη ενασχόληση με τακτικά κομμάτια, καθώς και με ατομικά χαρακτηριστικά των παικτών. Κατά την διάρκεια αυτού του μοντέλου, υπήρξε ποικιλία νέων και πρωτότυπων ασκήσεων, ενώ κάποιες προπονήσεις αρχειοθετήθηκαν, ώστε να υπάρξουν έτοιμες λύσεις για το μέλλον. Ταυτόχρονα υπήρξε η προσπάθεια να αποκτήσει η ομάδα το δικό της στυλ, καθώς τα δύο πρώτα χρόνια συνήθως παρασυρόταν στο ρυθμό που επέβαλλε η άλλη ομάδα.
Ο Αδέσποτος αγωνιστικά έδειξε πολύ καλό πρόσωπο σε φιλικά παιχνίδια, η απόδοση ήταν αρκετά καλή και στα «επίσημα», ωστόσο υπήρχε πρωτόγνωρο άγχος, ενώ φαινόταν να υπάρχει ένα ψυχολογικό βάρος. Ως προς την αξιολόγηση του μοντέλου υπάρχουν οι εξής σημαντικές παρατηρήσεις: αρχικά, έπεσαν πολλές ευθύνες πάνω σε λίγα άτομα, ενώ στη συνέχεια η ελάχιστη συμμετοχή μετά από ένα διάστημα των δύο ατόμων έφερε ακόμα μεγαλύτερο φορτίο στους εναπομείναντες δύο. Επιπρόσθετα, παρατηρήθηκε κάποιες φορές έντονη δυσαρέσκεια από μερίδα παικτών για τα κριτήρια της επιλογής των αποστολών, για την διαχείριση των αγώνων και για μειωμένο χρόνο συμμετοχής. Παρά τα όσα θετικά στοιχεία προέκυψαν από αυτό το μοντέλο, τέθηκε μεγάλο ζήτημα και προβληματισμός λοιπόν ως προς την ακούσια ή την εκούσια εκμετάλλευση  της «εξουσίας» που δόθηκε στο προπονητικό team. Με άλλα λόγια, ο κλειστός χαρακτήρας της προπονητικής ομάδας προκάλεσε μια διάκριση ανάμεσα στον ρόλο των παικτών και των προπονητών, ενώ η έλλειψη ευελιξίας δημιούργησε αρκετές εντάσεις.
Γ) Ανοιχτή προπονητική ομάδα-Ανοιχτός τρόπος επιλογής προπονητή για διαχείριση.
Έχοντας δοκιμάσει διάφορα μοντέλα την τέταρτη χρονιά (2018-19) επιλέξαμε να πορευθούμε με ένα μοντέλο που θα ισοσκέλιζε την σταθερότητα με τα θετικά αποτελέσματα που αυτή επιφέρει, αλλά και την κυκλικότητα. Κατευθυνθήκαμε λοιπόν σε ένα ανοιχτό προπονητικό team, όπου ο καθένας είχε την δυνατότητα να συμμετάσχει ανάλογα με την επιθυμία και τον χρόνο που μπορούσε να διαθέσει εκείνο το διάστημα. Η εν λόγω ομάδα είχε ως βασικές αρμοδιότητες τον σχεδιασμό και υλοποίηση των προπονήσεων, καθώς επίσης και μια αρχική πρόταση για την αποστολή και την διαχείριση των αγώνων. Σημαντικό στοιχείο είναι πως τόσο η αποστολή όσο και το θέμα της διαχείρισης του εκάστοτε αγώνα, μπορούσαν να τροποποιηθούν ανάλογα με τις τοποθετήσεις που έκαναν οι παίκτες της ομάδας.
Η προετοιμασία της αγωνιστικής χρονιάς κύλησε εξαιρετικά. Αυτό οφείλεται εν μέρει στο γεγονός ότι πλέον συμμετείχαν ενεργά και άτομα με εξειδικευμένες γυμναστικές γνώσεις, τα οποία εμπλούτισαν και αναβάθμισαν τον σχεδιασμό και την υλοποίηση της προπαρασκευαστικής περιόδου. Ενώ λοιπόν το πρώτο διάστημα ήταν ικανοποιητικό με ένα δυναμικό ξεκίνημα, με την πάροδο του χρόνου υπήρξε μια καθοδική πορεία. Οι βασικοί λόγοι είναι:  η αδυναμία παρουσίας κάποιων ατόμων από την προπονητική ομάδα, ο υπερβολικά μεγάλος αριθμός των παικτών, η διαφορά ετοιμότητας κάποιων που δεν είχαν παρακολουθήσει την προετοιμασία από τους υπόλοιπους, στοιχεία που έφεραν πολλές δυσκολίες τόσο στην προπόνηση, όσο και στην επιλογή των αποστολών. Σημαντικό είναι ότι ενώ δεν υπήρξε ενίσχυση του προπονητικού team, η ομάδα του Αδέσποτου απέδιδε ικανοποιητικά, χάρη στην αγωνιστική εμπειρία που είχαν αποκομίσει οι παίκτες από τα προηγούμενα χρόνια. Παρόλα αυτά, δεν έλειψαν οι προβληματισμοί σχετικά με τα κριτήρια επιλογής και τη μικρή συμμετοχή στους αγώνες ατόμων που είχαν χάσει την προετοιμασία. Τέλος, το επίπεδο των προπονήσεων έπεσε αισθητά λόγω της κούρασης που είχε το προπονητικό team, το οποίο μετά από απόφαση της συνέλευσης στελεχώθηκε από νέα άτομα.

2. Προπονητικές δυάδες σε προπόνηση και αγώνα

Το χειμώνα της τρίτης χρονιάς (2017-18) κι ενώ είχαν εκφραστεί προβληματισμοί για την σταθερή προπονητική ομάδα, δοκιμάστηκε για περίπου δύο μήνες ένα μοντέλο που φαντάζει ίσως ιδανικό σε θεωρητικό επίπεδο, αλλά πρακτικά αποδείχθηκε αρκετά δύσκολο να είναι αποτελεσματικό. Πιο συγκεκριμένα, η προϋπόθεση λειτουργίας αυτού του μοντέλου ήταν ότι κάθε βδομάδα αναλάμβανε μία διαφορετική προπονητική δυάδα τον σχεδιασμό της προπόνησης, η οποία ήταν επίσης αυτή που επέλεγε την αποστολή και διαχειριζόταν τον αγώνα. Παράλληλα, θα συνεργαζόταν με άτομα του παλιού προπονητικού team, ώστε να υπάρχει μία ροή στο πρόγραμμα σε σχέση με το προηγούμενο, αλλά και το επόμενο διάστημα.
Τα θετικά από αυτό το εγχείρημα πολλά: Η αυτομόρφωση της κάθε δυάδας, αφού θα έπρεπε να ψάξουν ασκησιολόγιο, η κατάργηση της «εξουσίας» του προπονητή, αφού όλοι θα περνούσαν κυκλικά από τη θέση, η ένταξη διαφορετικών ασκήσεων, αλλά και ιδεών, διότι κάθε δυάδα  έβλεπε ότι πρέπει να δουλευτούν άλλα πράγματα. Ωστόσο, αν και κάποιες από τις δυάδες απέδωσαν εξαιρετικά, βλέποντας πολύ σοβαρά τον εβδομαδιαίο ρόλο τους, σε αρκετές άλλες παρατηρήθηκαν μεγάλα προβλήματα, όπως έλλειψη προγραμματισμού της προπόνησης, αλλά ακόμα και απουσίες από αυτές. Όσον αφορά την αποτελεσματικότητα στους αγώνες, η απόδοση της ομάδας ήταν συμπαθητική αυτό το διάστημα, ενώ δεν παρατηρήθηκαν ιδιαίτερα παράπονα για τον καταρτισμό των αποστολών και τη διαχείριση του ρόστερ στον αγώνα. Το σημαντικότερο πρόβλημα όμως προέκυψε με τη λήξη του πρωταθλήματος (τέλη Φλεβάρη). Μην έχοντας πλέον το κίνητρο των «επίσημων» αγώνων το μοντέλο αδρανοποιήθηκε λόγω έλλειψης ενδιαφέροντος, με αποτέλεσμα η προπόνηση να ετοιμάζεται πρωτοβουλιακά κάθε φορά την τελευταία στιγμή. Έτσι, το μοντέλο παρά τα θετικά του στοιχεία εγκαταλείφθηκε.

