Πρέπει να μας νοιάζει;

*Ένα κείμενο της κοινωνικής ακαδημίας του Αδέσποτου Αθηνών για τον υπέρμετρο ανταγωνισμό και τις βαθμολογίες στα παιδικά πρωταθλήματα

Προημιτελικός πρωταθλήματος Παμπαίδων
Θύελλα Ανταγωνισμού – Δόξα Πίεσης

Εισαγωγή

“Χρηστάρα, κόψ’τον, φά’ τον, μπράβο ρε σκύλε” φωνάζει ο προπονητής των γηπεδούχων απ’ τον πάγκο. “Νίκο, κάνε ντρίπλα και κάρφωσε το”, ακούγεται να λέει ο μπαμπάς από την εξέδρα. “Ξυπνήστε, παίξτε με ψυχή, μην παίζετε σαν ψοφίμια”, φωνάζει απ’ έξω ο ιδιοκτήτης της ακαδημίας. “Φάουλ, τι κάνει ρε;;; Ο διαιτητής γιατί δεν δίνει κάρτα, γιατί του μιλάει απλά”, ωρύεται η μαμά. Ο Μάριος χάνει την μπάλα μέσα απ’ τα χέρια, ο Χρήστος το εκμεταλλεύεται και κάνει από κοντά το 2-1. “Γκοοοοοολ” πανηγυρίζουν όλοι μαζί οι γονείς, πατάνε τις κόρνες που έχουν μαζί τους προκαλώντας όσο το δυνατόν περισσότερο θόρυβο. Απ’ την άλλη πλευρά οι γονείς των παιδιών της φιλοξενούμενης ομάδας χτυπιούνται. “Γιατί ρε Μάριε, γιατί” φωνάζει ο πατέρας του. “Βγάλ’ τον και βάλε τον Ηρακλή, δεν είναι σε καλή μέρα” συνεχίζει ο πατέρας του Γιώργου. “Δεν πειράζει Μάριε, δεν πειράζει αγόρι μου, πάμε” του λέει ο προπονητής των φιλοξενούμενων “Πειράζει, θα χάσουμε” μονολογεί ο Μάριος.
Ο αγώνας λήγει 2-1. Οι νικητές πανηγυρίζουν έξαλλα, πέρασαν στον ημιτελικό. Ακόμα πιο χαρούμενοι μοιάζουν οι γονείς. Οι ηττημένοι σκυθρωποί, δεν μιλιούνται. Ο Μάριος, αποτραβηγμένος από τους άλλους, κλαίει. Ο μικρός του αδερφός, ο Στέφανος ρωτάει τη μαμά του. “Γιατί κλαίει ο Μάριος μαμά;”. ”Γιατί χάσανε αγάπη μου και στενοχωρήθηκε”. “Ε και τι πειράζει; Ο προπονητής την άλλη φορά που παίξαμε φιλικό μας είπε ότι δεν πρέπει να μας νοιάζει αν θα κερδίσουμε ή θα χάσουμε.
Πρέπει να μας νοιάζει;”

-Το ποδόσφαιρο στις αναπτυξιακές ηλικίες πρέπει να είναι παιχνίδι ή ένα ακόμα πεδίο καλλιέργειας του ανταγωνισμού μεταξύ των παιδιών, στο οποίο υφίστανται πίεση προκειμένου να γίνουν “οι καλύτεροι”;
-Μας ενδιαφέρει η καλλιέργεια των παιδιών, η ανάπτυξη του ομαδικού πνεύματος, της συνεργασίας, η κοινωνικοποίηση μέσω του αθλητισμού ή η πάση θυσία δημιουργία παιχταράδων που θα σαρώσουν τους τίτλους;
-Θέλουμε τη διασκέδαση των παιδιών και μέσω αυτής την ποδοσφαιρική τους βελτίωση ή να πάρουμε τη νίκη χρησιμοποιώντας τους “καλύτερους” διαφημίζοντας έτσι τη “σωστή δουλειά” που γίνεται στην ακαδημία μας και αποτυπώνεται και στη βαθμολογία;
Η χρήση της βαθμολογίας σε επίσημα πρωταθλήματα (ακόμα και για παιδιά 7-8 χρονών), δημιουργεί “ανάγκες” που ένα παιδί δεν χρειάζεται να έχει όταν μπαίνει σε ένα γήπεδο να παίξει με κύριο στόχο τη διασκέδαση.
Η πίεση που υφίστανται τα παιδιά στις μέρες μας είναι τεράστια. Σχολείο, φροντιστήρια ξένων γλωσσών, μαθήματα υπολογιστών. Σε αυτό το υπερβολικά φορτωμένο πρόγραμμα ο αθλητισμός ίσως να αποτελεί τη μοναδική τους διέξοδο και για το λόγο αυτόν πρέπει από πολύ νωρίς να μάθουν να τον αντιμετωπίζουν σαν μία ψυχαγωγική δραστηριότητα και όχι σαν ακόμα μία αγχώδη διαδικασία.

Ενότητα: Παιδιά

“Πειράζει” και “χάσαμε εξαιτίας μου” είναι οι σκέψεις που γυρνούσαν στο μυαλό του Μάριου για πολλές ώρες μετά τον αγώνα. Σε λίγο θα κατέβαινε στη γειτονιά με τους φίλους του να παίξει.
Και εκεί παίζανε μπάλα και ο Μάριος θυμάται με βεβαιότητα ότι είχε χάσει πολλές φορές. Αλλά δεν υπήρχε επίσημη βαθμολογία, δεν υπήρχε προπονητής, δεν υπήρχαν γονείς στην εξέδρα, δεν τους αγόρασε κάποιος χορηγός εμφανίσεις, εκεί τους κανόνες τους έθεταν τα ίδια τα παιδιά.
– Γιατί όμως αυτή η ήττα τον ενοχλούσε περισσότερο;
-Τι διαφορά είχε ο αγώνας αυτός από τα εκατοντάδες ματς που έστηναν στην γειτονία με πέτρες για τέρματα ή από το διπλό στο τέλος κάθε προπόνησης;
“Μα ήταν ο προημιτελικός’’ σκέφτηκε ο Μάριος και ενώ ήταν σίγουρος ότι αυτή είναι η “σωστή” απάντηση – άλλωστε, το είχε πει και ο μπαμπάς το πρωί ότι ο προημιτελικός είναι πολύ σημαντικός γιατί μετά είναι ο ημιτελικός και μετά ο τελικός ή κάτι τέτοιο – ένιωσε ότι δεν τον κάλυπτε. Και δεν τον κάλυπτε γιατί για τον ίδιο δεν ήταν τόσο σημαντικός. Ήταν όμως σημαντικός για τον προπονητή και ήταν πεπεισμένος ότι ο κ. Κώστας θα το μετάνιωνε που τον έβαλε αλλαγή στο 2ο ημίχρονο. “Στο επόμενο ματς θα παίξω ακόμα λιγότερο”. Την άλλη φορά όμως στο φιλικό τους είχε πει ο,τι δεν πρέπει να τους νοιάζει αν κερδίσουνε ή χάσουνε. Πρέπει να τους νοιάζει;
“Ε να είχα λίγο άγχος και μου γλίστρησε’’, εξηγούσε στους φίλους του για το γκολ ο Μάριος. “Επειδή ήταν προημιτελικός” τον διαβεβαίωνε η παρέα και σε λίγο είχαν χωριστεί για να παίξουν το ελ κλάσικο γειτονιάς. Και παρόλο που προβλεπόταν ντέρμπι, κρίνοντας από τις συνθέσεις, ο Μάριος για το επικείμενο ματς δεν ένιωθε κανένα άγχος.
Ήταν μια δύσκολη εβδομάδα. Διάβασμα για το σχολείο, τεστ στα αγγλικά, καβγάδες στο σπίτι. Και δεν έφταναν όλα αυτά ήρθε ο μεγάλος αποκλεισμός της ομάδας που θα σήμαινε ότι το επόμενο Σαββατοκύριακο δε θα είχε αγώνα πρωταθλήματος για πρώτη φορά μετά από καιρό..
“Ευτυχώς..” σκέφτηκε ο Μάριος…

