Author Archives: telinho

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ

Κατά τη παραμονή μας στη Σάμο για τη διεξαγωγή του αγώνα πρωταθλήματος με τη Samos futsal, ένας εργαζόμενος στο αεροδρόμιο βρήκε το θάνατο εν ώρα εργασίας. Το ελάχιστο, που μπορούσαμε να κάνουμε είναι μια πορεία στους κεντρικούς δρόμους στο Βαθύ μαζί με την Αντιφασιστική Κίνηση Σάμου για να γνωστοποιήσουμε με το ακόλουθο κείμενο το γεγονός και τις αιτίες του.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ

Την Παρασκευή 12/10 ο εργαζόμενος Τ.Α. έχασε τη ζωή του εν ώρα εργασίας στο αεροδρόμιο Σάμου. Το κράτος και το κεφάλαιο έχοντας ως πρώτο μέλημα το κέρδος, αδιαφορούν για τις συνθήκες εργασίας και τις ζωές των εργαζομένων. Μεγάλο μέρος από τα κρατικά έσοδα διατίθενται για μια “ασφάλεια” η οποία μεταφράζεται σε φράχτες στον Έβρο, σε νησιά που έχουν μετατραπεί σε πλωτές φυλακές, στην έντονη παρουσία του στρατού και της αστυνομίας στο κοινωνικό πεδίο, σε τεχνολογίες εγκλεισμού και επιτήρησης.
Παράλληλα υπάρχει πλήρης αδιαφορία για την ιατρική περίθαλψη, τις συνθήκες εργασίας και σε άλλες κοινωνικές παροχές πρόνοιας για τα κατώτερα στρώματα. Πιο συγκεκριμένα, η εταιρεία Fraport στην οποία πουλήθηκε πρόσφατα το αεροδρόμιο της Σάμου χάριν της ανάπτυξης και των επενδύσεων, έκρινε ότι σε ένα χώρο εργασίας με τόσους εργαζόμενους και επισκέπτες δεν χρειάζεται να υπάρχει γιατρός σε όλες τις ώρες εργασίας. Σίγουρα προτιμούσε να μη θυσιάσει μικρό μέρος των κερδών της για τις συνθήκες υγιεινής και ασφάλειας των εργαζομένων.
Το συγκεκριμένο δεν αποτελεί ακόμα ένα “μεμονωμένο περιστατικό” καθώς η τακτική των εργοδοτών συχνά καταλήγει σε εργατικά “ατυχήματα”.
Το κράτος από τη μεριά του υποχρηματοδοτεί τις υπηρεσίες και τις υποδομές υγείας, με αποτέλεσμα σε ένα νησί με τόσες ανάγκες όπως η Σάμος να μην υπάρχει επαρκής στελέχωση ( ασθενοφόρα, οδηγοί, γιατροί, αναλώσιμα κ.α. ) . Οι περικοπές στις δημόσιες υπηρεσίες έχουν επιφέρει την κατάργηση του τμήματος υγιεινής και ασφάλειας και τον μοναδικό επιθεωρητή του νησιού με αποτέλεσμα μικρές και μεγάλες επιχειρήσεις, καλυπτόμενες από παραθυράκια και νόμους να δρουν ανενόχλητα, δίνοντας μεγαλύτερη σημασία στο κέρδος, απ’ ότι στην ανθρώπινη ζωή. Χαρακτηριστικό επίσης αυτής της ανεπάρκειας είναι να έχουν παρατηρηθεί φαινόμενα στα οποία οι οδηγοί ασθενοφόρων να επιλέξουν ανάμεσα σε δύο ή περισσότερα επείγοντα περιστατικά ποιο να εξυπηρετήσουν πρώτα.
Ο θάνατος αυτός αποτελεί φυσική συνέχεια των δολοφονιών όλων εμάς των αόρατων αυτής της κοινωνίας ( μεταναστών/τριών, εργαζόμενων, τοξικοεξαρτημένων, λεσβιών, τρανς ) είτε στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, είτε στα σύνορα, είτε στους χώρους εργασίας. Φυσική συνέχεια της γενικής απαξίωσης των ζωών μας από την κυριαρχία και τους συμμάχους της, τους φιλήσυχους πολίτες.
Τέλος, η ασφάλεια που παρέχει το κεφάλαιο και το κράτος είναι οι φυλακίσεις και η στοχοποίηση των πιο υποτιμημένων στρωμάτων, ενώ η “μη – ασφάλεια” οδηγεί σε εργατικά “ατυχήματα” και θανάτους.
Εσύ πόσο ασφαλής νιώθεις τελικά;

Αντιφασιστική Κίνηση Σάμου – Αδέσποτος Αθηνών

Ακαδημία Αδέσποτου 2018-19

Κυριακή ξεκινάμε!
Ο Αδέσποτος Αθηνών είναι ένας αυτοοργανωμένος αθλητικός σύλλογος. Τα δύο τελευταία χρόνια προσπαθώντας να αναδείξουμε ότι ο αθλητισμός είναι πεδίο χαράς, συνεργασίας, αλληλεγγύης και όχι ανταγωνισμού, κέρδους και διακρίσεων κάθε μορφής, έχουμε δημιουργήσει την ακαδημία ποδοσφαίρου για παιδιά 5-12 χρονών. Η ακαδημία δεν έχει «συνδρομή», αλλά ελεύθερη οικονομική συνεισφορά, ώστε όλα ανεξαιρέτως τα παιδιά να μπορούν να συμμετάσχουν σε αυτή και να γνωρίσουν το ποδόσφαιρο ως άθλημα και κυρίως ως παιχνίδι. Για τη λειτουργία της ομάδας όμως είναι σημαντική η ενεργή συμμετοχή των γονέων. Φέτος ξεκινάμε την Κυριακή 9 Σεπτεμβρίου στις 11:00 στο γήπεδο του Θησείου για την πρώτη συνάντηση της χρονιάς, όπου περιμένουμε τους παλιούς αλλά και τους νέους μας φίλους.

Bitch Volley στο αυτοδιαχειριζόμενο camping της Βούλας

Οι Αδέσποτες του βόλεϊ, σκεφτήκαμε την Παρασκευή 13/7 να κλείσουμε τη σεζόν πριν το καλοκαίρι, με βόλεϊ, φαγητό και μουσικές!

Από τις 5, λέμε να παίξουμε beach volley, να φάμε, να πιούμε και να χορέψουμε, στο αυτοδιαχειριζόμενο καμπινγκ της Βούλας!
Φέρτε τη διάθεση σας, μουσικά όργανα (αν έχετε), φαγητό (αν μαγειρεύετε) και τα μαγιό σας, να παίξουμε και να μπανιαριστούμε!

Θα υπάρχουν μπύρες, νερό, φαγητό και κουτί οικονομικής ενίσχυσης για τα τρέχοντα έξοδα της ομάδας!

Σας περιμένουμε όλ@!

Πρόσβαση: τραμ (τελευταία στάση, Ασκληπιείο Βούλας), λεωφορεία (Α2-Αθήνα-Βούλα, Α1-Βούλα-Πειραιάς).

Πιο αναλυτικά για την πρόσβαση εδώ: http://voulacamp.blogspot.com/p/blog-page_30.html

Λίγα λόγια για το αυτοοργανωμένο, γυναικείο τμήμα βόλει, του Αδεσπότου Αθηνών.