3. Σταθερός προπονητής σε προπόνηση-αγώνα

Αυτό το μοντέλο ουσιαστικά δεν έχει εφαρμοστεί στον Αδέσποτο Αθηνών. Κατά καιρούς έχουν υπάρξει προτάσεις για κάποια άτομα της συνέλευσης ή που είναι κοντά στην ομάδα, με το σκεπτικό ότι θα υπάρχει μια σταθερότητα και μια συγκεκριμένη φιλοσοφία, ωστόσο δεν έχει προχωρήσει περαιτέρω, δεδομένου ότι και τα ίδια τα άτομα δεν επιθυμούσαν να είναι μοναδικοί προπονητές. Ωστόσο, άξιο αναφοράς είναι ότι σε κάποιες περιπτώσεις που βρέθηκε στον πάγκο άτομο που έχει και επαγγελματικά την ιδιότητα του προπονητή, η ομάδα πραγματοποίησε πολύ καλές εμφανίσεις, χωρίς μάλιστα να υπάρξουν παράπονα για τη διαχείριση, αφού ο χρόνος είχε μοιραστεί στους παίκτες σε ικανοποιητικό βαθμό.
ΥΓ: Για δύο χρόνια (2017 και 2018) μετά την «επίσημη» αγωνιστική περίοδο, διεξήχθη ένα ημιεπίσημο πρωτάθλημα. Σε αυτό η ομάδα μας αγωνίστηκε χωρίς την παρουσία κάποιου με το ρόλο του προπονητή στον πάγκο. Οι αλλαγές γίνονταν αυθόρμητα, ενώ η αρχική σύνθεση αποφασιζόταν από όλους τους παίκτες λίγα λεπτά πριν τον αγώνα, χωρίς να δημιουργηθούν ιδιαίτερα προβλήματα. Ωστόσο, για την εύρυθμη λειτουργία αυτού του τρόπου διαχείρισης σημαντικό ήταν το γεγονός ότι στο πρωτάθλημα αυτό ο αριθμός των παικτών ήταν αρκετά μικρότερος από το ξεκίνημα της χρονιάς για διάφορους λόγους (τραυματισμοί, δουλειές, κούραση), οπότε και ήταν πολύ πιο εύκολο οι αλλαγές να γίνονται σχεδόν αυτόματα.

Τερματοφύλακες:

Η θέση του τερματοφύλακα είναι εξ’ ορισμού πολύ ιδιαίτερη για αυτό το λόγο και κάναμε ξεχωριστή κατηγοριοποίηση. Την πρώτη χρονιά υπήρχαν μόνο 2 τερματοφύλακες, οι οποίοι λόγω έλλειψης χρόνου, απουσίαζαν συχνά από αγώνες και προπονήσεις. Συνεπώς,  έπαιζε όποιος ήταν εύκαιρος ή κάποιες φορές έπαιζαν από ένα ημίχρονο ο κάθε τερματοφύλακας.
Τη δεύτερη χρονιά η ομάδα είχε 3 τερματοφύλακες, οι οποίοι είχαν σταθερή συμμετοχή στις προπονήσεις. Αρχικά, απορρίψαμε το ενδεχόμενο να μοιράζονται οι τερματοφύλακες τον ίδιο αγώνα, με το σκεπτικό ότι δεν είναι ωφέλιμο να μπαίνει κατά την διάρκεια του αγώνα ο ένας τερματοφύλακας κρύος και απροετοίμαστος. Έτσι, όπως και την υπόλοιπη αποστολή, τον τερματοφύλακα επέλεγαν το προπονητικό team ή η εκάστοτε δυάδα διαχείρισης, ανάλογα με το προπονητικό μοντέλο που εφαρμοζόταν. Πάλι όμως υπήρχε προσπάθεια να ακολουθούνται τα κριτήρια, αλλά και να μοιράζεται όσο είναι δυνατόν ο χρόνος. Την τέταρτη χρονιά, σκεφτήκαμε ότι θα ήταν πιο λειτουργικό οι ίδιοι να συζητάνε προκειμένου να αποφασίσουν σε ποιον αγώνα θα παίξει ο καθένας, ενώ λόγω του μικρού αριθμού αγώνων σε κάποια παιχνίδια χρησιμοποιήθηκαν δύο τερματοφύλακες (Από ένα ημίχρονο).

Συμπεράσματα:

Εν τέλει ποιο είναι το ιδανικότερο μοντέλο για μια αυτοοργανωμένη ομάδα; Η απάντηση, αν υπάρχει βρίσκεται στην ίδια την ομάδα και τα μέλη της. Κάθε μοντέλο, έχει θετικά και αρνητικά στοιχεία, σε όλα όμως είναι απαραίτητη η συμμετοχή, η υπευθυνότητα, η αλληλοκατανόηση, η επίλυση των όποιων προβλημάτων που παρουσιάζονται μέσω της συζήτησης. Ο Αδέσποτος Αθηνών επιχειρεί να είναι μια αυτοοργανωμένη αθλητική ομάδα και ως εκ τούτου έχει δοκιμάσει διαφορετικά προπονητικά μοντέλα. Το βασικότερο στοιχείο που αποκομίζουμε από αυτήν την διαδικασία είναι ότι δεν υπάρχει ένας σωστός δρόμος για την αυτοοργάνωση και γι’ αυτό χρειάζεται συνεχής πειραματισμός, καθώς η λειτουργία κάθε μοντέλου εξαρτάται από την δυναμική που φέρουν τα μέλη της ομάδας και της συνέλευσης.

Εκεί στο δήμο ακούστε το καλά, θέλουμε γήπεδα για όλα τα παιδιά!

Την Κυριακή που μας πέρασε η  ακαδημία ποδοσφαίρου συμμετείχε στην πορεία που διοργάνωσε το Athens Antifa League σχετικά με την ιδωτικοποίηση και την κερδοσκοπική αξιοποίηση των δημόσιων χώρων. Η πορεία ξεκίνησε από το περιβόητο “γήπεδο” του Θησείου για να φθάσει μέσω Φιλοπάππου και Πετραλώνων στο Κουκάκι.

Εκεί, μικροί και μεγάλοι παρακολουθήσαμε την αγωνιστική,φάγαμε από τη συλλογική κουζίνα, διασκεδάσαμε, αλλά είχαμε και την ευκαιρία να συμμετάσχουμε σε φιλικά παιχνίδια.
Όλα αυτά σε έναν από τους δυστυχώς λίγους δημόσιους χώρους που έχουν απομείνει.

Εκεί στο δήμο ακούστε το καλά, θέλουμε γήπεδα για όλα τα παιδιά!