Το πρωτάθλημα που συμμετέχει ο Μάριος είναι πολύ δύσκολο και η ομάδα του είναι ακόμα αρχάρια. Επομένως κάθε αγώνας του προκαλεί έντονο και μη ελεγχόμενο στρες που έχει αντικαταστήσει την ικανοποίηση και την ψυχαγωγία που βιώνει όποτε παίζει στη γειτονιά, με αποτέλεσμα να τον επιβαρύνει εμποδίζοντας τη συναισθηματική του ανάπτυξη. Σε αυτή την ηλικία μόνο μικρές και προσεκτικά ελεγχόμενες δόσεις άγχους επιτρέπουν στο παιδί να μάθει να τις διαχειρίζεται και να τις διοχετεύει με τέτοιο τρόπο ώστε να βελτιώνει την απόδοση του. Το πρωτάθλημα όμως, με το ακαθόριστο επίπεδο των ομάδων, είναι λύση;
Οι στόχοι και οι προσδοκίες που τίθενται πρέπει να είναι ρεαλιστικοί σύμφωνα με τις ανάγκες του παιδιού. Υπάρχουν πολλοί παράγοντες που διαφοροποιούν τα παιδιά ως προς την αντιμετώπιση του άγχους τους. Χαρακτηριστικά όπως το φύλο, η ευφυΐα, η επάρκεια, η αυτοπεποίθηση και πολλά άλλα πρέπει να λαμβάνονται υπόψιν από τους ανθρώπους που ασχολούνται με τον παιδικό αθλητισμό. Οι προσδοκίες των σημαντικών άλλων, η απόδοση αιτιότητας της νίκης ή της ήττας από το παιδί, ο φόβος της αποτυχίας και πολλοί ακόμα παράμετροι επηρεάζουν την ψυχολογία τους. Πόσοι γνωρίζουν πως τα παιδιά προπονούνται μαζί ανά διετία γέννησης (π.χ. 2009-2010) και ότι οι διαφορές που εμφανίζουν, ακόμα και οι σωματομετρικές, είναι τεράστιες; Γιατί συχνά επιλέγονται να παίξουν τα μεγαλύτερα παιδιά, εκείνα που γεννήθηκαν το πρώτο τετράμηνο της διετίας, που πιθανότατα είναι δυνατότερα από τα νεότερα; Μήπως οδηγούμε τα παιδιά στην εγκατάλειψη των σπορ και στην ψυχολογική τους εξουθένωση από πολύ νωρίς; Πόσο εύκολο επομένως είναι σε μια ομάδα 15-20 παιδιών να ασχοληθούμε εξατομικευμένα με τις ανάγκες τους; Και τέλος να τονίσουμε τα κίνητρα για παιχνίδι. Για ποιο λόγο τα εσωτερικά κίνητρα των παιδιών για παιχνίδι και την ικανοποίηση που βιώνουν μέσα από αυτό αντιμετωπίζοντας το ως αυτοσκοπό γενικότερα, να τα μετατρέψουμε σε εξωτερικά με επαίνους, βαθμολογίες και τιμωρίες και κατά συνέπεια όλες τις ψυχολογικές συνέπειες που περιγράψαμε παραπάνω, κάνοντας το ποδόσφαιρο να αποτελεί μέσον για την επίτευξη κάποιου άλλου σκοπού; Αν ρωτήσουμε τα ίδια τα παιδιά για ποιο λόγο επέλεξαν να μπουν στην ομάδα οι πιθανότερες απαντήσεις θα είναι ότι το έκαναν για να παίξουν, να γνωρίσουν φίλους, να διασκεδάσουν από το παιχνίδι, να νιώσουν πως βελτιώνονται. Σε τι θα ωφελούσε να συμμετάσχουν σε πρωταθλήματα που η νίκη και η βαθμολογία θα επηρέαζε τα θέλω τους;

Τελικά ο Μάριος γύρισε σπίτι του όταν νύχτωσε μόνος του -ή με τους φίλους του-, καθώς δεν πήγαιναν οι γονείς του να τον δουν στον “ανεπίσημο αγώνα” της γειτονιάς. Είχε νικήσει είχε χάσει δεν είχε σημασία, και δεν χρειαζόταν να απαντήσει σε ερωτήσεις τύπου “πόσο ήρθε ο αγώνας..πόσο χρόνο έπαιξες..σε ποια θέση σε έβαλε..τι θέση είστε στη βαθμολογία..” παρά μόνο στο “πως πέρασες σήμερα;..γιατί άργησες τόσο;”.

Ενότητα: Γονείς – παιδιά

Αργότερα τη νύχτα ο Μάριος δεν μπορούσε να κοιμηθεί και θυμόταν διάφορες φράσεις που άκουγε στο γήπεδο όταν έπαιζε αγώνες. Σε έναν φιλικό αγώνα της ομάδας του μάλιστα κάποιος γονέας είχε φωνάξει στον προπονητή “Εσύ θες να μάθεις στα παιδιά μας να χάνουν”. Το σκορ ωστόσο ήταν ήδη 5-0 υπέρ της ομάδας του και ο κ. Κώστας, ο προπονητής του αποφάσισε να βάλει να παίξουν τα πιο αρχάρια παιδιά ώστε, από τη μία να πάρουν εμπειρίες και τη χαρά του παιχνιδιού και από την άλλη να δοθεί η ευκαιρία στον αντίπαλο να βγάλει όσα μαθαίνει στις προπονήσεις και να βάλει κάποια γκολ που δίνουν πάντα χαρά στα παιδιά. Παρόλα αυτά, τα παράπονα απ΄τους γονείς δεν έλειπαν ακόμα και σε ένα τουρνουά, χαρακτηριστικό του οποίου είναι πως δεν υπάρχει βαθμολογία!
Αυτή η ψευδαίσθηση του γονέα πως ξέρει καλύτερα από οποιονδήποτε να χειριστεί το παιδί ή ένα παιχνίδι ίσως οφείλεται σε κοινωνικό – οικονομικά κατάλοιπα του παρελθόντος. Πιέζουν και πιέζονται να γίνει το παιδί τους αυτό που οι ίδιοι δεν μπόρεσαν να γίνουν, τώρα που οι συνθήκες και τα μέσα μοιάζουν εφικτά για όλους. Ίσως πολύ απλά να είναι η υπέρμετρη αγάπη και στήριξη προς το παιδί που τους κάνει να παρεμβαίνουν τόσο έντονα στη ζωή του.
Όπως και να χει, ο γονέας – πρότυπο θα πρέπει να δίνει χώρους ελευθερίας και έκφρασης τόσο στο παιδί όσο και στον ειδικό-αρμόδιο, δηλαδή τον προπονητή. Δεν είναι λίγες οι φορές που κάποιοι γονείς δίνουν συνεχώς οδηγίες πάνω στις εντολές του προπονητή με συνέπεια να ενοχλούν/αποσυντονίζουν όλους (παιδιά, προπονητές, άλλους γονείς), καταστρέφοντας τον αυθορμητισμό και την ελευθερία της σκέψης και των κινήσεων των παιδιών.
Ακόμη, συχνό φαινόμενο είναι οι γονείς να πιάνονται στα χέρια μεταξύ τους ή να ασκούν έντονη κριτική, ακόμα και βία (σωματική και λεκτική) σε προπονητές ή διαιτητές επειδή θεώρησαν πως το παιδί τους αδικήθηκε και πιθανότατα θα καταστραφεί η καριέρα του! Κανιβαλίζονται και αυτοί και καταπίνονται στις “ανάγκες” και τα πρότυπα της σύγχρονης κοινωνίας. Συμπεριφέρονται στα παιδιά σαν να είναι σταρ και επαγγελματίες σε αντίθεση με τα παιδιά που απλά ονειρεύονται να γίνουν σταρ ή επαγγελματίες.
Αμέτρητα βίντεο, ασήμαντα στατιστικά, κριτικές, βρισιές, ψαγμένα σχόλια (π.χ. άλλαξε παιχνίδι!) είναι κάποιες από τις αγαπημένες συνήθειες ενός γονέα σε έναν παιδικό ποδοσφαιρικό αγώνα. Επιλογή ποιών αγώνων θα δει ή θα καταγράψει. Για παράδειγμα θα πάει σε έναν αγώνα βαθμολογικού χαρακτήρα πρωταθλήματος να δώσει τη δική του μάχη απ την εξέδρα ή απλά τη στήριξή του, αλλά όχι να δει το παιδί να αγωνίζεται άναρχα, ελεύθερα σε μια αλάνα (μάλλον επειδή δεν υπάρχουν πλέον!) ή στο διάλειμμα του σχολείου. Όλες αυτές οι περιπτώσεις σημαίνουν πίεση, άγχος, προσδοκίες. Όπως έχει γραφτεί, η υποστήριξη του γονέα προς το παιδί δεν είναι αρνητική. Η παρεμβατικότητα του και η αμετροέπεια του όμως, ναι.
Το παιδί αν μπορούσε να φωνάξει και να επιβληθεί θα έλεγε “αφήστε με να παίξω, να διασκεδάσω, να πέσω, να κλάψω χωρίς να με κοιτάζετε, χωρίς να σας κοιτάζω. Τώρα είναι η στιγμή μου και σας ευχαριστώ που με αφήνετε να εκφραστώ όπως θέλω”.
“Τα παιδιά σας δεν είναι παιδιά σας. Είναι οι γιοι και οι κόρες της λαχτάρας της Ζωής για τη ζωή. Έρχονται στη ζωή με τη βοήθειά σας, αλλά όχι από σας. Και παρόλο που είναι μαζί σας, δεν σας ανήκουν. Μπορείτε να τους δώσετε την αγάπη σας, όχι όμως και τις ιδέες σας. Γιατί αυτά έχουν τις δικές τους ιδέες. Μπορείτε να στεγάσετε το σώμα τους, όχι όμως και την ψυχή τους, γιατί η ψυχή τους κατοικεί στο σπίτι του αύριο, που εσείς δεν μπορείτε να επισκεφτείτε ούτε στα όνειρά σας. Μπορείτε να προσπαθήσετε να τους μοιάσετε, αλλά μη γυρεύετε να τα κάνετε να σας μοιάσουν. Γιατί η ζωή δεν πηγαίνει προς τα πίσω και δε σταματά στο χθες”.