Η γυναικεία αυτοοργανωμένη ομάδα βόλεϊ, δημιουργήθηκε από την ανάγκη μας να συνδυάσουμε τον αθλητισμό και το παιχνίδι, θέτοντας σε αυτή τα δικά μας προτάγματα. Λειτουργούμε αντιιεραρχικά και οριζόντια, συμμετέχουμε όλες ισότιμα και αποφασίζουμε από κοινού για τα θέματα που μας απασχολούν στη συνέλευση του τμήματος.
Εμμένοντας στον αδιαμεσολάβητο και αντι-εμπορευματικό χαρακτήρα του εγχειρήματός μας απορρίπτουμε κάθε σχέση με σπόνσορες, κόμματα κλπ. Η μηνιαία κοστολόγηση και η αξιολόγηση μιας αθλήτριας ανάλογα με τις επιδόσεις και αποδόσεις αποτελούν συνήθη φαινόμενα του σύγχρονου αθλητισμού. Στα πλαίσια της αποδόμησης αυτής της ιδέας και πρακτικής, απορρίπτουμε την λογική του ” μηνιάτικου” ή της “συνδρομής ” προκειμένου να εξαγοράσουμε το δικαίωμα μας για συμμετοχή. Λογική που προκαλεί, μεταξύ άλλων, ανισότητες και οικονομικούς αποκλεισμούς. Τα έξοδά μας καλύπτονται κυρίως από εμάς, από ελεύθερη οικονομική συνεισφορά, καθώς και από κινήσεις οικονομικής ενίσχυσης.
Ως υποκείμενα της συνέλευσης και της αθλητικής ομάδας στεκόμαστε αντίθετες σε σεξιστικές και στερεοτυπικές αντιλήψεις που προάγουν φαλλοκρατικές συμπεριφορές και αποκλεισμούς συγκεκριμένων κοινωνικών ομάδων στον χώρο του αθλητισμού. Ο χώρος αυτός είναι ανοιχτός και ελεύθερος για όλ@ όσ@ επιθυμούν να εκφραστούν μέσω αυτού.

Φασιστικές, ρατσιστικές και μάτσο συμπεριφορές δεν έχουν θέση στα γήπεδά μας.

Γυναικεία αυτοοργανωμένη ομάδα βόλει,του Αδεσπότου Αθηνών

https://www.google.com/maps/place/Pikpa/@37.853469,23.750071,16z/data=!4m5!3m4!1s0x0:0x227f75df0848fb58!8m2!3d37.8533721!4d23.7516129?hl=en

Ο Stoiximan και οι Υπερήρωες της Σάλας

Την φετινή περίοδο ενημερωθήκαμε ότι στους αγώνες της Α΄ φάσης του κυπέλλου Ελλάδος ΠΕΠΣΣ 2017-2018, ζητήθηκε από τα γηπεδούχα σωματεία να αναρτήσουν διαφημιστικό πανώ του χορηγού της διοργάνωσης, STOIXIMAN.gr, να το φωτογραφίσουν με δικά τους μέσα και εν συνεχεία να αποστείλουν τις φωτογραφίες στη διοργανώτρια αρχή. Τα ανωτέρω προκύπτουν και προβλέπονται, όπως αναφέρεται, στη σχετική ανακοίνωση προς τα σωματεία, στη συμφωνία την οποία σύναψε η ΠΕΠΣΣ με την χορηγό εταιρία.
Ο Αδέσποτος Αθηνών, τα τρία χρόνια παρουσίας του σαν σωματείο στο πρωτάθλημα σάλας και γενικότερα στον αθλητισμό, απορρίπτει ξεκάθαρα την ύπαρξη χορηγών, προσπαθώντας έτσι να αποδείξει ότι ακόμα και στον σημερινό, μεταλλαγμένο σε εμπόρευμα αθλητισμό, είναι δυνατόν να λειτουργήσει μία ομάδα χωρίς τη χρηματοδότησή της από τρίτους, οι οποίοι με αυτό τον τρόπο επιδιώκουν να προωθήσουν το όνομα και τα συμφέροντά τους σε αντάλλαγμα χρημάτων. Οι οικονομικές ανάγκες της ομάδας, παρά τις δυσκολίες που κατά καιρούς είναι πιθανό να εμφανιστούν, καλύπτονται από τα μέλη της με ελεύθερες οικονομικές συνεισφορές, καθώς και από όσους επιθυμούν να συμπράξουν στις αξίες που η συλλογικότητα μας πρεσβεύει.
Πέραν της γενικότερης εναντίωσης στους χορηγούς και στις σχέσεις εξάρτησης που μέσω αυτών δημιουργούνται, πραγματικά μας ξένισε η επιλογή μιας στοιχηματικής εταιρίας για την χρηματοδότηση ενός ερασιτεχνικού πρωταθλήματος, την ίδια ώρα που συνεχώς πληθαίνουν οι διώξεις και οι πρωτόδικες καταδίκες της λεγόμενης “παράγκας” για “στημένα παιχνίδια” που σχετίζονται με τον στοιχηματισμό.
Στη συγκεκριμένη, δε ,περίπτωση προκύπτουν επιπλέον ερωτήματα. Με ποια κριτήρια επιλέχθηκε η συγκεκριμένη χορηγία; Από ποια ΓΣ; Ήταν αυτή καλεσμένη; ποιο το ακριβές ποσό της χορηγίας; Πώς διανέμεται αυτό στα σωματεία; Εκτιμήθηκε το γεγονός ότι πρόκειται για ένα site που προωθεί τον τζόγο και τον στοιχηματισμό;
Δε θεωρούμε μεταφυσικά ανήθικο τον τζόγο ή το στοίχημα, αλλά εκτιμούμε ότι απέχει παρασάγγας από τα αθλητικά ιδεώδη και τα όσα μια ένωση αθλητικών και ερασιτεχνικών σωματείων θα έπρεπε να προσπαθεί να προωθήσει. Διότι αντί της προσπάθειας, της ευγενούς άμιλλας και του σεβασμού του αντιπάλου προωθείται η εύκολη πρόσληψη κέρδους από τον κόπο τρίτων, η αντιμετώπιση του αθλήματος και των αθλητών ως μέσου πλουτισμού και γενικότερα μια σειρά πρακτικών που ενισχύουν την αθλητική βιομηχανία με όλα τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της, δηλαδή την υποβάθμιση του αθλητισμού σε εμπόρευμα και των φιλάθλων σε καταναλωτές.
Επόμενο βήμα μιας τέτοιας συνεργασίας είναι η επίσημη αποδοχή, όπως ήδη συμβαίνει με το πρωτάθλημα της Ά κατηγορίας και της εισαγωγής όλων των αγώνων στο κουπόνι στοιχηματισμού της εν λόγω εταιρίας. Έτσι η πρακτική αυτή θα συμβαίνει πλέον και με τις ευλογίες της ΠΕΠΣΣ, η οποία υποτίθεται ότι λειτουργεί για να προστατεύει και να προωθεί το άθλημα και όχι να επιτρέψει την μετατροπή του σε τραπουλόχαρτο.
Ο Αδέσποτος Αθηνών, οραματιζόμενος έναν αθλητισμό χωρίς χορηγούς που προσπαθούν να τον εκμεταλλευτούν προς το συμφέρον τους, χωρίς τζόγο και τις παθογένειες που αυτός επιφέρει, θέλει να κερδίσει ένα στοίχημα ενάντια στα περισσότερα προγνωστικά, την αποτροπή της ολοκληρωτικής υποταγής του αθλητισμού στην κουλτούρα της αγοράς.
Την ίδια στιγμή το πρωτάθλημα της δεύτερης κατηγορίας διεξάγεται κατά κύριο λόγο σε ιδιωτικά ανοιχτά γήπεδα που δεν πληρούν τις προϋποθέσεις και αλλάζουν ουσιωδώς οι συνθήκες διεξαγωγής του αθλήματος, ενώ οι ομάδες υποβάλλονται σε περαιτέρω έξοδα. Ταυτόχρονα για αδιευκρίνιστους λόγους τα κλειστά γήπεδα του Δήμου Αθηναίων δεν παραχωρούνται στις ομάδες ποδοσφαίρου σάλας για χρήση.
Παράλληλα με αυτά, γεννάται η απορία γιατί να απαγορεύονται τα πανό με κοινωνικά και ανθρωπιστικά μηνύματα, που αποτελούν και σε τελική ανάλυση σκοπό του αθλητισμού και να επιβάλλεται η ανάρτηση πανό που προάγει τον τζόγο και τον στοιχηματισμό; Είναι αυτό το ποδόσφαιρο που οραματιζόμαστε;