Κείμενο Απάντηση

Προ ημερών έλαβε χώρα μια “παρέμβαση” στο cafe-bar Ρίσκο, η οποία αφορούσε σε εργασιακά θέματα και μεταξύ άλλων αναφερόταν στον Αδέσποτο Αθηνών, κατηγορώντας μας για δήθεν συγκάλυψη και υποκρισία. Προς αποκατάσταση της αλήθειας οφείλουμε μια σύντομη απάντηση σε όσα μας καταλογίζουν οι άγνωστοι παρεμβαίνοντες που υπογράφουν ως “αναρχικοί/ες”.

Στον δύσκολο δρόμο που έχουμε διαλέξει να βαδίσουμε, έτοιμες λύσεις δεν υπάρχουν και η διαρκής βελτίωση μέσα από διαδικασίες αυτοκριτικής και δημιουργίας είναι, εκτός από σκοπός και αναγκαιότητα . Όποτε έχει τεθεί θέμα στις συνελεύσεις μας, το έχουμε αντιμετωπίσει με τον απαραίτητο σεβασμό, προκειμένου να βρούμε λύση. Έτσι κάναμε και όταν τέθηκε το ζήτημα σχετικά με την κατάσταση που επικρατούσε στις εργασιακές συνθήκες του συγκεκριμένου καταστήματος, του οποίου ο ιδιοκτήτης ήταν μέχρι πρόσφατα ενεργό μέλος του Αδέσποτου Αθηνών. Στις διαδικασίες που ακολούθησαν, υπήρξε έντονος προβληματισμός και τελικά το εν λόγω μέλος αποχώρησε. Τα ανωτέρω είτε αγνοούσαν, είτε σκοπίμως απέκρυψαν οι συντάκτες του κειμένου, με αποτέλεσμα την κακόβουλη στοχοποίηση του εγχειρήματος και των μελών του.

Όπως προκύπτει από την έως τώρα πορεία του, ο Αδέσποτος Αθηνών, σέβεται και προασπίζει τα δικαιώματα κάθε ανθρώπου. Είναι σαφές, πως τα μέλη του τασσόμαστε υπέρ των αγώνων με στόχο την αποκατάσταση οποιασδήποτε αδικίας. Η προάσπιση των δικαιωμάτων είναι καθολική και συμπεριφορές που τα παραβιάζουν δεν είναι συμβατές με τους στόχους μας. Συνεπώς, οποιοσδήποτε θέλει να συμπορεύεται μαζί μας, πρέπει να σέβεται κάθε κοινωνικό και εργασιακό δικαίωμα, ανεξάρτητα από τη θέση του.

Επίσης, καθιστούμε σαφές, ότι στο “απαντητικό” κείμενο υπεράσπισης του cafe-bar, που συντάχθηκε λίγο μετά το περιστατικό, δεν συνέπραξαν μέλη της συνέλευσης του Αδέσποτου Αθηνών. Το κείμενο εκείνο, εμπλέκει εξίσου ανεύθυνα το όνομά μας, καθώς δεν υπήρξε ποτέ στέγαση του σωματείου στο εν λόγω κατάστημα, όπως φυσικά και σε κανένα άλλο της περιοχής.

Ο Αδέσποτος θα συνεχίσει να προσπαθεί να δημιουργεί και να αντιστέκεται. Όποια και όποιος θέλει να συμμετέχει είναι ευπρόσδεκτη/ος, όπως επίσης και κάθε εποικοδομητική κριτική.

Αυθαίρετες στοχοποιήσεις, αβάσιμες κατηγορίες, συκοφαντίες και κάθε λογής αναπαραγωγή φημών, ψεμάτων και αναληθειών δεν θα μας σταματήσουν. Όσοι νομίζουν ότι θα μας πλήξουν με αυτόν τρόπο θα καταφέρουν μόνο να μας βρουν μπροστά τους.

Σας περιμένουμε στις συνελεύσεις μας, τις δράσεις και τις προπονήσεις, στα γήπεδα, τους δρόμους και όπου αλλού χρειαστεί.

ΑΔΕΣΠΟΤΟΣ ΑΘΗΝΩΝ

Εκεί στο δήμο ακούστε το καλά, θέλουμε γήπεδο για όλα τα παιδιά

Ο Αδέσποτος Αθηνών είναι ένας αυτοοργανωμένος αθλητικός σύλλογος. Τα δύο τελευταία χρόνια, προσπαθώντας να αναδείξουμε τον αθλητισμό σε πεδίο χαράς, συνεργασίας, αλληλεγγύης και όχι ανταγωνισμού, κέρδους και διακρίσεων κάθε μορφής, έχουμε δημιουργήσει την ακαδημία ποδοσφαίρου για παιδιά 5-12 χρόνων. Η ακαδημία δεν απαιτεί «συνδρομή», αλλά με ελεύθερη οικονομική συνεισφορά όλα ανεξαιρέτως τα παιδιά μπορούν να συμμετέχουν σε αυτήν και να γνωρίσουν το ποδόσφαιρο ως άθλημα και κυρίως ως παιχνίδι.

Επιλέξαμε να δραστηριοποιηθούμε στο χώρο του Θησείου και να χρησιμοποιήσουμε το δημοτικό γήπεδο της γειτονιάς, το οποίο, όμως, βρισκόταν σε πολύ άσχημη κατάσταση. Οι εκκλήσεις για επισκευή προς στην αρμόδια υπηρεσία του Δήμου Αθηναίων και στην Περιφέρεια ήταν συνεχείς και οι απαντήσεις-υποσχέσεις για την άμεση κατασκευή του κατηγορηματικές. Κάτι τέτοιο τελικά δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ με αποτέλεσμα το γήπεδο να έχει μετατραπεί σε έναν άκρως επικίνδυνο χώρο που πολλές φορές δεν έχει καν επαρκή φωτισμό. Προπονήσεις ακυρώνονται ή διεξάγονται υπό αντίξοες συνθήκες και σίγουρα όχι με τον τρόπο που αρμόζει σε παιδιά.

Στέρεψε η υπομονή μας, δεν θα ανεχτούμε άλλες υποσχέσεις. Η κοροϊδία της δημοτικής αρχής δεν απευθύνεται μόνο απέναντι στον «Αδέσποτο». Είναι κοροϊδία και εμπαιγμός των κατοίκων όλης της γειτονιάς, των κατοίκων του Δήμου Αθηναίων, οποιουδήποτε ανθρώπου θέλει να αθληθεί ελεύθερα, μη πληρώνοντας συνδρομές σε ιδιωτικά γυμναστήρια και χώρους. Η υποβάθμιση του δημόσιου χώρου, για τον οποίο άλλωστε στο Δήμο Αθηναίων πληρώνουμε ουκ ολίγα τέλη, είναι υποβάθμιση της ζωής μας. Δε θα δεχτούμε τίποτα λιγότερο από όσα μας ανήκουν.

⦁ Άμεση επισκευή του γηπέδου του Θησείου, ώστε αυτό να είναι ασφαλές και ικανό να φιλοξενήσει τις προπονήσεις. Συγκεκριμένο σχέδιο και χρονοδιάγραμμα του έργου
⦁ Σε ενδεχόμενη απομάκρυνσή μας εξαιτίας των επισκευών απαιτούμε την παραχώρηση αθλητικών εγκαταστάσεων σε κοντινή περιοχή εντός του Δήμου Αθηναίων σε ώρες και ημέρες που επιτρέπουν τη διεξαγωγή προπονήσεων μαθητών.