Ενότητα: Προπονητές

Μετά το τέλος του αγώνα παιδιά και γονείς είναι “σκασμένοι”, δε μπορούν να δεχτούν με τίποτα την ήττα σε ένα τόσο σημαντικό ματς και όλοι μαζί αποχωρούν απογοητευμένοι από το γήπεδο. Ή μάλλον όχι όλοι. Στον πάγκο των φιλοξενούμενων -μισή ώρα μετά το τέλος του αγώνα- ξεχωρίζει η τραγική φιγούρα του κ. Κώστα, προπονητή της φιλοξενούμενης ομάδας, ο οποίος συζητά με τον βοηθό του και του εκφράζει τους προβληματισμούς και τους φόβους του. “Πάει, Νίκο, αυτό ήταν. Τέλος τα όνειρα για πρωτάθλημα και φέτος, στην καλύτερη θα τερματίσουμε πέμπτοι. -Καλά ρε Κώστα, πώς κάνεις έτσι, δεν ήρθε και το τέλος του κόσμου” του λέει ο κ. Νίκος προσπαθώντας να τον παρηγορήσει, “άλλωστε εσύ δεν είσαι αυτός που δε σταματάς να υπενθυμίζεις στα παιδιά ότι σημασία δεν έχει το αποτέλεσμα ενός αγώνα και η βαθμολογία, αλλά η διασκέδαση και η βελτίωσή τους?!”. Ξεφυσώντας ο κ. Κώστας συνεχίζει .”Ναι ρε Νίκο, εγώ τα λέω και τα εννοώ αλλά από την άλλη πρέπει να κοιτάξω κι εγώ τη δουλειά μου. Ξέρεις τι παράπονα και μουρμούρα έχω να ακούσω αύριο στην προπόνηση από τους γονείς και τον πρόεδρο; θα με κατηγορήσουν ότι δε βάζω τους καλούς παίκτες να παίζουν αρκετά και πως δεν παίρνω τις κατάλληλες αποφάσεις για να νικήσει η ομάδα. Φέτος όλοι περιμένανε να τερματίσουμε στην πρώτη τριάδα και να πάρουν τα παιδιά μόρια για τα πανεπιστήμια”. Ο κ. Νίκος, συνειδητοποιώντας σε τι κατάσταση βρίσκεται ο συνεργάτης του προσπαθεί να τον ηρεμήσει. “Έλα Κώστα, δεν είναι η κατάλληλη ώρα για τέτοιες σκέψεις, πήγαινε σπίτι σου να ξεκουραστείς και αύριο να κοιτάξεις να εξηγήσεις στα παιδιά για ποιους λόγους δεν πρέπει να απογοητεύονται, χωρίς να σε νοιάζει τι θα πει ο καθένας που βρίσκεται εκτός γηπέδου”.

O ρόλος του προπονητή είναι καταλυτικός για τη βελτίωση-εξέλιξη των αθλητών, τόσο σε αθλητικό όσο και σε προσωπικό επίπεδο. Είναι σαφές, ότι η προπονητική ιδιότητα (πρέπει να) έρχεται σε δεύτερη μοίρα, καθώς στις παιδικές ηλικίες αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία τόσο για τα παιδιά όσο και για τον ίδιο τον προπονητή, είναι η ιδιότητα του ως παιδαγωγός. Αυτός είναι ο πρώτος άνθρωπος (μετά τους γονείς) ο οποίος καλείται, εκτός των άλλων, να κερδίσει την εμπιστοσύνη των παιδιών-αθλητών και να τους εμπιστευτεί ο ίδιος, μεταδίδοντας τους θετική διάθεση και αγάπη για τον αθλητισμό.
Βασική προϋπόθεση για τα παραπάνω είναι να απαλλαγεί ο ίδιος ο προπονητής από κάθε πίεση και στρες που μπορεί να του προκαλούν εξωτερικοί παράγοντες, όπως η ύπαρξη βαθμολογίας σε ένα παιδικό πρωτάθλημα. Αυτό από μόνο του μπορεί να μην είναι απαραίτητα τόσο αρνητικό, ωστόσο όταν οι πιο σημαντικές αξίες του αθλητισμού θυσιάζονται για την αξία της νίκης και της τελικής κατάταξης, τότε δε μιλάμε για αθλητισμό αλλά για έναν υπέρμετρο ανταγωνισμό. Αν προστεθούν στους εξωτερικούς παράγοντες για τους οποίους έγινε λόγος και η «μουρμούρα-γκρίνια» των γονέων και της διοίκησης της εκάστοτε ομάδας για κάποια άσχημα αποτελέσματα, τότε ο προπονητής καθίσταται έρμαιο του ίδιου του του επαγγέλματος. Βεβαίως, το χειρότερο είναι ότι στις περισσότερες περιπτώσεις η πίεση που βιώνει ο προπονητής μεταφέρεται και στα παιδιά μέσω της επιθετικής του συμπεριφοράς, κάτι που δε βοηθά στην ανάπτυξη αμοιβαίας σχέσης σεβασμού και εμπιστοσύνης. Στο πρόσωπο του προπονητή, τα παιδιά αναζητούν έναν άνθρωπο, ο οποίος θα τους προσφέρει συναισθηματική υποστήριξη, εμψυχώνοντας τους, και θα τους κάνει να αναζητήσουν τα κατάλληλα κίνητρα προκειμένου να αγαπήσουν τον αθλητισμό, απαλλάσσοντας τους από κάθε είδους άγχος και ανασφάλεια.
Βασική αιτία της προβληματικής συμπεριφοράς ενός προπονητή είναι η μη επαρκής εκπαίδευσή του. Είναι φαινόμενο της εποχής μας η ύπαρξη πολλών ιδιωτικών σχολών προπονητικής, οι οποίες μέσω της καταβολής υπέρογκων διδάκτρων και της παρακολούθησης ολιγοήμερων σεμιναρίων από τους ενδιαφερόμενους, τους προσφέρουν τη δυνατότητα να λάβουν το δίπλωμά τους χωρίς να έχουν τις κατάλληλες γνώσεις πάνω στην προπονητική και, κυρίως, την παιδαγωγική. Έτσι, η ελλιπής γνώση πάνω σε σημαντικούς τομείς, όπως η αθλητική ψυχολογία, τους καθιστά ανήμπορους να μεταδώσουν στα παιδιά αξίες όπως η συνεργασία, ο σεβασμός και κυρίως η απόλαυση του παιχνιδιού. Ακόμα, δεν είναι σε θέση να γνωρίζουν τους κατάλληλους τρόπους επικοινωνίας με τα παιδιά και να συμβάλουν στην περαιτέρω κοινωνικοποίησή τους και την ψυχική τους ισορροπία, αγαθά που σίγουρα είναι σημαντικότερα από την αξία μιας νίκης ή την κατάκτηση του κυπέλλου σε ένα παιδικό πρωτάθλημα.

Η παραπάνω ιστορία που περιγράψαμε είναι φανταστική με πραγματικές καταστάσεις που συναντάμε συχνά στα γήπεδα. Φυσικά δεν είναι όλα άσχημα ενώ δεν γίνεται να αποδομηθεί το ανταγωνιστικό μοντέλο του ποδοσφαίρου από τη μια μέρα στην άλλη, πόσο μάλλον από ένα κείμενο.

Η πρόταση μας

Ωστόσο, εμείς ως Αδέσποτος προβληματιζόμαστε ξεκάθαρα με τα υπάρχοντα παιδικά πρωταθλήματα και τη μορφή που έχουν πάρει και προτείνουμε μια διαφορετική προσέγγιση, λιγότερη ανταγωνιστική, που δίνει τη δυνατότητα στα παιδιά να μιλήσουν, να αλληλοεπιδράσουν με τους αντιπάλους και προπαντός να διασκεδάσουν.
Γίνεται, δηλαδή, ανοιχτή πρόταση για τη δημιουργία και στελέχωση πρωταθλημάτων χωρίς βαθμολογία από ακαδημίες, σχολικές ομάδες ή ακόμα και αυτοσχέδιες ομάδες παιδιών και τη διεξαγωγή τους, εκτός από τα γηπεδάκια, σε διάφορες γειτονιές και πλατείες κάνοντας το ποδόσφαιρο μια Κυριακάτικη γιορτή.

Αδέσποτος Αθηνών
21/5/2018

ΚΑΝΕΝΑΣ ΜΟΝΟΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

‘’ Θα πω για άλλη μια φορά και κλείνοντας, ότι δεν έχω διαπράξει τα αδικήματα για τα οποία κατηγορούμαι. Διέπραξα όμως το αδίκημα που περικλείει όλα τα αδικήματα. Είμαι αναρχικός. Στον ταξικό πόλεμο πήρα θέση με τους αποκλεισμένους και τους αδικημένους, με τους κυνηγημένους και με τους κολασμένους, με τους φτωχούς, με τους αδύνατους και τους καταπιεσμένους. Η φυλάκισή μου είναι η μόνη φυσιολογική εξέλιξη αυτής της επιλογής από την μια και άλλο ένα πεδίο αγώνα από την άλλη.’’ 

Τάσος Θεοφίλου

 

Μετά τις πρόσφατες καταδίκες της Ηριανας και του Περικλή για τις κοινωνικές τους σχέσεις, τις εξοντωτικές καταδίκες των 4 αναρχικών με την καινοφανή κατηγορία “ατομικοί τρομοκράτες”, έρχεται η περίπτωση της προσπάθειας αναίρεσης της σε δεύτερο βαθμό αθωωτικής απόφασης του Τ. Θεοφίλου.

Ο Θεοφίλου έμεινε κρατούμενος για πέντε χρόνια στα κελιά της Δημοκρατίας, μέχρι που η εις βάρος του σκευωρία, που είχε στήσει η “αντιτρομοκρατική” υπηρεσία,  κατέρρευσε.  Η κατά πλειοψηφία αθώωση του από το πενταμελές εφετείο Αθηνών (2ος βαθμός και τελεσίδικος) προκάλεσε μεγάλη ανησυχία σε μερίδα του κράτους. Όμως στις 27 Μαρτίου 2018, ο μέχρι πρότινος  εποπτεύων εισαγγελέας της “αντιτρομοκρατικής” και σήμερα αντιεισαγγελέας του Αρείου Πάγου, προσέβαλλε την αθωωτική απόφαση.

Με τον τρόπο αυτό, καλείται πλέον ο Θεοφίλου να υποστηρίξει τη βασιμότητα μιας δικαστικής απόφασης που τον απάλλαξε. Σε περίπτωση ευδοκίμησης της αίτησης θα επιστρέψει στη φυλακή και θα πρέπει να επαναληφθεί η δίκη του. Ίσως για να βγει αυτή τη φορά , η “σωστή ” για κάποιους απόφαση. Έτσι  συνεχίζεται η ομηρία ενός ανθρώπου με την ταυτόχρονη ψυχολογική, σωματική και οικονομική του εξάντληση. Την ίδια στιγμή, δικαστικοί λειτουργοί, εξαντλώντας την αυστηρότητά τους και τα περιθώρια που τους παρέχει ο νόμος, πλειοδοτούν στην τρομοκράτηση κάθε πιθανού κατηγορούμενου του οποίου ένα και μοναδικό, αμφίβολης ποιότητας δείγμα γενετικού υλικού θα βρεθεί με οποιονδήποτε τρόπο σε μια δικογραφία και στην καλύτερη περίπτωση να τους ταλαιπωρήσει για χρόνια. Συνεπώς, την επόμενη φορά  ένα αποτσίγαρο, ένα μπουκαλάκι νερό, μια τσίχλα ακόμα και ένα καπέλο που πήρε ο αέρας, θα είναι αρκετό να καταστήσει οποιονδήποτε κατηγορούμενο για κακούργημα”.