Μη Συμμετοχή στο B-Fest

Ο Αδέσποτος Αθηνών λόγω εσωτερικών ζητημάτων δεν θα μπορέσει να υποστηρίξει την εκδήλωση “Πολιτικός λόγος και ποδόσφαιρο: Το πείραμα της αυτοδιαχείρησης” όπου είχε ανακοινωθεί ως ομιλητής μέλος της ομάδας futsal, στο επερχόμενο φεστιβάλ B-Fest 2018 Reclaim the Future. Για τους ίδιους λόγους δεν θα συμμετέχει στο φεστιβάλ.

Πρέπει να μας νοιάζει;

*Ένα κείμενο της κοινωνικής ακαδημίας του Αδέσποτου Αθηνών για τον υπέρμετρο ανταγωνισμό και τις βαθμολογίες στα παιδικά πρωταθλήματα

Προημιτελικός πρωταθλήματος Παμπαίδων
Θύελλα Ανταγωνισμού – Δόξα Πίεσης

Εισαγωγή

“Χρηστάρα, κόψ’τον, φά’ τον, μπράβο ρε σκύλε” φωνάζει ο προπονητής των γηπεδούχων απ’ τον πάγκο. “Νίκο, κάνε ντρίπλα και κάρφωσε το”, ακούγεται να λέει ο μπαμπάς από την εξέδρα. “Ξυπνήστε, παίξτε με ψυχή, μην παίζετε σαν ψοφίμια”, φωνάζει απ’ έξω ο ιδιοκτήτης της ακαδημίας. “Φάουλ, τι κάνει ρε;;; Ο διαιτητής γιατί δεν δίνει κάρτα, γιατί του μιλάει απλά”, ωρύεται η μαμά. Ο Μάριος χάνει την μπάλα μέσα απ’ τα χέρια, ο Χρήστος το εκμεταλλεύεται και κάνει από κοντά το 2-1. “Γκοοοοοολ” πανηγυρίζουν όλοι μαζί οι γονείς, πατάνε τις κόρνες που έχουν μαζί τους προκαλώντας όσο το δυνατόν περισσότερο θόρυβο. Απ’ την άλλη πλευρά οι γονείς των παιδιών της φιλοξενούμενης ομάδας χτυπιούνται. “Γιατί ρε Μάριε, γιατί” φωνάζει ο πατέρας του. “Βγάλ’ τον και βάλε τον Ηρακλή, δεν είναι σε καλή μέρα” συνεχίζει ο πατέρας του Γιώργου. “Δεν πειράζει Μάριε, δεν πειράζει αγόρι μου, πάμε” του λέει ο προπονητής των φιλοξενούμενων “Πειράζει, θα χάσουμε” μονολογεί ο Μάριος.
Ο αγώνας λήγει 2-1. Οι νικητές πανηγυρίζουν έξαλλα, πέρασαν στον ημιτελικό. Ακόμα πιο χαρούμενοι μοιάζουν οι γονείς. Οι ηττημένοι σκυθρωποί, δεν μιλιούνται. Ο Μάριος, αποτραβηγμένος από τους άλλους, κλαίει. Ο μικρός του αδερφός, ο Στέφανος ρωτάει τη μαμά του. “Γιατί κλαίει ο Μάριος μαμά;”. ”Γιατί χάσανε αγάπη μου και στενοχωρήθηκε”. “Ε και τι πειράζει; Ο προπονητής την άλλη φορά που παίξαμε φιλικό μας είπε ότι δεν πρέπει να μας νοιάζει αν θα κερδίσουμε ή θα χάσουμε.
Πρέπει να μας νοιάζει;”

-Το ποδόσφαιρο στις αναπτυξιακές ηλικίες πρέπει να είναι παιχνίδι ή ένα ακόμα πεδίο καλλιέργειας του ανταγωνισμού μεταξύ των παιδιών, στο οποίο υφίστανται πίεση προκειμένου να γίνουν “οι καλύτεροι”;
-Μας ενδιαφέρει η καλλιέργεια των παιδιών, η ανάπτυξη του ομαδικού πνεύματος, της συνεργασίας, η κοινωνικοποίηση μέσω του αθλητισμού ή η πάση θυσία δημιουργία παιχταράδων που θα σαρώσουν τους τίτλους;
-Θέλουμε τη διασκέδαση των παιδιών και μέσω αυτής την ποδοσφαιρική τους βελτίωση ή να πάρουμε τη νίκη χρησιμοποιώντας τους “καλύτερους” διαφημίζοντας έτσι τη “σωστή δουλειά” που γίνεται στην ακαδημία μας και αποτυπώνεται και στη βαθμολογία;
Η χρήση της βαθμολογίας σε επίσημα πρωταθλήματα (ακόμα και για παιδιά 7-8 χρονών), δημιουργεί “ανάγκες” που ένα παιδί δεν χρειάζεται να έχει όταν μπαίνει σε ένα γήπεδο να παίξει με κύριο στόχο τη διασκέδαση.
Η πίεση που υφίστανται τα παιδιά στις μέρες μας είναι τεράστια. Σχολείο, φροντιστήρια ξένων γλωσσών, μαθήματα υπολογιστών. Σε αυτό το υπερβολικά φορτωμένο πρόγραμμα ο αθλητισμός ίσως να αποτελεί τη μοναδική τους διέξοδο και για το λόγο αυτόν πρέπει από πολύ νωρίς να μάθουν να τον αντιμετωπίζουν σαν μία ψυχαγωγική δραστηριότητα και όχι σαν ακόμα μία αγχώδη διαδικασία.