Καλούμε τους φίλαθλους του Αδέσποτου, τους κατοίκους της γειτονιάς, όλους τους δημότες να συμμετέχουν στις κινητοποιήσεις που θα ακολουθήσουν.

Ακαδημία Ποδοσφαίρου Αδέσποτου Αθηνών 

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ

Κατά τη παραμονή μας στη Σάμο για τη διεξαγωγή του αγώνα πρωταθλήματος με τη Samos futsal, ένας εργαζόμενος στο αεροδρόμιο βρήκε το θάνατο εν ώρα εργασίας. Το ελάχιστο, που μπορούσαμε να κάνουμε είναι μια πορεία στους κεντρικούς δρόμους στο Βαθύ μαζί με την Αντιφασιστική Κίνηση Σάμου για να γνωστοποιήσουμε με το ακόλουθο κείμενο το γεγονός και τις αιτίες του.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ

Την Παρασκευή 12/10 ο εργαζόμενος Τ.Α. έχασε τη ζωή του εν ώρα εργασίας στο αεροδρόμιο Σάμου. Το κράτος και το κεφάλαιο έχοντας ως πρώτο μέλημα το κέρδος, αδιαφορούν για τις συνθήκες εργασίας και τις ζωές των εργαζομένων. Μεγάλο μέρος από τα κρατικά έσοδα διατίθενται για μια “ασφάλεια” η οποία μεταφράζεται σε φράχτες στον Έβρο, σε νησιά που έχουν μετατραπεί σε πλωτές φυλακές, στην έντονη παρουσία του στρατού και της αστυνομίας στο κοινωνικό πεδίο, σε τεχνολογίες εγκλεισμού και επιτήρησης.
Παράλληλα υπάρχει πλήρης αδιαφορία για την ιατρική περίθαλψη, τις συνθήκες εργασίας και σε άλλες κοινωνικές παροχές πρόνοιας για τα κατώτερα στρώματα. Πιο συγκεκριμένα, η εταιρεία Fraport στην οποία πουλήθηκε πρόσφατα το αεροδρόμιο της Σάμου χάριν της ανάπτυξης και των επενδύσεων, έκρινε ότι σε ένα χώρο εργασίας με τόσους εργαζόμενους και επισκέπτες δεν χρειάζεται να υπάρχει γιατρός σε όλες τις ώρες εργασίας. Σίγουρα προτιμούσε να μη θυσιάσει μικρό μέρος των κερδών της για τις συνθήκες υγιεινής και ασφάλειας των εργαζομένων.
Το συγκεκριμένο δεν αποτελεί ακόμα ένα “μεμονωμένο περιστατικό” καθώς η τακτική των εργοδοτών συχνά καταλήγει σε εργατικά “ατυχήματα”.
Το κράτος από τη μεριά του υποχρηματοδοτεί τις υπηρεσίες και τις υποδομές υγείας, με αποτέλεσμα σε ένα νησί με τόσες ανάγκες όπως η Σάμος να μην υπάρχει επαρκής στελέχωση ( ασθενοφόρα, οδηγοί, γιατροί, αναλώσιμα κ.α. ) . Οι περικοπές στις δημόσιες υπηρεσίες έχουν επιφέρει την κατάργηση του τμήματος υγιεινής και ασφάλειας και τον μοναδικό επιθεωρητή του νησιού με αποτέλεσμα μικρές και μεγάλες επιχειρήσεις, καλυπτόμενες από παραθυράκια και νόμους να δρουν ανενόχλητα, δίνοντας μεγαλύτερη σημασία στο κέρδος, απ’ ότι στην ανθρώπινη ζωή. Χαρακτηριστικό επίσης αυτής της ανεπάρκειας είναι να έχουν παρατηρηθεί φαινόμενα στα οποία οι οδηγοί ασθενοφόρων να επιλέξουν ανάμεσα σε δύο ή περισσότερα επείγοντα περιστατικά ποιο να εξυπηρετήσουν πρώτα.
Ο θάνατος αυτός αποτελεί φυσική συνέχεια των δολοφονιών όλων εμάς των αόρατων αυτής της κοινωνίας ( μεταναστών/τριών, εργαζόμενων, τοξικοεξαρτημένων, λεσβιών, τρανς ) είτε στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, είτε στα σύνορα, είτε στους χώρους εργασίας. Φυσική συνέχεια της γενικής απαξίωσης των ζωών μας από την κυριαρχία και τους συμμάχους της, τους φιλήσυχους πολίτες.
Τέλος, η ασφάλεια που παρέχει το κεφάλαιο και το κράτος είναι οι φυλακίσεις και η στοχοποίηση των πιο υποτιμημένων στρωμάτων, ενώ η “μη – ασφάλεια” οδηγεί σε εργατικά “ατυχήματα” και θανάτους.
Εσύ πόσο ασφαλής νιώθεις τελικά;

Αντιφασιστική Κίνηση Σάμου – Αδέσποτος Αθηνών

Ακαδημία Αδέσποτου 2018-19

Κυριακή ξεκινάμε!
Ο Αδέσποτος Αθηνών είναι ένας αυτοοργανωμένος αθλητικός σύλλογος. Τα δύο τελευταία χρόνια προσπαθώντας να αναδείξουμε ότι ο αθλητισμός είναι πεδίο χαράς, συνεργασίας, αλληλεγγύης και όχι ανταγωνισμού, κέρδους και διακρίσεων κάθε μορφής, έχουμε δημιουργήσει την ακαδημία ποδοσφαίρου για παιδιά 5-12 χρονών. Η ακαδημία δεν έχει «συνδρομή», αλλά ελεύθερη οικονομική συνεισφορά, ώστε όλα ανεξαιρέτως τα παιδιά να μπορούν να συμμετάσχουν σε αυτή και να γνωρίσουν το ποδόσφαιρο ως άθλημα και κυρίως ως παιχνίδι. Για τη λειτουργία της ομάδας όμως είναι σημαντική η ενεργή συμμετοχή των γονέων. Φέτος ξεκινάμε την Κυριακή 9 Σεπτεμβρίου στις 11:00 στο γήπεδο του Θησείου για την πρώτη συνάντηση της χρονιάς, όπου περιμένουμε τους παλιούς αλλά και τους νέους μας φίλους.

Bitch Volley στο αυτοδιαχειριζόμενο camping της Βούλας

Οι Αδέσποτες του βόλεϊ, σκεφτήκαμε την Παρασκευή 13/7 να κλείσουμε τη σεζόν πριν το καλοκαίρι, με βόλεϊ, φαγητό και μουσικές!

Από τις 5, λέμε να παίξουμε beach volley, να φάμε, να πιούμε και να χορέψουμε, στο αυτοδιαχειριζόμενο καμπινγκ της Βούλας!
Φέρτε τη διάθεση σας, μουσικά όργανα (αν έχετε), φαγητό (αν μαγειρεύετε) και τα μαγιό σας, να παίξουμε και να μπανιαριστούμε!

Θα υπάρχουν μπύρες, νερό, φαγητό και κουτί οικονομικής ενίσχυσης για τα τρέχοντα έξοδα της ομάδας!

Σας περιμένουμε όλ@!

Πρόσβαση: τραμ (τελευταία στάση, Ασκληπιείο Βούλας), λεωφορεία (Α2-Αθήνα-Βούλα, Α1-Βούλα-Πειραιάς).

Πιο αναλυτικά για την πρόσβαση εδώ: http://voulacamp.blogspot.com/p/blog-page_30.html

Λίγα λόγια για το αυτοοργανωμένο, γυναικείο τμήμα βόλει, του Αδεσπότου Αθηνών.