Στο γενικότερο πολιτικό επίπεδο η όλη διαδικασία περιγράφεται εύστοχα από τον ίδιο τον Θεροφίλου.: “[…] η υπόθεσή μου παραμένει μια υπόθεση που δεν είναι καθόλου προσωπική. Είναι πολιτική και αφορά την κατασταλτική διαχείριση του αναρχικού χώρου, του ευρύτερου ανταγωνιστικού κινήματος και συνολικά της τάξης μας. Είναι πολιτική καθώς ανέδειξε κοινωνικά κ έθεσε στη δημόσια κριτική όλες τις αιχμές της καταστολής, με πιο βασικές τον τρομονόμο, τη μεταφυσική χρήση του dna και την ποινικοποίηση προσωπικών και πολιτικών σχέσεων.[…]

Η συγκεκριμένη υπόθεση όμως δεν είναι η μόνη περίπτωση επίθεσης στις ζωές μας. Είναι μια από τις πολλές σκευωρίες της αντιτρομοκρατικής που στήνονται σαν περίπτωση “εξαίρεσης” για να καταστείλουν οτιδήποτε κινείται. Οι κατηγορίες αυτές βασίζονται στον 187Α γνωστό και ως τρομονόμο. Πρόσφατο παράδειγμα είναι η ποινικοποίηση κοινωνικών σχέσεων και η επίκληση στην επιστήμη με τη χρήση του DNA σαν στοιχείο. Συγκεκριμένα στην υπόθεση της Ηριάννας και του Περικλή η προσωπική σχέση με έναν κατηγορούμενο, ο οποίος εν τέλει αθωώθηκε, ήταν αρκετή μαζί με ένα λειψό δείγμα DNA, το οποίο αναίρεσαν σαν αρκετό δείγμα οι ίδιοι επιστήμονες, για να καταδικάσει σε 13 χρόνια κάθειρξης. Παράλληλα  αποδόθηκαν σε κρατούμενους καταδίκες μέχρι  και 30 χρόνια  με την εισαγγελέα της έδρας να αναφέρει ότι ‘’αρκεί η ιδεολογία κάποιου σαν αναρχικός για να τον καταδικάσει’’. Αυτή η τελευταία φράση αντικατοπτρίζει αυτό τον αντισυνταγματικό νόμο και τα παρακλάδια του ενώ σύμφωνα με το σύνταγμα της Ελλάδας, μόνο οι αξιόποινες πράξεις μπορούν να καταδικάσουν έναν άνθρωπο και όχι το φρόνημα του. Δηλαδή η ίδια η αστική Δικαιοσύνη αντιφάσκει , δημιουργώντας καθεστώς έκτακτης ανάγκης και εφαρμόζοντας  κατά το δοκούν το λεγόμενο ποινικό δίκαιο το εχθρού, κόβοντας και ράβοντας τις ζωές μας.

  • Να σταθούμε δίπλα στο Τάσο Θεοφίλου.

  • Κανένας κ καμία μόνη της στα χέρια του κράτους.

  • Καλούμε στη συγκέντρωση αλληλεγγύης στο Εφετείο (Αλεξάνδρας & Λουκάρεως) την Παρασκευή 11 Μάιου στις 9.00 π.μ.

 

ΣΤΟΝ ΤΑΞΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ ΠΗΡΑΜΕ ΘΕΣΗ

Κοινή ανακοίνωση αυτοοργανωμένων ομάδων ομάδων σχετικά με τα γεγονότα που έλαβαν χώρα στις 22 Απριλίου στη Λέσβο.

Nα δυναμώσουμε τα αγκάθια μας ενάντια στο φασισμό και το ρατσισμό.

Πριν από λίγες μέρες η Λέσβος έζησε το πιο ντροπιαστικό γεγονός στην τοπική της ιστορία. Η νύχτα της 22ης Απριλίου σημαδεύτηκε από επίθεση στους πρόσφυγες, ενορχηστρωμένη από ακροδεξιές ομάδες. Οι πρόσφυγες διαδήλωναν με την έκθεση των σωμάτων τους στο δημόσιο χώρο ζητώντας, το αυτονόητο δικαίωμα, να εξεταστούν άμεσα τα αιτήματα ασύλου και να απεγκλωβιστούν από το νησί.
Συγκεκριμένα, γίναμε θεατές οργανωμένης βίας ενάντια σε παιδιά, γυναίκες και άνδρες συνανθρώπους μας που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τον τόπο τους λόγω πολέμου, ενάντια σε αλληλέγγυους που βρέθηκαν εκεί για να συμπαρασταθούν στα θύματα της επίθεσης. Οι «ελληναράδες» επιτέθηκαν κραδαίνοντας μαδέρια, ρίχνοντας πέτρες, μπουκάλια και ξύλα, πετώντας δυναμιτάκια και φωτοβολίδες μέσα στο κέντρο του σχηματισμού των προσφύγων. Σε όλη αυτή την έκφραση ρατσιστικού μίσους, η ελληνική αστυνομία και το κράτος επέλεξαν να επιβραβεύσουν την αθλιότητα συλλαμβάνοντας τους αγωνιζόμενους συνανθρώπους μας αντί για το ακροδεξιό κατακάθι.
Στην επίθεση κατά των προσφύγων κλήθηκαν να συνδράμουν μέλη τοπικών αθλητικών συνδέσμων. Και όπως μαρτυρούν τα γεγονότα, μερίδα αυτών αποδέχτηκαν με χαρά. Δεν είναι η πρώτη φορά που ορισμένοι σύνδεσμοι οπαδών γίνονται ουρά σε φασιστικές επιθέσεις (δολοφονία Κ. Κατσουλή στις 14/9/14, συμμετοχή οπαδών σε εθνικιστικά συλλαλητήρια και επιθέσεις σε καταλήψεις κ.α.).
Ως σκεπτόμενα υποκείμενα αρνούμαστε τον υποβιβασμό της ζωής αναγνωρίζοντας πως ο αθλητισμός δεν έχει να κάνει ούτε με διαιρέσεις, ούτε με δολοφονικές επιθέσεις εναντίων όσων με αξιοπρέπεια διεκδικούν τη ζωή τους. Αντιθέτως οφείλει να σχετίζεται με τη χαρά να μοιράζεσαι, την ποικιλομορφία και το πάθος να γιορτάσουμε τη ζωή ενάντια στο θάνατο.
Εναντιωνόμαστε στις φασιστικές και δειλόψυχες επιθέσεις εναντίον των προσφύγων και θα παλέψουμε ώστε η μπάλα κι ο αθλητισμός να μην έχει καμία σχέση με αυτές τις πρακτικές.
Ενάντια σε εκείνους τους οπαδικούς συνδέσμους που καλλιεργούν το μίσος και την κουλτούρα του οπαδού-κάφρου, μισάνθρωπου, φασίστα, ρατσιστή και σεξιστή, προτάσσουμε τον αυτοργανωμένο αθλητισμό και την αλληλεγγύη. Δηλώνουμε την αλληλεγγύη μας προς τους πρόσφυγες, εκφράζοντας την επιθυμία να ζήσουμε μαζί ενάντια σε φασίστες και αφεντικά.

«Μπάλα με τους πρόσφυγες παίζουμε μαζί, στον πάτο του Αιγαίου εθνίκια και ναζί.»

Αυτοοργανωμένος Α.Σ. Ασπάλαθος
Α.Σ. Φουρτούνα Αλεξ/πολης
Διογένης Ολυμπιακού Χωριού Futsal
Τηγανίτης ΑΣΗ
Ανάποδος Χαλκίδας
Αδέσποτος Αθηνών – Adespotos Athens
Απείθαρχος Ιωαννίνων 1312
Μαρίνος Αντύπας

Συλλογή ειδών πρώτης ανάγκης για τους πλημμυροπαθείς της Μάνδρας

Συλλογή ειδών πρώτης ανάγκης για τους πλημμυροπαθείς της Μάνδρας. Καλούμε και τις υπόλοιπες ομάδες των πρωταθλημάτων Α’ και Β’ κατηγορίας Futsal να συνεισφέρουν στην προσπάθεια αυτή μαζεύοντας αυτή και την επόμενη εβδομάδα τα απαραίτητα αυτά πράγματα, ώστε να σταλούν στα άτομα που τα έχουν ανάγκη.
Αλληλεγγύη εντός και εκτός γηπέδων…
Η λίστα :
* Εμφιαλωμένο νερό
* Συσκευασμένα τρόφιμα μακράς διάρκειας (όσπρια, ρύζι, μακαρόνια, αλεύρι, λάδι, ζάχαρη, καφές, πελτές κλπ)
* Ξηρά τροφή (γαλέτες, μπισκότα κλπ)
* Ζεστά χειμωνιάτικα ρούχα, κάλτσες και κουβέρτες (αν όχι καινούρια, οπωσδήποτε καθαρά και σε καλή κατάσταση)
* Αντιανεμικά, αδιάβροχα, γαλότσες, sleeping bag.
* Βρεφικά είδη (πάνες, γάλατα κλπ) και γάλατα εβαπορέ.
* Χαρτί υγείας, χαρτί κουζίνας, σερβιέτες, ταμπόν.
* Σαμπουάν, αφρόλουτρα, σαπούνια και σφουγγάρια.
* Οδοντόκρεμες και οδοντόβουρτσες.
* Καθαριστικά και γάντια εργασίας.
Επίσης μεγάλες είναι οι ανάγκες και για τα ζώα :
1. Φάρμακα κυρίως οι εξής αντιβιώσεις: Augmentin 500αρι ή 100αρι, Zylapour 300mg και Vibramycin
2. Λεκάνες ή κουβάδες παλιοί για να μπει πόσιμο νερό
3. Ξηρά τροφή/κονσέρβες

Καρατσαι Γκεντσλικ Σπορ, το ποδόσφαιρο είναι ωραίο στις αλάνες, όχι στα χρηματιστήρια.