Ενότητα: Παιδιά

“Πειράζει” και “χάσαμε εξαιτίας μου” είναι οι σκέψεις που γυρνούσαν στο μυαλό του Μάριου για πολλές ώρες μετά τον αγώνα. Σε λίγο θα κατέβαινε στη γειτονιά με τους φίλους του να παίξει.
Και εκεί παίζανε μπάλα και ο Μάριος θυμάται με βεβαιότητα ότι είχε χάσει πολλές φορές. Αλλά δεν υπήρχε επίσημη βαθμολογία, δεν υπήρχε προπονητής, δεν υπήρχαν γονείς στην εξέδρα, δεν τους αγόρασε κάποιος χορηγός εμφανίσεις, εκεί τους κανόνες τους έθεταν τα ίδια τα παιδιά.
– Γιατί όμως αυτή η ήττα τον ενοχλούσε περισσότερο;
-Τι διαφορά είχε ο αγώνας αυτός από τα εκατοντάδες ματς που έστηναν στην γειτονία με πέτρες για τέρματα ή από το διπλό στο τέλος κάθε προπόνησης;
“Μα ήταν ο προημιτελικός’’ σκέφτηκε ο Μάριος και ενώ ήταν σίγουρος ότι αυτή είναι η “σωστή” απάντηση – άλλωστε, το είχε πει και ο μπαμπάς το πρωί ότι ο προημιτελικός είναι πολύ σημαντικός γιατί μετά είναι ο ημιτελικός και μετά ο τελικός ή κάτι τέτοιο – ένιωσε ότι δεν τον κάλυπτε. Και δεν τον κάλυπτε γιατί για τον ίδιο δεν ήταν τόσο σημαντικός. Ήταν όμως σημαντικός για τον προπονητή και ήταν πεπεισμένος ότι ο κ. Κώστας θα το μετάνιωνε που τον έβαλε αλλαγή στο 2ο ημίχρονο. “Στο επόμενο ματς θα παίξω ακόμα λιγότερο”. Την άλλη φορά όμως στο φιλικό τους είχε πει ο,τι δεν πρέπει να τους νοιάζει αν κερδίσουνε ή χάσουνε. Πρέπει να τους νοιάζει;
“Ε να είχα λίγο άγχος και μου γλίστρησε’’, εξηγούσε στους φίλους του για το γκολ ο Μάριος. “Επειδή ήταν προημιτελικός” τον διαβεβαίωνε η παρέα και σε λίγο είχαν χωριστεί για να παίξουν το ελ κλάσικο γειτονιάς. Και παρόλο που προβλεπόταν ντέρμπι, κρίνοντας από τις συνθέσεις, ο Μάριος για το επικείμενο ματς δεν ένιωθε κανένα άγχος.
Ήταν μια δύσκολη εβδομάδα. Διάβασμα για το σχολείο, τεστ στα αγγλικά, καβγάδες στο σπίτι. Και δεν έφταναν όλα αυτά ήρθε ο μεγάλος αποκλεισμός της ομάδας που θα σήμαινε ότι το επόμενο Σαββατοκύριακο δε θα είχε αγώνα πρωταθλήματος για πρώτη φορά μετά από καιρό..
“Ευτυχώς..” σκέφτηκε ο Μάριος…

Το πρωτάθλημα που συμμετέχει ο Μάριος είναι πολύ δύσκολο και η ομάδα του είναι ακόμα αρχάρια. Επομένως κάθε αγώνας του προκαλεί έντονο και μη ελεγχόμενο στρες που έχει αντικαταστήσει την ικανοποίηση και την ψυχαγωγία που βιώνει όποτε παίζει στη γειτονιά, με αποτέλεσμα να τον επιβαρύνει εμποδίζοντας τη συναισθηματική του ανάπτυξη. Σε αυτή την ηλικία μόνο μικρές και προσεκτικά ελεγχόμενες δόσεις άγχους επιτρέπουν στο παιδί να μάθει να τις διαχειρίζεται και να τις διοχετεύει με τέτοιο τρόπο ώστε να βελτιώνει την απόδοση του. Το πρωτάθλημα όμως, με το ακαθόριστο επίπεδο των ομάδων, είναι λύση;
Οι στόχοι και οι προσδοκίες που τίθενται πρέπει να είναι ρεαλιστικοί σύμφωνα με τις ανάγκες του παιδιού. Υπάρχουν πολλοί παράγοντες που διαφοροποιούν τα παιδιά ως προς την αντιμετώπιση του άγχους τους. Χαρακτηριστικά όπως το φύλο, η ευφυΐα, η επάρκεια, η αυτοπεποίθηση και πολλά άλλα πρέπει να λαμβάνονται υπόψιν από τους ανθρώπους που ασχολούνται με τον παιδικό αθλητισμό. Οι προσδοκίες των σημαντικών άλλων, η απόδοση αιτιότητας της νίκης ή της ήττας από το παιδί, ο φόβος της αποτυχίας και πολλοί ακόμα παράμετροι επηρεάζουν την ψυχολογία τους. Πόσοι γνωρίζουν πως τα παιδιά προπονούνται μαζί ανά διετία γέννησης (π.χ. 2009-2010) και ότι οι διαφορές που εμφανίζουν, ακόμα και οι σωματομετρικές, είναι τεράστιες; Γιατί συχνά επιλέγονται να παίξουν τα μεγαλύτερα παιδιά, εκείνα που γεννήθηκαν το πρώτο τετράμηνο της διετίας, που πιθανότατα είναι δυνατότερα από τα νεότερα; Μήπως οδηγούμε τα παιδιά στην εγκατάλειψη των σπορ και στην ψυχολογική τους εξουθένωση από πολύ νωρίς; Πόσο εύκολο επομένως είναι σε μια ομάδα 15-20 παιδιών να ασχοληθούμε εξατομικευμένα με τις ανάγκες τους; Και τέλος να τονίσουμε τα κίνητρα για παιχνίδι. Για ποιο λόγο τα εσωτερικά κίνητρα των παιδιών για παιχνίδι και την ικανοποίηση που βιώνουν μέσα από αυτό αντιμετωπίζοντας το ως αυτοσκοπό γενικότερα, να τα μετατρέψουμε σε εξωτερικά με επαίνους, βαθμολογίες και τιμωρίες και κατά συνέπεια όλες τις ψυχολογικές συνέπειες που περιγράψαμε παραπάνω, κάνοντας το ποδόσφαιρο να αποτελεί μέσον για την επίτευξη κάποιου άλλου σκοπού; Αν ρωτήσουμε τα ίδια τα παιδιά για ποιο λόγο επέλεξαν να μπουν στην ομάδα οι πιθανότερες απαντήσεις θα είναι ότι το έκαναν για να παίξουν, να γνωρίσουν φίλους, να διασκεδάσουν από το παιχνίδι, να νιώσουν πως βελτιώνονται. Σε τι θα ωφελούσε να συμμετάσχουν σε πρωταθλήματα που η νίκη και η βαθμολογία θα επηρέαζε τα θέλω τους;

Τελικά ο Μάριος γύρισε σπίτι του όταν νύχτωσε μόνος του -ή με τους φίλους του-, καθώς δεν πήγαιναν οι γονείς του να τον δουν στον “ανεπίσημο αγώνα” της γειτονιάς. Είχε νικήσει είχε χάσει δεν είχε σημασία, και δεν χρειαζόταν να απαντήσει σε ερωτήσεις τύπου “πόσο ήρθε ο αγώνας..πόσο χρόνο έπαιξες..σε ποια θέση σε έβαλε..τι θέση είστε στη βαθμολογία..” παρά μόνο στο “πως πέρασες σήμερα;..γιατί άργησες τόσο;”.