Η γυναικεία αυτοοργανωμένη ομάδα βόλεϊ, δημιουργήθηκε από την ανάγκη μας να συνδυάσουμε τον αθλητισμό και το παιχνίδι, θέτοντας σε αυτή τα δικά μας προτάγματα. Λειτουργούμε αντιιεραρχικά και οριζόντια, συμμετέχουμε όλες ισότιμα και αποφασίζουμε από κοινού για τα θέματα που μας απασχολούν στη συνέλευση του τμήματος.
Εμμένοντας στον αδιαμεσολάβητο και αντι-εμπορευματικό χαρακτήρα του εγχειρήματός μας απορρίπτουμε κάθε σχέση με σπόνσορες, κόμματα κλπ. Η μηνιαία κοστολόγηση και η αξιολόγηση μιας αθλήτριας ανάλογα με τις επιδόσεις και αποδόσεις αποτελούν συνήθη φαινόμενα του σύγχρονου αθλητισμού. Στα πλαίσια της αποδόμησης αυτής της ιδέας και πρακτικής, απορρίπτουμε την λογική του ” μηνιάτικου” ή της “συνδρομής ” προκειμένου να εξαγοράσουμε το δικαίωμα μας για συμμετοχή. Λογική που προκαλεί, μεταξύ άλλων, ανισότητες και οικονομικούς αποκλεισμούς. Τα έξοδά μας καλύπτονται κυρίως από εμάς, από ελεύθερη οικονομική συνεισφορά, καθώς και από κινήσεις οικονομικής ενίσχυσης.
Ως υποκείμενα της συνέλευσης και της αθλητικής ομάδας στεκόμαστε αντίθετες σε σεξιστικές και στερεοτυπικές αντιλήψεις που προάγουν φαλλοκρατικές συμπεριφορές και αποκλεισμούς συγκεκριμένων κοινωνικών ομάδων στον χώρο του αθλητισμού. Ο χώρος αυτός είναι ανοιχτός και ελεύθερος για όλ@ όσ@ επιθυμούν να εκφραστούν μέσω αυτού.

Φασιστικές, ρατσιστικές και μάτσο συμπεριφορές δεν έχουν θέση στα γήπεδά μας.

Γυναικεία αυτοοργανωμένη ομάδα βόλει,του Αδεσπότου Αθηνών

https://www.google.com/maps/place/Pikpa/@37.853469,23.750071,16z/data=!4m5!3m4!1s0x0:0x227f75df0848fb58!8m2!3d37.8533721!4d23.7516129?hl=en

Μη Συμμετοχή στο B-Fest

Ο Αδέσποτος Αθηνών λόγω εσωτερικών ζητημάτων δεν θα μπορέσει να υποστηρίξει την εκδήλωση “Πολιτικός λόγος και ποδόσφαιρο: Το πείραμα της αυτοδιαχείρησης” όπου είχε ανακοινωθεί ως ομιλητής μέλος της ομάδας futsal, στο επερχόμενο φεστιβάλ B-Fest 2018 Reclaim the Future. Για τους ίδιους λόγους δεν θα συμμετέχει στο φεστιβάλ.

Πρέπει να μας νοιάζει;

*Ένα κείμενο της κοινωνικής ακαδημίας του Αδέσποτου Αθηνών για τον υπέρμετρο ανταγωνισμό και τις βαθμολογίες στα παιδικά πρωταθλήματα

Προημιτελικός πρωταθλήματος Παμπαίδων
Θύελλα Ανταγωνισμού – Δόξα Πίεσης

Εισαγωγή

“Χρηστάρα, κόψ’τον, φά’ τον, μπράβο ρε σκύλε” φωνάζει ο προπονητής των γηπεδούχων απ’ τον πάγκο. “Νίκο, κάνε ντρίπλα και κάρφωσε το”, ακούγεται να λέει ο μπαμπάς από την εξέδρα. “Ξυπνήστε, παίξτε με ψυχή, μην παίζετε σαν ψοφίμια”, φωνάζει απ’ έξω ο ιδιοκτήτης της ακαδημίας. “Φάουλ, τι κάνει ρε;;; Ο διαιτητής γιατί δεν δίνει κάρτα, γιατί του μιλάει απλά”, ωρύεται η μαμά. Ο Μάριος χάνει την μπάλα μέσα απ’ τα χέρια, ο Χρήστος το εκμεταλλεύεται και κάνει από κοντά το 2-1. “Γκοοοοοολ” πανηγυρίζουν όλοι μαζί οι γονείς, πατάνε τις κόρνες που έχουν μαζί τους προκαλώντας όσο το δυνατόν περισσότερο θόρυβο. Απ’ την άλλη πλευρά οι γονείς των παιδιών της φιλοξενούμενης ομάδας χτυπιούνται. “Γιατί ρε Μάριε, γιατί” φωνάζει ο πατέρας του. “Βγάλ’ τον και βάλε τον Ηρακλή, δεν είναι σε καλή μέρα” συνεχίζει ο πατέρας του Γιώργου. “Δεν πειράζει Μάριε, δεν πειράζει αγόρι μου, πάμε” του λέει ο προπονητής των φιλοξενούμενων “Πειράζει, θα χάσουμε” μονολογεί ο Μάριος.
Ο αγώνας λήγει 2-1. Οι νικητές πανηγυρίζουν έξαλλα, πέρασαν στον ημιτελικό. Ακόμα πιο χαρούμενοι μοιάζουν οι γονείς. Οι ηττημένοι σκυθρωποί, δεν μιλιούνται. Ο Μάριος, αποτραβηγμένος από τους άλλους, κλαίει. Ο μικρός του αδερφός, ο Στέφανος ρωτάει τη μαμά του. “Γιατί κλαίει ο Μάριος μαμά;”. ”Γιατί χάσανε αγάπη μου και στενοχωρήθηκε”. “Ε και τι πειράζει; Ο προπονητής την άλλη φορά που παίξαμε φιλικό μας είπε ότι δεν πρέπει να μας νοιάζει αν θα κερδίσουμε ή θα χάσουμε.
Πρέπει να μας νοιάζει;”

-Το ποδόσφαιρο στις αναπτυξιακές ηλικίες πρέπει να είναι παιχνίδι ή ένα ακόμα πεδίο καλλιέργειας του ανταγωνισμού μεταξύ των παιδιών, στο οποίο υφίστανται πίεση προκειμένου να γίνουν “οι καλύτεροι”;
-Μας ενδιαφέρει η καλλιέργεια των παιδιών, η ανάπτυξη του ομαδικού πνεύματος, της συνεργασίας, η κοινωνικοποίηση μέσω του αθλητισμού ή η πάση θυσία δημιουργία παιχταράδων που θα σαρώσουν τους τίτλους;
-Θέλουμε τη διασκέδαση των παιδιών και μέσω αυτής την ποδοσφαιρική τους βελτίωση ή να πάρουμε τη νίκη χρησιμοποιώντας τους “καλύτερους” διαφημίζοντας έτσι τη “σωστή δουλειά” που γίνεται στην ακαδημία μας και αποτυπώνεται και στη βαθμολογία;
Η χρήση της βαθμολογίας σε επίσημα πρωταθλήματα (ακόμα και για παιδιά 7-8 χρονών), δημιουργεί “ανάγκες” που ένα παιδί δεν χρειάζεται να έχει όταν μπαίνει σε ένα γήπεδο να παίξει με κύριο στόχο τη διασκέδαση.
Η πίεση που υφίστανται τα παιδιά στις μέρες μας είναι τεράστια. Σχολείο, φροντιστήρια ξένων γλωσσών, μαθήματα υπολογιστών. Σε αυτό το υπερβολικά φορτωμένο πρόγραμμα ο αθλητισμός ίσως να αποτελεί τη μοναδική τους διέξοδο και για το λόγο αυτόν πρέπει από πολύ νωρίς να μάθουν να τον αντιμετωπίζουν σαν μία ψυχαγωγική δραστηριότητα και όχι σαν ακόμα μία αγχώδη διαδικασία.