Tο Καράτσαι είναι μια από τις φτωχικές γειτονιές της πόλης Οσμάνιγιε στη νότια Τουρκία. Όπως σε όλες τις φτωχικές γειτονιές το μεγαλύτερο πάθος των παιδιών είναι το ποδόσφαιρο.
Τριπλάρουμε τις δυσκολίες της ζωής. Το ποδόσφαιρο είναι ωραίο στις αλάνες, όχι στα χρηματιστήρια. Η ομάδα της ελπίδας.

ΟΧΙ ΣΤΟ ΡΑΤΣΙΣΜΟ

Η ιστορία της ξεκίνησε το 2011 στην πληθυσμού 210.000 πόλη Οσμάνιγιε, με σκοπό να δημιουργήσει μια στέγη και να δώσει κίνητρο στα παιδιά και τους νέους της περιοχής, σε μια φτωχή γειτονιά όπου η χρήση ναρκωτικών είναι πολύ υψηλή.
Παρά τις δυσκολίες και τα εμπόδια (χρήματα για την επίσημη αναγνώριση του συλλόγου από την ομοσπονδία, διπλώματα προπονητικής) προσπαθεί να αναδείξει μια ξεχωριστή πλευρά του ποδοσφαίρου ενάντια στη κατεστημένη λογική (χτύπα-σπάσε-κομμάτιασε όπως λένε χαρακτηριστικά), αλλά ότι αντιθέτως είναι ένα διασκεδαστικό παιχνίδι, στο οποίο ανεξαρτήτως της κοινωνικο-οικονομικής κατάστασης όλοι μπορούν να συμμετάσχουν.
Πλέον έχει καταφέρει να συμμετάσχει σε πρωταθλήματα νέων.
Καταβάλλει προσπάθειες για την εξέλιξη των παιδιών και των νέων στο αθλητικό κομμάτι, αλλά και σε άλλα θέματα, όπως μαθήματα θεάτρου και μουσικών οργάνων, κινηματογραφικές προβολές, θεωρητικά μαθήματα και ηθικές αξίες, ενώ πρόσφατα άνοιξε και βιβλιοθήκη. Παράλληλα εναντιώνεται στο ρατσισμό και τη βία κατά των γυναικών και ασχολείται ενεργά με αυτά τα θέματα.
Στη συζήτηση που είχαμε αναφερθήκαμε στην έννοια της αυτοοργάνωσης, η οποία σαν λέξη δεν υπάρχει στα Τουρκικά, αλλά η ομάδα αυτή εφαρμόζει στην πράξη τις αξίες της. Δεν υπάρχει αφεντικό, δεν έχει χορηγούς, ενώ ιδρύθηκε από νέους της γειτονιάς οι οποίοι επαναστατούν στη σημερινή μορφή του ποδοσφαίρου.

Γυναίκα=Μητέρα, αδερφή, θεία-όχι στη βία
Το ποδόσφαιρο είναι ωραίο στις αλάνες, όχι στα χρηματιστήρια…

Αδέσποτος vs Διογένης: United we stand

Πριν 6-7 μήνες, είχαμε δεχθεί ένα μέιλ, στο οποίο κάποια άτομα από το μακρινό και άγνωστο Ολυμπιακό Χωριό ανέφεραν ότι σκέφτονταν να δημιουργήσουν μια αυτοοργανωμένη ομάδα Φούτσαλ, με χαρακτηριστικά όμοια με της ομάδας μας. Είδαμε φυσικά θετικά αυτή την κίνηση και τους καλέσαμε στη συνέλευση μας, ώστε να γνωριστούμε, να συζητήσουμε και να τους μεταφέρουμε τις γνώσεις μας ως προς τις διαδικασίες δημιουργίας σωματείου και τι δυσκολίες θα συναντήσουν, αλλά και να εξετάσουμε το πως μπορούμε να παρέμβουμε στο χώρο που συμμετάσχουμε. Με τον καιρό γνωριστήκαμε αρκετά, συμμετείχαμε σε εκδηλώσεις τους, ήρθαν σε αγώνες μας και όλοι περιμέναμε με ανυπομονησία τη φετινή χρονιά. Εκατέρωθεν παρουσία στις κερκίδες όποτε είναι εφικτό, με το σύνθημα «και το χειμώνα θα είναι ωραία με Διογένη και Αδέσποτο παρέα» να δονεί την ατμόσφαιρα.

Ο χειμώνας καταφθάνει σιγά σιγά, μαζί και η ώρα να ζήσουμε το «ωραία» που ανέφερε το σύνθημα. Μετά από κάποιες κοινές συνελεύσεις για την οργάνωση των γεγονότων που θα διαδραματίζονταν στον αγώνα, μετά από άπειρα πειράγματα (10 θα σας ρίξουμε, θα κουραστείτε να μετράτε κλπ), μετά από ετοιμασίες για ένα γήπεδο γιορτή, φθάνει η μεγάλη στιγμή. Είναι μόλις η δεύτερη φορά που δύο αυτοοργανωμένες ομάδες συναντώνται σε «επίσημο» αγώνα. Πολύς κόσμος στο γήπεδο, εννοείται όλοι μαζί. Με μία φωνή, με μπλεγμένα συνθήματα μεταξύ τους, με πανηγύρια σε κάθε γκολ. Τα πανό των δύο ομάδων ξεχωρίζουν, αντιφασιστικά, ενωτικά σε μια πολύχρωμη εικόνα, σε μια εικόνα που θέλουμε να βλέπουμε.

Ο αγώνας αρχίζει εν μέσω ενθουσιασμού και καπνογόνων που προκαλούν χαμόγελα σε όλους,καθώς και μεγάλη όρεξη για τον αγώνα. Ο Αδέσποτος, πιο έμπειρος, ξεκινάει καλύτερα και από νωρίς προηγείται όταν ο Βλάχος Superoods πλάσαρε όμορφα ύστερα από έξοχη ασίστ του Σκονισμένου Έφηβου. Μετά από μια πίεση που δεν καρποφόρησε, ο Διογένης αντιδρά σταδιακά και απαντάει με δυο τρεις ευκαιρίες και δοκάρι. Στα μέσα του ημιχρόνου το παιχνίδι σταμάτησε για ένα λεπτό. Οι δύο ομάδες πήραν ένα άτυπο τάιμ άουτ, που βάσει κανονισμού δεν δικαιούνται, όπως οι υπόλοιπες ομάδες, επειδή δεν έχουν πιστοποιημένο προπονητή στον πάγκο (αναλυτική ανακοίνωση http://adespotosathinon.espivblogs.net/2017/11/13/%cf%84%ce%bf-%cf%87%ce%b5%ce%b9%ce%bc%cf%8e%ce%bd%ce%b1-%ce%b8%ce%b1-%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%b9-%cf%89%cf%81%ce%b1%ce%af%ce%b1-%ce%bc%ce%b5-%ce%b4%ce%b9%ce%bf%ce%b3%ce%ad%ce%bd%ce%b7-%ce%ba/#respond).
Ταυτόχρονα στην εξέδρα ανεβαίνει πανό που γράφει «Δελτία, διπλώματα και φράγκα, στήνουνε της μπίζνας την παράγκα».

Προς το τέλος του ημιχρόνου, ο Αδέσποτος φθάνει σε δύο ακόμη γκολ, αρχικά με όμορφη συνδυασμένη επίθεση όπου αφού η μπάλα πέρασε από όλους τους παίκτες της ομάδας και έσπασε το πρέσιγνκ του Διογένη ο Σκονισμένος Έφηβος πάσαρε στον Σεβαστικό Ντράμερ και αυτός έγραψε το 2-0, ενώ λίγο μετά ο Σκονισμένος Έφηβος έγραψε το 3-0 με εκτέλεση πέναλτι, που κέρδισε ο ίδιος.

Το δέυτερο ημίχρονο όμως ήταν διαφορετικό. Ο Διογένης δεν παράτησε σε κανένα σημείο το παιχνίδι, η εξέδρα ολοένα και δυνάμωνε το πρώτο γκολ ήρθε, με μία γρήγορη αντεπίθεση και εξαιρετικό τελείωμα και το ματς πήρε φωτιά. Γρήγορα έγινε το 3-2 με παρόμοιο τρόπο, ο Αδέσποτος αδυνατούσε να φθάσει σε τέταρτο γκολ. Ο κόσμος φωνάζει πιο δυνατά φυσικά και για τις δύο ομάδες. 5 λεπτά πριν το τέλος ο Διογένης καταφέρνει να φθάσει και στην ισοφάριση, με κλέψιμο στον χώρο του κέντρου και άμεσα εκδηλωμένη επίθεση, κάτι που μάλλον ξύπνησε τον Αδέσποτο που ένα λεπτό αργότερα έφθασε στο τέταρτο γκολ με πλασέ του Βλάχου Superfoods από κοντά ύστερα από ασίστ του Καντρόνια, το οποίο εν τέλει του έδωσε την νίκη καθώς στη συνέχεια διαχειρίστηκε καλύτερα το προβάδισμα του.