Ενότητα: Γονείς – παιδιά

Αργότερα τη νύχτα ο Μάριος δεν μπορούσε να κοιμηθεί και θυμόταν διάφορες φράσεις που άκουγε στο γήπεδο όταν έπαιζε αγώνες. Σε έναν φιλικό αγώνα της ομάδας του μάλιστα κάποιος γονέας είχε φωνάξει στον προπονητή “Εσύ θες να μάθεις στα παιδιά μας να χάνουν”. Το σκορ ωστόσο ήταν ήδη 5-0 υπέρ της ομάδας του και ο κ. Κώστας, ο προπονητής του αποφάσισε να βάλει να παίξουν τα πιο αρχάρια παιδιά ώστε, από τη μία να πάρουν εμπειρίες και τη χαρά του παιχνιδιού και από την άλλη να δοθεί η ευκαιρία στον αντίπαλο να βγάλει όσα μαθαίνει στις προπονήσεις και να βάλει κάποια γκολ που δίνουν πάντα χαρά στα παιδιά. Παρόλα αυτά, τα παράπονα απ΄τους γονείς δεν έλειπαν ακόμα και σε ένα τουρνουά, χαρακτηριστικό του οποίου είναι πως δεν υπάρχει βαθμολογία!
Αυτή η ψευδαίσθηση του γονέα πως ξέρει καλύτερα από οποιονδήποτε να χειριστεί το παιδί ή ένα παιχνίδι ίσως οφείλεται σε κοινωνικό – οικονομικά κατάλοιπα του παρελθόντος. Πιέζουν και πιέζονται να γίνει το παιδί τους αυτό που οι ίδιοι δεν μπόρεσαν να γίνουν, τώρα που οι συνθήκες και τα μέσα μοιάζουν εφικτά για όλους. Ίσως πολύ απλά να είναι η υπέρμετρη αγάπη και στήριξη προς το παιδί που τους κάνει να παρεμβαίνουν τόσο έντονα στη ζωή του.
Όπως και να χει, ο γονέας – πρότυπο θα πρέπει να δίνει χώρους ελευθερίας και έκφρασης τόσο στο παιδί όσο και στον ειδικό-αρμόδιο, δηλαδή τον προπονητή. Δεν είναι λίγες οι φορές που κάποιοι γονείς δίνουν συνεχώς οδηγίες πάνω στις εντολές του προπονητή με συνέπεια να ενοχλούν/αποσυντονίζουν όλους (παιδιά, προπονητές, άλλους γονείς), καταστρέφοντας τον αυθορμητισμό και την ελευθερία της σκέψης και των κινήσεων των παιδιών.
Ακόμη, συχνό φαινόμενο είναι οι γονείς να πιάνονται στα χέρια μεταξύ τους ή να ασκούν έντονη κριτική, ακόμα και βία (σωματική και λεκτική) σε προπονητές ή διαιτητές επειδή θεώρησαν πως το παιδί τους αδικήθηκε και πιθανότατα θα καταστραφεί η καριέρα του! Κανιβαλίζονται και αυτοί και καταπίνονται στις “ανάγκες” και τα πρότυπα της σύγχρονης κοινωνίας. Συμπεριφέρονται στα παιδιά σαν να είναι σταρ και επαγγελματίες σε αντίθεση με τα παιδιά που απλά ονειρεύονται να γίνουν σταρ ή επαγγελματίες.
Αμέτρητα βίντεο, ασήμαντα στατιστικά, κριτικές, βρισιές, ψαγμένα σχόλια (π.χ. άλλαξε παιχνίδι!) είναι κάποιες από τις αγαπημένες συνήθειες ενός γονέα σε έναν παιδικό ποδοσφαιρικό αγώνα. Επιλογή ποιών αγώνων θα δει ή θα καταγράψει. Για παράδειγμα θα πάει σε έναν αγώνα βαθμολογικού χαρακτήρα πρωταθλήματος να δώσει τη δική του μάχη απ την εξέδρα ή απλά τη στήριξή του, αλλά όχι να δει το παιδί να αγωνίζεται άναρχα, ελεύθερα σε μια αλάνα (μάλλον επειδή δεν υπάρχουν πλέον!) ή στο διάλειμμα του σχολείου. Όλες αυτές οι περιπτώσεις σημαίνουν πίεση, άγχος, προσδοκίες. Όπως έχει γραφτεί, η υποστήριξη του γονέα προς το παιδί δεν είναι αρνητική. Η παρεμβατικότητα του και η αμετροέπεια του όμως, ναι.
Το παιδί αν μπορούσε να φωνάξει και να επιβληθεί θα έλεγε “αφήστε με να παίξω, να διασκεδάσω, να πέσω, να κλάψω χωρίς να με κοιτάζετε, χωρίς να σας κοιτάζω. Τώρα είναι η στιγμή μου και σας ευχαριστώ που με αφήνετε να εκφραστώ όπως θέλω”.
“Τα παιδιά σας δεν είναι παιδιά σας. Είναι οι γιοι και οι κόρες της λαχτάρας της Ζωής για τη ζωή. Έρχονται στη ζωή με τη βοήθειά σας, αλλά όχι από σας. Και παρόλο που είναι μαζί σας, δεν σας ανήκουν. Μπορείτε να τους δώσετε την αγάπη σας, όχι όμως και τις ιδέες σας. Γιατί αυτά έχουν τις δικές τους ιδέες. Μπορείτε να στεγάσετε το σώμα τους, όχι όμως και την ψυχή τους, γιατί η ψυχή τους κατοικεί στο σπίτι του αύριο, που εσείς δεν μπορείτε να επισκεφτείτε ούτε στα όνειρά σας. Μπορείτε να προσπαθήσετε να τους μοιάσετε, αλλά μη γυρεύετε να τα κάνετε να σας μοιάσουν. Γιατί η ζωή δεν πηγαίνει προς τα πίσω και δε σταματά στο χθες”.

Ενότητα: Προπονητές

Μετά το τέλος του αγώνα παιδιά και γονείς είναι “σκασμένοι”, δε μπορούν να δεχτούν με τίποτα την ήττα σε ένα τόσο σημαντικό ματς και όλοι μαζί αποχωρούν απογοητευμένοι από το γήπεδο. Ή μάλλον όχι όλοι. Στον πάγκο των φιλοξενούμενων -μισή ώρα μετά το τέλος του αγώνα- ξεχωρίζει η τραγική φιγούρα του κ. Κώστα, προπονητή της φιλοξενούμενης ομάδας, ο οποίος συζητά με τον βοηθό του και του εκφράζει τους προβληματισμούς και τους φόβους του. “Πάει, Νίκο, αυτό ήταν. Τέλος τα όνειρα για πρωτάθλημα και φέτος, στην καλύτερη θα τερματίσουμε πέμπτοι. -Καλά ρε Κώστα, πώς κάνεις έτσι, δεν ήρθε και το τέλος του κόσμου” του λέει ο κ. Νίκος προσπαθώντας να τον παρηγορήσει, “άλλωστε εσύ δεν είσαι αυτός που δε σταματάς να υπενθυμίζεις στα παιδιά ότι σημασία δεν έχει το αποτέλεσμα ενός αγώνα και η βαθμολογία, αλλά η διασκέδαση και η βελτίωσή τους?!”. Ξεφυσώντας ο κ. Κώστας συνεχίζει .”Ναι ρε Νίκο, εγώ τα λέω και τα εννοώ αλλά από την άλλη πρέπει να κοιτάξω κι εγώ τη δουλειά μου. Ξέρεις τι παράπονα και μουρμούρα έχω να ακούσω αύριο στην προπόνηση από τους γονείς και τον πρόεδρο; θα με κατηγορήσουν ότι δε βάζω τους καλούς παίκτες να παίζουν αρκετά και πως δεν παίρνω τις κατάλληλες αποφάσεις για να νικήσει η ομάδα. Φέτος όλοι περιμένανε να τερματίσουμε στην πρώτη τριάδα και να πάρουν τα παιδιά μόρια για τα πανεπιστήμια”. Ο κ. Νίκος, συνειδητοποιώντας σε τι κατάσταση βρίσκεται ο συνεργάτης του προσπαθεί να τον ηρεμήσει. “Έλα Κώστα, δεν είναι η κατάλληλη ώρα για τέτοιες σκέψεις, πήγαινε σπίτι σου να ξεκουραστείς και αύριο να κοιτάξεις να εξηγήσεις στα παιδιά για ποιους λόγους δεν πρέπει να απογοητεύονται, χωρίς να σε νοιάζει τι θα πει ο καθένας που βρίσκεται εκτός γηπέδου”.