Ενότητα: Παιδιά

“Πειράζει” και “χάσαμε εξαιτίας μου” είναι οι σκέψεις που γυρνούσαν στο μυαλό του Μάριου για πολλές ώρες μετά τον αγώνα. Σε λίγο θα κατέβαινε στη γειτονιά με τους φίλους του να παίξει.
Και εκεί παίζανε μπάλα και ο Μάριος θυμάται με βεβαιότητα ότι είχε χάσει πολλές φορές. Αλλά δεν υπήρχε επίσημη βαθμολογία, δεν υπήρχε προπονητής, δεν υπήρχαν γονείς στην εξέδρα, δεν τους αγόρασε κάποιος χορηγός εμφανίσεις, εκεί τους κανόνες τους έθεταν τα ίδια τα παιδιά.
– Γιατί όμως αυτή η ήττα τον ενοχλούσε περισσότερο;
-Τι διαφορά είχε ο αγώνας αυτός από τα εκατοντάδες ματς που έστηναν στην γειτονία με πέτρες για τέρματα ή από το διπλό στο τέλος κάθε προπόνησης;
“Μα ήταν ο προημιτελικός’’ σκέφτηκε ο Μάριος και ενώ ήταν σίγουρος ότι αυτή είναι η “σωστή” απάντηση – άλλωστε, το είχε πει και ο μπαμπάς το πρωί ότι ο προημιτελικός είναι πολύ σημαντικός γιατί μετά είναι ο ημιτελικός και μετά ο τελικός ή κάτι τέτοιο – ένιωσε ότι δεν τον κάλυπτε. Και δεν τον κάλυπτε γιατί για τον ίδιο δεν ήταν τόσο σημαντικός. Ήταν όμως σημαντικός για τον προπονητή και ήταν πεπεισμένος ότι ο κ. Κώστας θα το μετάνιωνε που τον έβαλε αλλαγή στο 2ο ημίχρονο. “Στο επόμενο ματς θα παίξω ακόμα λιγότερο”. Την άλλη φορά όμως στο φιλικό τους είχε πει ο,τι δεν πρέπει να τους νοιάζει αν κερδίσουνε ή χάσουνε. Πρέπει να τους νοιάζει;
“Ε να είχα λίγο άγχος και μου γλίστρησε’’, εξηγούσε στους φίλους του για το γκολ ο Μάριος. “Επειδή ήταν προημιτελικός” τον διαβεβαίωνε η παρέα και σε λίγο είχαν χωριστεί για να παίξουν το ελ κλάσικο γειτονιάς. Και παρόλο που προβλεπόταν ντέρμπι, κρίνοντας από τις συνθέσεις, ο Μάριος για το επικείμενο ματς δεν ένιωθε κανένα άγχος.
Ήταν μια δύσκολη εβδομάδα. Διάβασμα για το σχολείο, τεστ στα αγγλικά, καβγάδες στο σπίτι. Και δεν έφταναν όλα αυτά ήρθε ο μεγάλος αποκλεισμός της ομάδας που θα σήμαινε ότι το επόμενο Σαββατοκύριακο δε θα είχε αγώνα πρωταθλήματος για πρώτη φορά μετά από καιρό..
“Ευτυχώς..” σκέφτηκε ο Μάριος…

Το πρωτάθλημα που συμμετέχει ο Μάριος είναι πολύ δύσκολο και η ομάδα του είναι ακόμα αρχάρια. Επομένως κάθε αγώνας του προκαλεί έντονο και μη ελεγχόμενο στρες που έχει αντικαταστήσει την ικανοποίηση και την ψυχαγωγία που βιώνει όποτε παίζει στη γειτονιά, με αποτέλεσμα να τον επιβαρύνει εμποδίζοντας τη συναισθηματική του ανάπτυξη. Σε αυτή την ηλικία μόνο μικρές και προσεκτικά ελεγχόμενες δόσεις άγχους επιτρέπουν στο παιδί να μάθει να τις διαχειρίζεται και να τις διοχετεύει με τέτοιο τρόπο ώστε να βελτιώνει την απόδοση του. Το πρωτάθλημα όμως, με το ακαθόριστο επίπεδο των ομάδων, είναι λύση;
Οι στόχοι και οι προσδοκίες που τίθενται πρέπει να είναι ρεαλιστικοί σύμφωνα με τις ανάγκες του παιδιού. Υπάρχουν πολλοί παράγοντες που διαφοροποιούν τα παιδιά ως προς την αντιμετώπιση του άγχους τους. Χαρακτηριστικά όπως το φύλο, η ευφυΐα, η επάρκεια, η αυτοπεποίθηση και πολλά άλλα πρέπει να λαμβάνονται υπόψιν από τους ανθρώπους που ασχολούνται με τον παιδικό αθλητισμό. Οι προσδοκίες των σημαντικών άλλων, η απόδοση αιτιότητας της νίκης ή της ήττας από το παιδί, ο φόβος της αποτυχίας και πολλοί ακόμα παράμετροι επηρεάζουν την ψυχολογία τους. Πόσοι γνωρίζουν πως τα παιδιά προπονούνται μαζί ανά διετία γέννησης (π.χ. 2009-2010) και ότι οι διαφορές που εμφανίζουν, ακόμα και οι σωματομετρικές, είναι τεράστιες; Γιατί συχνά επιλέγονται να παίξουν τα μεγαλύτερα παιδιά, εκείνα που γεννήθηκαν το πρώτο τετράμηνο της διετίας, που πιθανότατα είναι δυνατότερα από τα νεότερα; Μήπως οδηγούμε τα παιδιά στην εγκατάλειψη των σπορ και στην ψυχολογική τους εξουθένωση από πολύ νωρίς; Πόσο εύκολο επομένως είναι σε μια ομάδα 15-20 παιδιών να ασχοληθούμε εξατομικευμένα με τις ανάγκες τους; Και τέλος να τονίσουμε τα κίνητρα για παιχνίδι. Για ποιο λόγο τα εσωτερικά κίνητρα των παιδιών για παιχνίδι και την ικανοποίηση που βιώνουν μέσα από αυτό αντιμετωπίζοντας το ως αυτοσκοπό γενικότερα, να τα μετατρέψουμε σε εξωτερικά με επαίνους, βαθμολογίες και τιμωρίες και κατά συνέπεια όλες τις ψυχολογικές συνέπειες που περιγράψαμε παραπάνω, κάνοντας το ποδόσφαιρο να αποτελεί μέσον για την επίτευξη κάποιου άλλου σκοπού; Αν ρωτήσουμε τα ίδια τα παιδιά για ποιο λόγο επέλεξαν να μπουν στην ομάδα οι πιθανότερες απαντήσεις θα είναι ότι το έκαναν για να παίξουν, να γνωρίσουν φίλους, να διασκεδάσουν από το παιχνίδι, να νιώσουν πως βελτιώνονται. Σε τι θα ωφελούσε να συμμετάσχουν σε πρωταθλήματα που η νίκη και η βαθμολογία θα επηρέαζε τα θέλω τους;

Τελικά ο Μάριος γύρισε σπίτι του όταν νύχτωσε μόνος του -ή με τους φίλους του-, καθώς δεν πήγαιναν οι γονείς του να τον δουν στον “ανεπίσημο αγώνα” της γειτονιάς. Είχε νικήσει είχε χάσει δεν είχε σημασία, και δεν χρειαζόταν να απαντήσει σε ερωτήσεις τύπου “πόσο ήρθε ο αγώνας..πόσο χρόνο έπαιξες..σε ποια θέση σε έβαλε..τι θέση είστε στη βαθμολογία..” παρά μόνο στο “πως πέρασες σήμερα;..γιατί άργησες τόσο;”.