Το παιχνίδι τελειώνει, όλοι κατευθύνονται μαζί στην εξέδρα. Όλα μοιάζουν τέλεια. Δυστυχώς δεν είναι. Ο Καπαμαρού, που τραυματίστηκε λίγα λεπτά πριν το τέλος του ματς, αδυνατεί να περπατήσει. Ο τραυματισμός μοιάζει σοβαρός, ελπίζουμε να μην είναι. Αφού υποβασταζόμενος φθάνει και αυτός στην εξέδρα παίκτες και οπαδοί βροντοφωνάζουν τα ονόματα των δύο ομάδων και την ιαχή «Αντιφα».

Τέτοιους αγώνες θέλουμε. Με κόσμο, με κοινή κερκίδα, με πάθος στο γήπεδο, αλλά και σεβασμό ο ένας για τον άλλο. Να σημειωθεί η εξαιρετική παρουσία των διαιτητών, παρόλο που και να μην υπήρχαν θα τα βρίσκαμε μια χαρά και μεταξύ μας…Το ποδόσφαιρο αν θέλουμε μπορεί να είναι κάτι πολύ διαφορετικό από αυτό που έχει εξελιχθεί.

Επόμενο ματς-γιορτή στις 7 Γενάρη για το κύπελλο καθώς η κλήρωση μας έκανε την χάρη. Μέχρι τότε έχουμε να πούμε και να κάνουμε πολλά. Πάντα ο ένας πλάι στον άλλο.

..το χειμώνα θα είναι ωραία με Διογένη και Αδέσποτο παρέα..

ΔΕΛΤΙΑ ΔΙΠΛΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΦΡΑΓΚΑ, ΣΤΗΝΟΥΝΕ ΤΗΣ ΜΠΙΖΝΑΣ ΤΗΝ ΠΑΡΑΓΚΑ

Η ενασχόληση μας με το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο, το οποίο θεωρούμε ένα πολύ γόνιμο πεδίο παρέμβασης, ήρθε ως αποτέλεσμα της επιθυμίας μας να οργανώσουμε τον ελεύθερο μας χρόνο με βάση τα ιδανικά και τα στοιχεία του ερασιτεχνισμού και της αυτοοργάνωσης. Συνεκτικό στοιχείο της σκέψης μας, καθώς και πρόταγμά μας, είναι η εναντίωση στο επαγγελματικό ποδοσφαιρο με ο,τι αυτό περιλαμβάνει (χουλιγκανισμό, στημένα παιχνίδια, μεγαλοπαράγοντες κτλ).

Ωστόσο, μέσω της ενασχόλησης, αντιληφθήκαμε ότι και σε ερασιτεχνικό επίπεδο, τα πράγματα τείνουν να μιμούνται τις παθογένειες του εμπορευματοποιημένου αθλητισμού.

Για παράδειγμα, πολλά ερασιτεχνικά σωματεία πληρώνουν αθλητές προκειμένου να έχουν αγωνιστικές επιτυχίες, δημιουργώντας συχνά φαινόμενα ανταγωνισμού ακόμη και στο εσωτερικό τους. Ταυτόχρονα, μέσω της θεσμοθετημένης επιβολής, οι προπονητές ομάδων δεν αρκεί να είναι πτυχιούχοι ΤΕΦΑΑ, αλλά πρέπει να διαθέτουν πιστοποίηση από την UEFA.

Αυτός ο θεσμικός πλέον κανονισμός, έχει σοβαρές επιπτώσεις σε όσους συλλόγους και σωματεία, αδυνατούν να εξασφαλίσουν την “χρυσή πιστοποίηση”. Συγκεκριμένα, στο ποδόσφαιρο σάλας, ελλείψει πιστοποιημένου προπονητή, δεν δύναται μια ομάδα να αιτηθεί κατά τη διάρκεια του αγώνα των προβλεπόμενων τάιμ άουτ, ενώ καθίσταται αδύνατη η συμμετοχή της σε ανώτερες διοργανώσεις. Με τον τρόπο αυτό, τα σωματεία χωρίς προπονητή, υπολείπονται των αντιπάλων τους, καθιστώντας ακόμα και ένα άθλημα με συγκεκριμένους κανόνες a priori άδικο. Θεσμοθετείται δηλαδή μια ξεκάθαρη διαστρωμάτωση με όρους άνισους και οικονομικούς και όχι αγωνιστικούς στα πλαίσια της ευγενούς άμιλλας, του ερασιτεχνισμού και του δικαιώματος στην ελεύθερη πρόσβαση στη χαρά της συμμετοχής.

Επιπροσθέτως, η ύπαρξη προπονητή αποτελεί ένα προβληματισμό των αυτοοργανωμένων ομάδων. Δεδομένου ότι αυτά τα εγχειρήματα στηρίζονται στις αρχές τις αυτομόρφωσης και της συνεισφοράς, είμαστε αντίθετοι στη λογική της επιβολής του “προπονηταρά”, που θα ενδιαφέρεται μόνο για έξτρα μεροκάματο ή σαν σκαλοπάτι για την ανέλιξη της καριέρας του. Δεν μας ενδιαφερει στον βωμό της επιτυχίας να διαταράσσονται οι εσωτερικές ισορροπίες και σχέσεις που χτίζουμε καθημερινά με κόπο και προσπάθεια.

Θεωρούμε αδιαπράγματευτο πως το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο πρέπει να είναι μακριά από οικονομικά αλισβερίσια κάθε τύπου, ώστε να μπορεί να ειναι προσβάσιμο σε όλους.

..η μπίζνα της UEFA

Γνωρίζοντας την κατάσταση που επικρατεί στον χώρο του ερασιτεχνικού αθλητισμού και πιο συγκεκριμένα στο ποδόσφαιρο σάλας, στο οποίο συμμετέχουμε με βασικό στόχο να εκφράσουμε τις ιδέες μας, δεν γίνεται να μείνουμε αμέτοχοι στο τεράστιο πανηγύρι που έχει στηθεί γύρω από τα διπλώματα προπονητικής ποδοσφαίρου.

Απο την μια μεριά δεν έχουμε ξεκαθαρίσει αν και με ποιον τρόπο θα θέλαμε την ύπαρξη ενός προπονητή στο ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο, καθώς όπως το οραματιζόμαστε, θα ηχήσει ουτοπικά σε ένα συστημικό πρωτάθλημα στο οποίο επιλέξαμε να συμμετάσχουμε, από την άλλη όμως δεν μπορούμε να μείνουμε άπραγοι γνωρίζοντας την πρακτική των ιδιωτικών σχολών που πουλάνε εύκολα και γρήγορα πτυχία. Αν και το πρόβλημα είναι βαθύτερο και θίγει τον ολοκληρωτισμό και την ταξική ανισορροπία που βιώνουμε όλοι σε οποιαδήποτε πτυχή της καθημερινότητας μας, θα εστιάσουμε στην μορφή αυτών των σχολών και των πτυχίων. Ουσιαστικά πρόκειται για διπλώματα της UEFA ολιγοήμερης παρακολούθησης, σεμιναριακού τύπου, με καταβολή υπέρογκων διδάκτρων από τους ενδιαφερόμενους, η ύπαρξη των οποίων υποβαθμίζει τα εργασιακά δικαιώματα πτυχιούχων ανώτατων δημόσιων πανεπιστημίων όπως τα ΤΕΦΑΑ. Πιο συγκεκριμένα, οι απόφοιτοι αυτών των ιδιωτικών σχολών με ελάχιστες γνώσεις, αποκτούν περισσότερα εργασιακά δικαιώματα από τους απόφοιτους πανεπιστημιακών σχολών, με σφαιρικές γνώσεις παιδαγωγικού, ψυχολογικού και ιατρικού περιεχομένου, αλλά και από προπονητές μη καταρτισμένους από επίσημο φορέα. Άλλωστε, ο προπονήτης που οραματιζόμαστε, είναι εκείνος που με την τεχνογνωσία του θα συμβάλει στην αυτομόρφωση ανθρώπων με διάθεση να αναλάβουν αυτόν τον ρόλο.

Σημαντική επισήμανση αποτελεί η τακτική καθηγητών που αντί να διδάσκουν και να παρέχουν αυτά τα διπλώματα στους φοιτητές του δημόσιου πανεπιστημίου από το οποίο πληρώνονται, προτρέπουν τους φοιτητές τους να παρακολουθήσουν αυτές τις ταχύρρυθμες ιδιωτικές σχολές. Αν λάβουμε υπόψη ότι οι ίδιοι καθηγητές που διδάσκουν και δίνουν πτυχία στα ΤΕΦΑΑ διδάσκουν παράλληλα στις σχόλες της UEFA με υψηλούς μισθούς, συμπεραίνουμε πως βρισκόμαστε απέναντι σε ένα ακόμα γρανάζι ενός συστήματος που επιδιώκει την ολική εμπορευματοποίηση της παιδείας.

Εν κατακλείδι, η συγκεκριμένη κατάσταση πρέπει να προβληματίσει, πέρα από τους ανθρώπους που εμπνέονται από τις αξίες του ερασιτεχνικού αθλητισμού, τον ίδιο τον γονέα που στέλνει το παιδί του σε μια ποδοσφαιρική ακαδημία και προπονείται από ανθρώπους χωρίς κανένα παιδαγωγικό υπόβαθρο, σε μια κατάσταση που ουσιαστικά είναι επικίνδυνη για την εξέλιξη του παιδιού. Η αλυσίδα αυτή της καπιταλιστικής ανάπτυξης μέσω της εμπορευματοποίησης των πτυχίων, θεωρούμε πως είναι άλλο ένα χτύπημα στα χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα αλλά και στον ερασιτεχνικό αθλητισμό.