O ρόλος του προπονητή είναι καταλυτικός για τη βελτίωση-εξέλιξη των αθλητών, τόσο σε αθλητικό όσο και σε προσωπικό επίπεδο. Είναι σαφές, ότι η προπονητική ιδιότητα (πρέπει να) έρχεται σε δεύτερη μοίρα, καθώς στις παιδικές ηλικίες αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία τόσο για τα παιδιά όσο και για τον ίδιο τον προπονητή, είναι η ιδιότητα του ως παιδαγωγός. Αυτός είναι ο πρώτος άνθρωπος (μετά τους γονείς) ο οποίος καλείται, εκτός των άλλων, να κερδίσει την εμπιστοσύνη των παιδιών-αθλητών και να τους εμπιστευτεί ο ίδιος, μεταδίδοντας τους θετική διάθεση και αγάπη για τον αθλητισμό.
Βασική προϋπόθεση για τα παραπάνω είναι να απαλλαγεί ο ίδιος ο προπονητής από κάθε πίεση και στρες που μπορεί να του προκαλούν εξωτερικοί παράγοντες, όπως η ύπαρξη βαθμολογίας σε ένα παιδικό πρωτάθλημα. Αυτό από μόνο του μπορεί να μην είναι απαραίτητα τόσο αρνητικό, ωστόσο όταν οι πιο σημαντικές αξίες του αθλητισμού θυσιάζονται για την αξία της νίκης και της τελικής κατάταξης, τότε δε μιλάμε για αθλητισμό αλλά για έναν υπέρμετρο ανταγωνισμό. Αν προστεθούν στους εξωτερικούς παράγοντες για τους οποίους έγινε λόγος και η «μουρμούρα-γκρίνια» των γονέων και της διοίκησης της εκάστοτε ομάδας για κάποια άσχημα αποτελέσματα, τότε ο προπονητής καθίσταται έρμαιο του ίδιου του του επαγγέλματος. Βεβαίως, το χειρότερο είναι ότι στις περισσότερες περιπτώσεις η πίεση που βιώνει ο προπονητής μεταφέρεται και στα παιδιά μέσω της επιθετικής του συμπεριφοράς, κάτι που δε βοηθά στην ανάπτυξη αμοιβαίας σχέσης σεβασμού και εμπιστοσύνης. Στο πρόσωπο του προπονητή, τα παιδιά αναζητούν έναν άνθρωπο, ο οποίος θα τους προσφέρει συναισθηματική υποστήριξη, εμψυχώνοντας τους, και θα τους κάνει να αναζητήσουν τα κατάλληλα κίνητρα προκειμένου να αγαπήσουν τον αθλητισμό, απαλλάσσοντας τους από κάθε είδους άγχος και ανασφάλεια.
Βασική αιτία της προβληματικής συμπεριφοράς ενός προπονητή είναι η μη επαρκής εκπαίδευσή του. Είναι φαινόμενο της εποχής μας η ύπαρξη πολλών ιδιωτικών σχολών προπονητικής, οι οποίες μέσω της καταβολής υπέρογκων διδάκτρων και της παρακολούθησης ολιγοήμερων σεμιναρίων από τους ενδιαφερόμενους, τους προσφέρουν τη δυνατότητα να λάβουν το δίπλωμά τους χωρίς να έχουν τις κατάλληλες γνώσεις πάνω στην προπονητική και, κυρίως, την παιδαγωγική. Έτσι, η ελλιπής γνώση πάνω σε σημαντικούς τομείς, όπως η αθλητική ψυχολογία, τους καθιστά ανήμπορους να μεταδώσουν στα παιδιά αξίες όπως η συνεργασία, ο σεβασμός και κυρίως η απόλαυση του παιχνιδιού. Ακόμα, δεν είναι σε θέση να γνωρίζουν τους κατάλληλους τρόπους επικοινωνίας με τα παιδιά και να συμβάλουν στην περαιτέρω κοινωνικοποίησή τους και την ψυχική τους ισορροπία, αγαθά που σίγουρα είναι σημαντικότερα από την αξία μιας νίκης ή την κατάκτηση του κυπέλλου σε ένα παιδικό πρωτάθλημα.

Η παραπάνω ιστορία που περιγράψαμε είναι φανταστική με πραγματικές καταστάσεις που συναντάμε συχνά στα γήπεδα. Φυσικά δεν είναι όλα άσχημα ενώ δεν γίνεται να αποδομηθεί το ανταγωνιστικό μοντέλο του ποδοσφαίρου από τη μια μέρα στην άλλη, πόσο μάλλον από ένα κείμενο.

Η πρόταση μας

Ωστόσο, εμείς ως Αδέσποτος προβληματιζόμαστε ξεκάθαρα με τα υπάρχοντα παιδικά πρωταθλήματα και τη μορφή που έχουν πάρει και προτείνουμε μια διαφορετική προσέγγιση, λιγότερη ανταγωνιστική, που δίνει τη δυνατότητα στα παιδιά να μιλήσουν, να αλληλοεπιδράσουν με τους αντιπάλους και προπαντός να διασκεδάσουν.
Γίνεται, δηλαδή, ανοιχτή πρόταση για τη δημιουργία και στελέχωση πρωταθλημάτων χωρίς βαθμολογία από ακαδημίες, σχολικές ομάδες ή ακόμα και αυτοσχέδιες ομάδες παιδιών και τη διεξαγωγή τους, εκτός από τα γηπεδάκια, σε διάφορες γειτονιές και πλατείες κάνοντας το ποδόσφαιρο μια Κυριακάτικη γιορτή.

Αδέσποτος Αθηνών
21/5/2018

ΚΑΝΕΝΑΣ ΜΟΝΟΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

‘’ Θα πω για άλλη μια φορά και κλείνοντας, ότι δεν έχω διαπράξει τα αδικήματα για τα οποία κατηγορούμαι. Διέπραξα όμως το αδίκημα που περικλείει όλα τα αδικήματα. Είμαι αναρχικός. Στον ταξικό πόλεμο πήρα θέση με τους αποκλεισμένους και τους αδικημένους, με τους κυνηγημένους και με τους κολασμένους, με τους φτωχούς, με τους αδύνατους και τους καταπιεσμένους. Η φυλάκισή μου είναι η μόνη φυσιολογική εξέλιξη αυτής της επιλογής από την μια και άλλο ένα πεδίο αγώνα από την άλλη.’’ 