Ενότητα: Γονείς – παιδιά

Αργότερα τη νύχτα ο Μάριος δεν μπορούσε να κοιμηθεί και θυμόταν διάφορες φράσεις που άκουγε στο γήπεδο όταν έπαιζε αγώνες. Σε έναν φιλικό αγώνα της ομάδας του μάλιστα κάποιος γονέας είχε φωνάξει στον προπονητή “Εσύ θες να μάθεις στα παιδιά μας να χάνουν”. Το σκορ ωστόσο ήταν ήδη 5-0 υπέρ της ομάδας του και ο κ. Κώστας, ο προπονητής του αποφάσισε να βάλει να παίξουν τα πιο αρχάρια παιδιά ώστε, από τη μία να πάρουν εμπειρίες και τη χαρά του παιχνιδιού και από την άλλη να δοθεί η ευκαιρία στον αντίπαλο να βγάλει όσα μαθαίνει στις προπονήσεις και να βάλει κάποια γκολ που δίνουν πάντα χαρά στα παιδιά. Παρόλα αυτά, τα παράπονα απ΄τους γονείς δεν έλειπαν ακόμα και σε ένα τουρνουά, χαρακτηριστικό του οποίου είναι πως δεν υπάρχει βαθμολογία!
Αυτή η ψευδαίσθηση του γονέα πως ξέρει καλύτερα από οποιονδήποτε να χειριστεί το παιδί ή ένα παιχνίδι ίσως οφείλεται σε κοινωνικό – οικονομικά κατάλοιπα του παρελθόντος. Πιέζουν και πιέζονται να γίνει το παιδί τους αυτό που οι ίδιοι δεν μπόρεσαν να γίνουν, τώρα που οι συνθήκες και τα μέσα μοιάζουν εφικτά για όλους. Ίσως πολύ απλά να είναι η υπέρμετρη αγάπη και στήριξη προς το παιδί που τους κάνει να παρεμβαίνουν τόσο έντονα στη ζωή του.
Όπως και να χει, ο γονέας – πρότυπο θα πρέπει να δίνει χώρους ελευθερίας και έκφρασης τόσο στο παιδί όσο και στον ειδικό-αρμόδιο, δηλαδή τον προπονητή. Δεν είναι λίγες οι φορές που κάποιοι γονείς δίνουν συνεχώς οδηγίες πάνω στις εντολές του προπονητή με συνέπεια να ενοχλούν/αποσυντονίζουν όλους (παιδιά, προπονητές, άλλους γονείς), καταστρέφοντας τον αυθορμητισμό και την ελευθερία της σκέψης και των κινήσεων των παιδιών.
Ακόμη, συχνό φαινόμενο είναι οι γονείς να πιάνονται στα χέρια μεταξύ τους ή να ασκούν έντονη κριτική, ακόμα και βία (σωματική και λεκτική) σε προπονητές ή διαιτητές επειδή θεώρησαν πως το παιδί τους αδικήθηκε και πιθανότατα θα καταστραφεί η καριέρα του! Κανιβαλίζονται και αυτοί και καταπίνονται στις “ανάγκες” και τα πρότυπα της σύγχρονης κοινωνίας. Συμπεριφέρονται στα παιδιά σαν να είναι σταρ και επαγγελματίες σε αντίθεση με τα παιδιά που απλά ονειρεύονται να γίνουν σταρ ή επαγγελματίες.
Αμέτρητα βίντεο, ασήμαντα στατιστικά, κριτικές, βρισιές, ψαγμένα σχόλια (π.χ. άλλαξε παιχνίδι!) είναι κάποιες από τις αγαπημένες συνήθειες ενός γονέα σε έναν παιδικό ποδοσφαιρικό αγώνα. Επιλογή ποιών αγώνων θα δει ή θα καταγράψει. Για παράδειγμα θα πάει σε έναν αγώνα βαθμολογικού χαρακτήρα πρωταθλήματος να δώσει τη δική του μάχη απ την εξέδρα ή απλά τη στήριξή του, αλλά όχι να δει το παιδί να αγωνίζεται άναρχα, ελεύθερα σε μια αλάνα (μάλλον επειδή δεν υπάρχουν πλέον!) ή στο διάλειμμα του σχολείου. Όλες αυτές οι περιπτώσεις σημαίνουν πίεση, άγχος, προσδοκίες. Όπως έχει γραφτεί, η υποστήριξη του γονέα προς το παιδί δεν είναι αρνητική. Η παρεμβατικότητα του και η αμετροέπεια του όμως, ναι.
Το παιδί αν μπορούσε να φωνάξει και να επιβληθεί θα έλεγε “αφήστε με να παίξω, να διασκεδάσω, να πέσω, να κλάψω χωρίς να με κοιτάζετε, χωρίς να σας κοιτάζω. Τώρα είναι η στιγμή μου και σας ευχαριστώ που με αφήνετε να εκφραστώ όπως θέλω”.
“Τα παιδιά σας δεν είναι παιδιά σας. Είναι οι γιοι και οι κόρες της λαχτάρας της Ζωής για τη ζωή. Έρχονται στη ζωή με τη βοήθειά σας, αλλά όχι από σας. Και παρόλο που είναι μαζί σας, δεν σας ανήκουν. Μπορείτε να τους δώσετε την αγάπη σας, όχι όμως και τις ιδέες σας. Γιατί αυτά έχουν τις δικές τους ιδέες. Μπορείτε να στεγάσετε το σώμα τους, όχι όμως και την ψυχή τους, γιατί η ψυχή τους κατοικεί στο σπίτι του αύριο, που εσείς δεν μπορείτε να επισκεφτείτε ούτε στα όνειρά σας. Μπορείτε να προσπαθήσετε να τους μοιάσετε, αλλά μη γυρεύετε να τα κάνετε να σας μοιάσουν. Γιατί η ζωή δεν πηγαίνει προς τα πίσω και δε σταματά στο χθες”.