Αδέσποτος Αθηνών – Διογένης ολυμπιακού χωριού

Έκθεση απομαγνητοφώνησης “Καλαμάκι-Αδέσποτος”

Έκθεση απομαγνητοφώνησης

Ενεργούντες προανάκριση, σύμφωνα με το άρθρο 243 παρ. 2 του Κ.Π.Δ. σε συνδυασμό με το άρθρο 187 παρ. 1 του Π.Κ. ως αντικαταστάθηκε με Ν.2928/01 «Εγκληματική Οργάνωση», προβήκαμε στην ακρόαση και αξιολόγηση του περιεχομένου των τηλεφωνικών επικοινωνιών που πραγματοποιήθηκαν από και προς τις τηλεφωνικές συνδέσεις που χρησιμοποιούν τα μέλη της υπό έρευνα εγκληματικής οργάνωσης, για τις οποίες διατάχθηκε η άρση του απορρήτου.

Αριθμός κλήσης: 4
Καλών: (69****1312)
Καλούμενος: (69**11880)
Έναρξη: 30.10.2017 16:13:08
Λήξη: 30.10..2010 16:15:41
Διάρκεια: 00:02:33
Η απομαγνητοφωνηθείσα συνομιλία παρατίθεται ως ακολούθως:
Καλούμενος: Ναι;
Καλών: Καλησπέρα Πρόεδρε! Ο Ξίφας είμαι.
Καλούμενος: Ο βλάκας είσαι, δεν σου έχω πει να μη με παίρνεις σε αυτό;
Καλών:.Συγγνώμη πρόεδρε ήταν επείγον.
Καλούμενος: Καλά. Λέγε γρήγορα.
Καλών: Όλα καλά χθες, εκτός από ένα.
Καλούμενος: Ποιό;
Καλών: Ο Αδέσποτος Πρόεδρε. Έχασε από το Καλαμάκι.
Καλούμενος: Τι λες ρε. Πώς έγινε αυτό; Τι έκανες; Μην κάνεις πλάκα, πρόσεχε κακομοίρη μου.
Καλών: Όχι, αφεντικό αλήθεια. 3-4 ήρθε το ματς. Έχασε.
Καλούμενος: Ποιος το έστησε ρε. Ποιος μας κάνει ζημία; Λέγε
Καλών: Δεν το έστησε κανείς πρόεδρε, τουλάχιστον δικός μας. Τα παιδιά δεν τράβαγαν. Έστειλαν όλο τον κόσμο στο κουβά. Έχασαν και τρια μπέναλτι, μακρυνά.
Καλούμενος: Τι είναι αυτά που λες ρε. Λέγε γρήγορα λεπτομέρειες γιατί σε βλέπω να κάνεις παρέα στα ψάρια στον Παγασητικό.
Καλών: Ενώ όλα πήγαιναν όπως το είχαμε προβλέψει, ο Αδέσποτος προηγείται με σουτάρα του Δαίμονα από τα Νότια. Τα κοπρόσκυλα έπαιζαν καλά, αλλά σε μια αναμπουμπούλα στην περιοχή τους η μπάλα καταλήγει σε Καλαμακιώτη και γίνεται το 1-1. Ωστόσο, ο Αδέσποτος συνέχισε να παίζει καλά και με σουτ του Αστείου Παναθηναϊκάκια, κάνει το 2-1.
Καλούμενος: Ρε πλάκα μου κάνεις; Αυτός τον μπακλαβά δεν τον τρώει, μόνο ασιστ δίνει.
Καλών: Μα σου λέω αφεντικό χθες ήταν η μέρα ανάποδη. Που λές, στη συνέχεια το Καλαμάκι, ενώ ήταν πίσω στο σκορ και έπαιζε ανορθόδοξα, κάνει δυο επιτυχημένες αντεπιθέσεις και γίνεται το 2-3, σκορ ημιχρόνου. Στο δεύτερο, αν και την κατοχή την είχε ο Αδέσποτος, πάλι με μια αντεπίθεση κάνει το Καλαμάκι το 2-4. Ε, αυτό ήταν. Μετά τα σκυλιά αποδιοργανώθηκαν, αγχώθηκαν ή κάτι τέτοιο. Πάντως, ο Δαίμονας από τα Νότια έκανε μεγάλο παιχνίδι. Το Καλαμάκι δεν μπορούσε να τον ξορκίσει ούτε με παπά δικό μας από την Καλαμάτα, χαχαχα
Καλούμενος: Κόψε τα γέλια ρε γιατί θα σε στείλω με το καράβι…ασυνόδευτο.
Καλών: Συγγνώμη αφεντικό! Έχασαν ευκαιρίες τα σκυλιά να μειώσουν και να ισοφαρίσουν, τελικά έβαλε άλλη μια γκολάρα ο Δαίμονας που Ραπάρει, σου λέω κανείς δεν μπορούσε να ακολουθήσει το φλόου του, για αυτό τον τσάκισαν στα φάουλ και έφτασε να κάνει στο β’ συνολικά 8 το Καλαμάκι και να βαρέσουν 3 δεκάμετρα οι Αδέσποτοι, αλλά τα χάσαν όλα και μαζί με αυτά και το Χ και τη νίκη και τους βαθμούς.
Καλούμενος: Και όλοι εμείς τον ύπνο μας με τους τρελάρες που μπλέξαμε. Τι είν’ τούτα τα ζαγάρια ρε. Μας χαλάνε τη σούπα, τα ίδια έκαναν και πέρισυ. Είπαμε να κερδάμε, χαλάει η μπίζνα έτσι. Λοιπόν πάρε μέτρα, μην πάρω τα δικά σου.
Καλών: Τι να κάνω ρε αφεντικό, αυτοί παίζουν με τα κέφια τους, δεν… αφεντικό ακούς; Πρόεδρε; …
Σ’ αυτό το σημείο η συνομιλία έλαβε τέλος.

Αδεσποτάρα γερά, μας πήρες τα μυαλά όσο οι σκύλοι παίζουνε η μπάλα θα κυλά
Συγχαρητήρια στο Καλαμάκι

..ένας αγώνας που κράτησε λίγο παραπάνω..

Το βράδυ της Παρασκευής, ένα βράδυ με φεγγάρι φωτεινό, τα σκυλιά του Αδέσποτου με αεροπλάνα και βαπόρια ξεκινούσαν το πολυαναμενόμενο ταξίδι για το Ρέθυμνο, που τόσο έλειψε σε όλους την προηγούμενη χρονιά. Ενάμισι χρόνο πριν, το ταξίδι αυτό ήταν μάλλον καθοριστικό για την συνέχιση της ύπαρξης της ομάδας. Η στιγμή αυτή έφθασε μόλις τη 2η αγωνιστική για τη φετινή χρονιά και ο Αδέσποτος μετά την ήττα από τους Θρακομακεδόνες καλούταν να αντιμετωπίσει την ομάδα του Ρεθύμνου που επέστρεφε μετά από ένα χρόνο απουσίας.
Η πλειοψηφία ταξίδεψε με πλοίο αγνοώντας επιδεικτικά τις ευκολίες της πτήσης με αεροπλάνο. Η κούραση πολλή, η όρεξη περισσότερη. Συζητήσεις επί συζητήσεων, αναλύσεις επί αναλύσεων για οποιοδήποτε θέμα, μια εξόρμηση στο κατάστρωμα για την επίσημη φωτογράφηση της ομάδας, έφεραν την εξάντληση που οδήγησαν το «πέτρινο ρομπότ» να ξαπλώσει φαρδύς πλατύς καταμεσής με τα μούτρα στο πάτωμα.

 

Με το ξημέρωμα ήρθε και η άφιξη στο Ηράκλειο και λίγο μετά στο Ρέθυμνο. Ολιγόωρη ή και πολύωρη για κάποιους ξεκούραση, καθώς το απόγευμα ήταν ώρα για μπάσκετ. Η αυτοοργανωμένη ομάδα του Ρεθύμνου, ο Λίβας θα έπαιζε με την αντίστοιχη του Ηρακλείου, τον Τηγανίτη, φιλικό παιχνίδι, ενώ θα ακολουθούσε και τουρνουά, στο οποίο δυστυχώς για τους θεατές και το μπάσκετ θα συμμετάσχαμε. Έστω και με μια μικρή καθυστέρηση φθάσαμε στο γήπεδο, όπου συναντήσαμε πολύ ωραίες εικόνες. Πολύς κόσμος με όρεξη και διάθεση, με φωνές και συνθήματα παρακολουθούσε τον αγώνα ανάμεσα στις μεικτές ομάδες με αγόρια και κορίτσια του Λίβα και του Τηγανίτη.