Τάσος Θεοφίλου

 

Μετά τις πρόσφατες καταδίκες της Ηριανας και του Περικλή για τις κοινωνικές τους σχέσεις, τις εξοντωτικές καταδίκες των 4 αναρχικών με την καινοφανή κατηγορία “ατομικοί τρομοκράτες”, έρχεται η περίπτωση της προσπάθειας αναίρεσης της σε δεύτερο βαθμό αθωωτικής απόφασης του Τ. Θεοφίλου.

Ο Θεοφίλου έμεινε κρατούμενος για πέντε χρόνια στα κελιά της Δημοκρατίας, μέχρι που η εις βάρος του σκευωρία, που είχε στήσει η “αντιτρομοκρατική” υπηρεσία,  κατέρρευσε.  Η κατά πλειοψηφία αθώωση του από το πενταμελές εφετείο Αθηνών (2ος βαθμός και τελεσίδικος) προκάλεσε μεγάλη ανησυχία σε μερίδα του κράτους. Όμως στις 27 Μαρτίου 2018, ο μέχρι πρότινος  εποπτεύων εισαγγελέας της “αντιτρομοκρατικής” και σήμερα αντιεισαγγελέας του Αρείου Πάγου, προσέβαλλε την αθωωτική απόφαση.

Με τον τρόπο αυτό, καλείται πλέον ο Θεοφίλου να υποστηρίξει τη βασιμότητα μιας δικαστικής απόφασης που τον απάλλαξε. Σε περίπτωση ευδοκίμησης της αίτησης θα επιστρέψει στη φυλακή και θα πρέπει να επαναληφθεί η δίκη του. Ίσως για να βγει αυτή τη φορά , η “σωστή ” για κάποιους απόφαση. Έτσι  συνεχίζεται η ομηρία ενός ανθρώπου με την ταυτόχρονη ψυχολογική, σωματική και οικονομική του εξάντληση. Την ίδια στιγμή, δικαστικοί λειτουργοί, εξαντλώντας την αυστηρότητά τους και τα περιθώρια που τους παρέχει ο νόμος, πλειοδοτούν στην τρομοκράτηση κάθε πιθανού κατηγορούμενου του οποίου ένα και μοναδικό, αμφίβολης ποιότητας δείγμα γενετικού υλικού θα βρεθεί με οποιονδήποτε τρόπο σε μια δικογραφία και στην καλύτερη περίπτωση να τους ταλαιπωρήσει για χρόνια. Συνεπώς, την επόμενη φορά  ένα αποτσίγαρο, ένα μπουκαλάκι νερό, μια τσίχλα ακόμα και ένα καπέλο που πήρε ο αέρας, θα είναι αρκετό να καταστήσει οποιονδήποτε κατηγορούμενο για κακούργημα”.

Στο γενικότερο πολιτικό επίπεδο η όλη διαδικασία περιγράφεται εύστοχα από τον ίδιο τον Θεροφίλου.: “[…] η υπόθεσή μου παραμένει μια υπόθεση που δεν είναι καθόλου προσωπική. Είναι πολιτική και αφορά την κατασταλτική διαχείριση του αναρχικού χώρου, του ευρύτερου ανταγωνιστικού κινήματος και συνολικά της τάξης μας. Είναι πολιτική καθώς ανέδειξε κοινωνικά κ έθεσε στη δημόσια κριτική όλες τις αιχμές της καταστολής, με πιο βασικές τον τρομονόμο, τη μεταφυσική χρήση του dna και την ποινικοποίηση προσωπικών και πολιτικών σχέσεων.[…]

Η συγκεκριμένη υπόθεση όμως δεν είναι η μόνη περίπτωση επίθεσης στις ζωές μας. Είναι μια από τις πολλές σκευωρίες της αντιτρομοκρατικής που στήνονται σαν περίπτωση “εξαίρεσης” για να καταστείλουν οτιδήποτε κινείται. Οι κατηγορίες αυτές βασίζονται στον 187Α γνωστό και ως τρομονόμο. Πρόσφατο παράδειγμα είναι η ποινικοποίηση κοινωνικών σχέσεων και η επίκληση στην επιστήμη με τη χρήση του DNA σαν στοιχείο. Συγκεκριμένα στην υπόθεση της Ηριάννας και του Περικλή η προσωπική σχέση με έναν κατηγορούμενο, ο οποίος εν τέλει αθωώθηκε, ήταν αρκετή μαζί με ένα λειψό δείγμα DNA, το οποίο αναίρεσαν σαν αρκετό δείγμα οι ίδιοι επιστήμονες, για να καταδικάσει σε 13 χρόνια κάθειρξης. Παράλληλα  αποδόθηκαν σε κρατούμενους καταδίκες μέχρι  και 30 χρόνια  με την εισαγγελέα της έδρας να αναφέρει ότι ‘’αρκεί η ιδεολογία κάποιου σαν αναρχικός για να τον καταδικάσει’’. Αυτή η τελευταία φράση αντικατοπτρίζει αυτό τον αντισυνταγματικό νόμο και τα παρακλάδια του ενώ σύμφωνα με το σύνταγμα της Ελλάδας, μόνο οι αξιόποινες πράξεις μπορούν να καταδικάσουν έναν άνθρωπο και όχι το φρόνημα του. Δηλαδή η ίδια η αστική Δικαιοσύνη αντιφάσκει , δημιουργώντας καθεστώς έκτακτης ανάγκης και εφαρμόζοντας  κατά το δοκούν το λεγόμενο ποινικό δίκαιο το εχθρού, κόβοντας και ράβοντας τις ζωές μας.

  • Να σταθούμε δίπλα στο Τάσο Θεοφίλου.

  • Κανένας κ καμία μόνη της στα χέρια του κράτους.

  • Καλούμε στη συγκέντρωση αλληλεγγύης στο Εφετείο (Αλεξάνδρας & Λουκάρεως) την Παρασκευή 11 Μάιου στις 9.00 π.μ.

 

ΣΤΟΝ ΤΑΞΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ ΠΗΡΑΜΕ ΘΕΣΗ

Κοινή ανακοίνωση αυτοοργανωμένων ομάδων ομάδων σχετικά με τα γεγονότα που έλαβαν χώρα στις 22 Απριλίου στη Λέσβο.

Nα δυναμώσουμε τα αγκάθια μας ενάντια στο φασισμό και το ρατσισμό.