Ενότητα: Προπονητές

Μετά το τέλος του αγώνα παιδιά και γονείς είναι “σκασμένοι”, δε μπορούν να δεχτούν με τίποτα την ήττα σε ένα τόσο σημαντικό ματς και όλοι μαζί αποχωρούν απογοητευμένοι από το γήπεδο. Ή μάλλον όχι όλοι. Στον πάγκο των φιλοξενούμενων -μισή ώρα μετά το τέλος του αγώνα- ξεχωρίζει η τραγική φιγούρα του κ. Κώστα, προπονητή της φιλοξενούμενης ομάδας, ο οποίος συζητά με τον βοηθό του και του εκφράζει τους προβληματισμούς και τους φόβους του. “Πάει, Νίκο, αυτό ήταν. Τέλος τα όνειρα για πρωτάθλημα και φέτος, στην καλύτερη θα τερματίσουμε πέμπτοι. -Καλά ρε Κώστα, πώς κάνεις έτσι, δεν ήρθε και το τέλος του κόσμου” του λέει ο κ. Νίκος προσπαθώντας να τον παρηγορήσει, “άλλωστε εσύ δεν είσαι αυτός που δε σταματάς να υπενθυμίζεις στα παιδιά ότι σημασία δεν έχει το αποτέλεσμα ενός αγώνα και η βαθμολογία, αλλά η διασκέδαση και η βελτίωσή τους?!”. Ξεφυσώντας ο κ. Κώστας συνεχίζει .”Ναι ρε Νίκο, εγώ τα λέω και τα εννοώ αλλά από την άλλη πρέπει να κοιτάξω κι εγώ τη δουλειά μου. Ξέρεις τι παράπονα και μουρμούρα έχω να ακούσω αύριο στην προπόνηση από τους γονείς και τον πρόεδρο; θα με κατηγορήσουν ότι δε βάζω τους καλούς παίκτες να παίζουν αρκετά και πως δεν παίρνω τις κατάλληλες αποφάσεις για να νικήσει η ομάδα. Φέτος όλοι περιμένανε να τερματίσουμε στην πρώτη τριάδα και να πάρουν τα παιδιά μόρια για τα πανεπιστήμια”. Ο κ. Νίκος, συνειδητοποιώντας σε τι κατάσταση βρίσκεται ο συνεργάτης του προσπαθεί να τον ηρεμήσει. “Έλα Κώστα, δεν είναι η κατάλληλη ώρα για τέτοιες σκέψεις, πήγαινε σπίτι σου να ξεκουραστείς και αύριο να κοιτάξεις να εξηγήσεις στα παιδιά για ποιους λόγους δεν πρέπει να απογοητεύονται, χωρίς να σε νοιάζει τι θα πει ο καθένας που βρίσκεται εκτός γηπέδου”.

O ρόλος του προπονητή είναι καταλυτικός για τη βελτίωση-εξέλιξη των αθλητών, τόσο σε αθλητικό όσο και σε προσωπικό επίπεδο. Είναι σαφές, ότι η προπονητική ιδιότητα (πρέπει να) έρχεται σε δεύτερη μοίρα, καθώς στις παιδικές ηλικίες αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία τόσο για τα παιδιά όσο και για τον ίδιο τον προπονητή, είναι η ιδιότητα του ως παιδαγωγός. Αυτός είναι ο πρώτος άνθρωπος (μετά τους γονείς) ο οποίος καλείται, εκτός των άλλων, να κερδίσει την εμπιστοσύνη των παιδιών-αθλητών και να τους εμπιστευτεί ο ίδιος, μεταδίδοντας τους θετική διάθεση και αγάπη για τον αθλητισμό.
Βασική προϋπόθεση για τα παραπάνω είναι να απαλλαγεί ο ίδιος ο προπονητής από κάθε πίεση και στρες που μπορεί να του προκαλούν εξωτερικοί παράγοντες, όπως η ύπαρξη βαθμολογίας σε ένα παιδικό πρωτάθλημα. Αυτό από μόνο του μπορεί να μην είναι απαραίτητα τόσο αρνητικό, ωστόσο όταν οι πιο σημαντικές αξίες του αθλητισμού θυσιάζονται για την αξία της νίκης και της τελικής κατάταξης, τότε δε μιλάμε για αθλητισμό αλλά για έναν υπέρμετρο ανταγωνισμό. Αν προστεθούν στους εξωτερικούς παράγοντες για τους οποίους έγινε λόγος και η «μουρμούρα-γκρίνια» των γονέων και της διοίκησης της εκάστοτε ομάδας για κάποια άσχημα αποτελέσματα, τότε ο προπονητής καθίσταται έρμαιο του ίδιου του του επαγγέλματος. Βεβαίως, το χειρότερο είναι ότι στις περισσότερες περιπτώσεις η πίεση που βιώνει ο προπονητής μεταφέρεται και στα παιδιά μέσω της επιθετικής του συμπεριφοράς, κάτι που δε βοηθά στην ανάπτυξη αμοιβαίας σχέσης σεβασμού και εμπιστοσύνης. Στο πρόσωπο του προπονητή, τα παιδιά αναζητούν έναν άνθρωπο, ο οποίος θα τους προσφέρει συναισθηματική υποστήριξη, εμψυχώνοντας τους, και θα τους κάνει να αναζητήσουν τα κατάλληλα κίνητρα προκειμένου να αγαπήσουν τον αθλητισμό, απαλλάσσοντας τους από κάθε είδους άγχος και ανασφάλεια.
Βασική αιτία της προβληματικής συμπεριφοράς ενός προπονητή είναι η μη επαρκής εκπαίδευσή του. Είναι φαινόμενο της εποχής μας η ύπαρξη πολλών ιδιωτικών σχολών προπονητικής, οι οποίες μέσω της καταβολής υπέρογκων διδάκτρων και της παρακολούθησης ολιγοήμερων σεμιναρίων από τους ενδιαφερόμενους, τους προσφέρουν τη δυνατότητα να λάβουν το δίπλωμά τους χωρίς να έχουν τις κατάλληλες γνώσεις πάνω στην προπονητική και, κυρίως, την παιδαγωγική. Έτσι, η ελλιπής γνώση πάνω σε σημαντικούς τομείς, όπως η αθλητική ψυχολογία, τους καθιστά ανήμπορους να μεταδώσουν στα παιδιά αξίες όπως η συνεργασία, ο σεβασμός και κυρίως η απόλαυση του παιχνιδιού. Ακόμα, δεν είναι σε θέση να γνωρίζουν τους κατάλληλους τρόπους επικοινωνίας με τα παιδιά και να συμβάλουν στην περαιτέρω κοινωνικοποίησή τους και την ψυχική τους ισορροπία, αγαθά που σίγουρα είναι σημαντικότερα από την αξία μιας νίκης ή την κατάκτηση του κυπέλλου σε ένα παιδικό πρωτάθλημα.

Η παραπάνω ιστορία που περιγράψαμε είναι φανταστική με πραγματικές καταστάσεις που συναντάμε συχνά στα γήπεδα. Φυσικά δεν είναι όλα άσχημα ενώ δεν γίνεται να αποδομηθεί το ανταγωνιστικό μοντέλο του ποδοσφαίρου από τη μια μέρα στην άλλη, πόσο μάλλον από ένα κείμενο.

Η πρόταση μας

Ωστόσο, εμείς ως Αδέσποτος προβληματιζόμαστε ξεκάθαρα με τα υπάρχοντα παιδικά πρωταθλήματα και τη μορφή που έχουν πάρει και προτείνουμε μια διαφορετική προσέγγιση, λιγότερη ανταγωνιστική, που δίνει τη δυνατότητα στα παιδιά να μιλήσουν, να αλληλοεπιδράσουν με τους αντιπάλους και προπαντός να διασκεδάσουν.
Γίνεται, δηλαδή, ανοιχτή πρόταση για τη δημιουργία και στελέχωση πρωταθλημάτων χωρίς βαθμολογία από ακαδημίες, σχολικές ομάδες ή ακόμα και αυτοσχέδιες ομάδες παιδιών και τη διεξαγωγή τους, εκτός από τα γηπεδάκια, σε διάφορες γειτονιές και πλατείες κάνοντας το ποδόσφαιρο μια Κυριακάτικη γιορτή.

Αδέσποτος Αθηνών
21/5/2018