Ακολουθεί ένα τουρνουά-οδύσσεια που άρχισε στις 7 και τέλειωσε 1! Ο Αδέσποτος συμμετείχε με δύο ομάδες, και κόντρα σε όλα τα προγνωστικά παρουσιάστηκε εξαιρετικά θεαματικός σε όλα τα επίπεδα κερδίζοντας την αναγνώριση του απαιτητικού κοινού που προέτρεπε τους παίκτες να σταματήσουν το φούτσαλ και να ασχοληθούν με το μπάσκετ. Ξεχώρισε η μεγάλη προσπάθεια της μαγικής τριάδας «Σκονισμένου έφηβου», «Superfoods Βλάχου» και «Γυάλινου Πριονιού» απέναντι στους τρίδυμους πύργους που όμως εν τέλει δεν έπεσαν, καθώς και η τρομερή ενέργεια του «Καρμέλο ο Αντώνης» που ακόμη τρέχει. Παράλληλα υπήρξε μια πρώτη επαφή και συζήτηση με άτομα από το Λίβα, αλλά και τον Τηγανίτη. Το τουρνουά όπως είπαμε κράτησε μέχρι αργά, κουράγια δεν υπήρχαν και κατά τις 11 η ομάδα αποχώρησε, ανοίγοντας τον δρόμο στους επίδοξους μνηστήρες. Διασκέδαση με μέτρο, (μάλλον) σε μια επεισοδιακή νύχτα που περιλάμβανε πονόδοντους και άλλες τρομακτικές ιστορίες.
Ξύπνημα νωρίς, καθώς ο αγώνας ήταν προγραμματισμένος για τις 2:30. Δυστυχώς η τύχη δεν βοήθησε, καθώς Λίβας και Τηγανίτης επίσης έπαιζαν Κυριακή μεσημέρι, με συνέπεια να μην μπορούμε να παρευρεθούμε στα παιχνίδια τους μαζικά. Ωστόσο, αρκετά άτομα από τις δύο ομάδες, αλλά και φίλοι από προηγούμενα ταξίδια βρέθηκαν μαζί με τους 3 ηρωικούς οπαδούς μας στις κερκίδες του γηπέδου.
Στον πάγκο το ρόλο του προπονητή είχε ο Χρονό, που μάλιστα έκανε το ντεμπούτο του σε αυτή τη θέση. Μανιακός Δικηγόρος κάτω από τα δοκάρια, Superfoods Βλάχος, Καντρόνιας, Χαμένη Μιλιά και Σκονισμένος Έφηβος ξεκινούν τον αγώνα, έχοντας μια ελαφρά πρωτοβουλία. Οι διαστάσεις του γηπέδου εξαιρετικά μικρές, το Ρέθυμνο ελαφρώς αλλαγμένο από πρόπερσι αλλά πάντα εξαιρετικά επικίνδυνο, κυρίως στις στημένες φάσεις. Καλ-λίγος, Γυάλινο Πριόνι, Σεβαστικός Ντράμερ και Πέτρινο Ρομπότ διαδέχονται την πρώτη σύνθεση σταδιακά, ενώ η προσθήκη του Ασταθή και του Καβα-λιέρου έδωσαν δύναμη στην ομάδα, που από τα μέσα του ημιχρόνου άρχισε να κυριαρχεί, χωρίς ομώς να καταφέρνει να φθάσει στο γκολ. Απέναντι από τον πάγκο η αγχωμένη Δεύτερη Διάσταση, που πλέον δεν αγωνίζεται δεν βγάζει γλώσσα μέσα, και με το ζόρι κρατιόταν να μην μπει στον αγωνιστικό χώρο.

 

Οι δύο ομάδες πήγαν στα αποδυτήρια, μετά από ένα σχετικά ισορροπημένο ημίχρονο. Οδηγίες από τον κόουτς Χρονό, απόφαση να αυξηθεί η πίεση. Πράγματι, το δεύτερο ημίχρονο ξεκίνησε με τις καλύτερες προϋποθέσεις καθώς μόλις στο 2ο λεπτό η Χαμένη Μιλιά, (που είχε διαβάσει το παιχνίδι) σκόραρε από κοντά μετά από όμορφη ασίστ του Σεβαστικού Ντράμερ. Η χαρά όμως δεν κράτησε πολύ, αφού το Ρέθυμνο με ωραία ενέργεια σε αντεπίθεση ισοφάρισε 2 λεπτά μετά.
Στη συνέχεια το παιχνίδι απέκτησε πιο γρήγορο ρυθμό, με τις δύο ομάδες να χάνουν ευκαιρίες. Το Γυάλινο Πριόνι νικήθηκε από τον αντίπαλο γκολκίπερ από κοντινή απόσταση, ενώ το δοκάρι έσωσε δύο φορές την ομάδα μας. Το άγχος διάχυτο, η θέληση επίσης. Ο κόσμος προσπαθεί να στηρίξει την προσπάθεια. 5 λεπτά πριν το τέλος έρχεται το πολυπόθητο γκολ. Το Ρέθυμνο έχει κερδίσει στημένη φάση, επιχειρεί να δοκιμάσει μία έξυπνη κομπίνα, αλλά ο Superfoods Βλάχος που έχει μυριστεί τη δουλειά, κλέβει και βγαίνει στην αντεπίθεση. Ενώ βρίσκεται μόνος του με τον αντίπαλο γκολκίπερ βλέπει τελευταία στιγμή τον Καλλίγο που ανεβαίνει, του πασάρει και ο τελευταίος σκοράρει στην ανυπεράσπιστη εστία προκαλώντας πανδαιμόνιο σε πάγκο και εξέδρα.

Δυστυχώς η απάντηση ήταν άμεση. Ενάμισι λεπτό μετά, ήρθε εκ νέου η ισοφάριση με μακρινό συρτό σουτ. 3 λεπτά για το τέλος, η ομάδα μας αγγίζει και πάλι το γκολ, αλλά η Χαμένη Μιλιά αστοχεί εξ’ επαφής. Το τελικό 2-2 αφήνει μια γλυκόπικρη γέυση, αφού η ομάδα μας πήρε ένα θετικό αποτέλεσμα, της μένει όμως το παράπονο ότι προηγήθηκε δύο φορές και ήταν, έστω και στα σημεία ανώτερη.
Πολύ καλή η συμπεριφορά της ομάδας του Ρεθύμνου, που μας πρόσφεραν νερά, μπανάνες και μια μπουκάλα ρακή, τόσο στον αγωνιστικό χώρο όσο και έξω από αυτόν. Στο τέλος του αγώνα μάλιστα έγινε ένα ομαδικό «ζντο».

     

Η ιστορία όμως δεν τέλειωσε εκεί. Παρά την κούραση, 5 άτομα από την ομάδα, μαζί με άλλα τρία άτομα από το Λίβα, ξεκίνησαν με ένα ασφυκτικά γεμάτο αμάξι να προλάβουν έστω ένα μισάωρο από το ματς του Λίβα που έπαιζε στην Επισκοπή 20 χιλιόμετρα έξω από το Ρέθυμνο. Η άφιξη συνέπεσε με γκολ του Λίβα οπότε το κλίμα ήταν ακόμη πιο πανηγυρικό. Αρκετός κόσμος στο γήπεδο τόσο από την μεριά του Λίβα όσο και από την Επισκοπή, σε άψογο κλίμα φυσικά. Τύμπανα, ευφάνταστα συνθήματα για την ομάδα, συνθήματα αλληλεγγύης στους πρόσφυγες αλλά και κατά του φασισμού. Η γκολάρα της Επισκοπής που μείωσε σε 3-2 και χειροκροτήθηκε από όλο το γήπεδο ήταν το κερασάκι στην τούρτα ενός γεμάτου αγώνα. 20 μέτρα πιο πέρα, μια πολύ ωραία εικόνα, καμιά δεκαριά πιτσιρίκια της Επισκοπής έδιναν τη δική τους μάχη στην κερκίδα. Το παιχνίδι τελειώνει η ομάδα αποθεώνεται για την προσπάθεια και το ραντεβού ανανεώνεται για το βράδυ στα τοπικά στέκια.

Η ρακή ρέει άφθονη, άλλωστε οι αγωνιστικές υποχρεώσεις είχαν τελειώσει. Συζητήσεις για την αυτοοργάνωση, κοινά προβλήματα ως προς τη λειτουργία των ομάδων στο επίκεντρο. Όσο περνάει η ώρα το κλίμα γίνεται πιο χαλαρό, ο χαβαλές αυξάνεται, αρχίζουν τα συνθήματα από τους σεσυμασμένους οπαδούς του Λίβα. Πέφτει η ιδέα, που φυσικά υλοποιείται άμεσα για τη δημιουργία κοινού συνθήματος. Όταν ο Κος κλείνει τα μάτια, όλα τα άλλα είναι ήδη ιστορία. Η μάζωξη κράτησε ως αργά, ας μας συγχωρέσουν οι γειτόνοι για το θόρυβο.
Η Δευτέρα ξημέρωσε, κάποιοι λίγοι είχαν φύγει από την προηγούμενη μέρα, οι εναπομείναντες, ανήμποροι να επεκτείνουν την παραμονή τους στο φιλόξενο Ρέθυμνο, παίρνουν το βράδυ τον πάντα πιο δύσκολο δρόμο της επιστροφής. Χαμένη Μιλιά και Σκονισμένος Έφηβος μόνο, οι τυχεροι που έμειναν μια μέρα παραπάνω.
Το είχαμε ζήσει και την προηγούμενη φορά, τα ταξίδια συνήθως δένουν τις παρέες… Και αυτές είναι που γράφουν την ιστορία. Ήταν ένα πολύ όμορφο ταξίδι. Γνωριστήκαμε ακόμη καλύτερα, αν γίνεται αυτό, γνωρίσαμε κόσμο από δύο άλλες αυτοοργανωμένες ομάδες, είδαμε πόσα κοινά στοιχεία έχουμε, εντοπίσαμε κοινά προβλήματα και στόχους και θα προχωρήσουμε πιο συντονισμένα όλοι μαζί. Οι Λιβαίοι μας σκλάβωσαν με τη ζεστασιά και τη φιλοξενία τους, ανυπομονούμε για το επόμενο ταξίδι και υποσχόμαστε να ανταποδώσουμε τη φιλοξενία.
Στο αγωνιστικό κομμάτι η ομάδα πήρε ένα βαθμό σε μια δύσκολη και ιδιαιτέρη έδρα, όπου ως τώρα μόνο ήττες μετρούσε, ενώ προσπάθησε να παίξει σωστό Φούτσαλ.
ΥΓ:Κι αν μας χωρίσανε δεν μας αγχώνει, Λίβας- Αδέσποτος πάντα μαζί.
ΥΓ1:Μόνο το γελαστό τσιμέντο με το μαύρο του σκύλο έλειπε.

Αγωνιστικό πρόγραμμα γυναικείου βόλεϊ 2016-17

Από το παρκέ της σάλας στα παρκέ της πετοσφαίρισης..

http://www.espaaa.gr/index.php/prwtathlimata?view=volleychampionships&periodcatid=1377&champcatid=1392&teamid=160