Πριν από λίγες μέρες η Λέσβος έζησε το πιο ντροπιαστικό γεγονός στην τοπική της ιστορία. Η νύχτα της 22ης Απριλίου σημαδεύτηκε από επίθεση στους πρόσφυγες, ενορχηστρωμένη από ακροδεξιές ομάδες. Οι πρόσφυγες διαδήλωναν με την έκθεση των σωμάτων τους στο δημόσιο χώρο ζητώντας, το αυτονόητο δικαίωμα, να εξεταστούν άμεσα τα αιτήματα ασύλου και να απεγκλωβιστούν από το νησί.
Συγκεκριμένα, γίναμε θεατές οργανωμένης βίας ενάντια σε παιδιά, γυναίκες και άνδρες συνανθρώπους μας που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τον τόπο τους λόγω πολέμου, ενάντια σε αλληλέγγυους που βρέθηκαν εκεί για να συμπαρασταθούν στα θύματα της επίθεσης. Οι «ελληναράδες» επιτέθηκαν κραδαίνοντας μαδέρια, ρίχνοντας πέτρες, μπουκάλια και ξύλα, πετώντας δυναμιτάκια και φωτοβολίδες μέσα στο κέντρο του σχηματισμού των προσφύγων. Σε όλη αυτή την έκφραση ρατσιστικού μίσους, η ελληνική αστυνομία και το κράτος επέλεξαν να επιβραβεύσουν την αθλιότητα συλλαμβάνοντας τους αγωνιζόμενους συνανθρώπους μας αντί για το ακροδεξιό κατακάθι.
Στην επίθεση κατά των προσφύγων κλήθηκαν να συνδράμουν μέλη τοπικών αθλητικών συνδέσμων. Και όπως μαρτυρούν τα γεγονότα, μερίδα αυτών αποδέχτηκαν με χαρά. Δεν είναι η πρώτη φορά που ορισμένοι σύνδεσμοι οπαδών γίνονται ουρά σε φασιστικές επιθέσεις (δολοφονία Κ. Κατσουλή στις 14/9/14, συμμετοχή οπαδών σε εθνικιστικά συλλαλητήρια και επιθέσεις σε καταλήψεις κ.α.).
Ως σκεπτόμενα υποκείμενα αρνούμαστε τον υποβιβασμό της ζωής αναγνωρίζοντας πως ο αθλητισμός δεν έχει να κάνει ούτε με διαιρέσεις, ούτε με δολοφονικές επιθέσεις εναντίων όσων με αξιοπρέπεια διεκδικούν τη ζωή τους. Αντιθέτως οφείλει να σχετίζεται με τη χαρά να μοιράζεσαι, την ποικιλομορφία και το πάθος να γιορτάσουμε τη ζωή ενάντια στο θάνατο.
Εναντιωνόμαστε στις φασιστικές και δειλόψυχες επιθέσεις εναντίον των προσφύγων και θα παλέψουμε ώστε η μπάλα κι ο αθλητισμός να μην έχει καμία σχέση με αυτές τις πρακτικές.
Ενάντια σε εκείνους τους οπαδικούς συνδέσμους που καλλιεργούν το μίσος και την κουλτούρα του οπαδού-κάφρου, μισάνθρωπου, φασίστα, ρατσιστή και σεξιστή, προτάσσουμε τον αυτοργανωμένο αθλητισμό και την αλληλεγγύη. Δηλώνουμε την αλληλεγγύη μας προς τους πρόσφυγες, εκφράζοντας την επιθυμία να ζήσουμε μαζί ενάντια σε φασίστες και αφεντικά.

«Μπάλα με τους πρόσφυγες παίζουμε μαζί, στον πάτο του Αιγαίου εθνίκια και ναζί.»

Αυτοοργανωμένος Α.Σ. Ασπάλαθος
Α.Σ. Φουρτούνα Αλεξ/πολης
Διογένης Ολυμπιακού Χωριού Futsal
Τηγανίτης ΑΣΗ
Ανάποδος Χαλκίδας
Αδέσποτος Αθηνών – Adespotos Athens
Απείθαρχος Ιωαννίνων 1312
Μαρίνος Αντύπας

Συλλογή ειδών πρώτης ανάγκης για τους πλημμυροπαθείς της Μάνδρας

Συλλογή ειδών πρώτης ανάγκης για τους πλημμυροπαθείς της Μάνδρας. Καλούμε και τις υπόλοιπες ομάδες των πρωταθλημάτων Α’ και Β’ κατηγορίας Futsal να συνεισφέρουν στην προσπάθεια αυτή μαζεύοντας αυτή και την επόμενη εβδομάδα τα απαραίτητα αυτά πράγματα, ώστε να σταλούν στα άτομα που τα έχουν ανάγκη.
Αλληλεγγύη εντός και εκτός γηπέδων…
Η λίστα :
* Εμφιαλωμένο νερό
* Συσκευασμένα τρόφιμα μακράς διάρκειας (όσπρια, ρύζι, μακαρόνια, αλεύρι, λάδι, ζάχαρη, καφές, πελτές κλπ)
* Ξηρά τροφή (γαλέτες, μπισκότα κλπ)
* Ζεστά χειμωνιάτικα ρούχα, κάλτσες και κουβέρτες (αν όχι καινούρια, οπωσδήποτε καθαρά και σε καλή κατάσταση)
* Αντιανεμικά, αδιάβροχα, γαλότσες, sleeping bag.
* Βρεφικά είδη (πάνες, γάλατα κλπ) και γάλατα εβαπορέ.
* Χαρτί υγείας, χαρτί κουζίνας, σερβιέτες, ταμπόν.
* Σαμπουάν, αφρόλουτρα, σαπούνια και σφουγγάρια.
* Οδοντόκρεμες και οδοντόβουρτσες.
* Καθαριστικά και γάντια εργασίας.
Επίσης μεγάλες είναι οι ανάγκες και για τα ζώα :
1. Φάρμακα κυρίως οι εξής αντιβιώσεις: Augmentin 500αρι ή 100αρι, Zylapour 300mg και Vibramycin
2. Λεκάνες ή κουβάδες παλιοί για να μπει πόσιμο νερό
3. Ξηρά τροφή/κονσέρβες

Καρατσαι Γκεντσλικ Σπορ, το ποδόσφαιρο είναι ωραίο στις αλάνες, όχι στα χρηματιστήρια.

Tο Καράτσαι είναι μια από τις φτωχικές γειτονιές της πόλης Οσμάνιγιε στη νότια Τουρκία. Όπως σε όλες τις φτωχικές γειτονιές το μεγαλύτερο πάθος των παιδιών είναι το ποδόσφαιρο.
Τριπλάρουμε τις δυσκολίες της ζωής. Το ποδόσφαιρο είναι ωραίο στις αλάνες, όχι στα χρηματιστήρια. Η ομάδα της ελπίδας.

ΟΧΙ ΣΤΟ ΡΑΤΣΙΣΜΟ

Η ιστορία της ξεκίνησε το 2011 στην πληθυσμού 210.000 πόλη Οσμάνιγιε, με σκοπό να δημιουργήσει μια στέγη και να δώσει κίνητρο στα παιδιά και τους νέους της περιοχής, σε μια φτωχή γειτονιά όπου η χρήση ναρκωτικών είναι πολύ υψηλή.
Παρά τις δυσκολίες και τα εμπόδια (χρήματα για την επίσημη αναγνώριση του συλλόγου από την ομοσπονδία, διπλώματα προπονητικής) προσπαθεί να αναδείξει μια ξεχωριστή πλευρά του ποδοσφαίρου ενάντια στη κατεστημένη λογική (χτύπα-σπάσε-κομμάτιασε όπως λένε χαρακτηριστικά), αλλά ότι αντιθέτως είναι ένα διασκεδαστικό παιχνίδι, στο οποίο ανεξαρτήτως της κοινωνικο-οικονομικής κατάστασης όλοι μπορούν να συμμετάσχουν.
Πλέον έχει καταφέρει να συμμετάσχει σε πρωταθλήματα νέων.
Καταβάλλει προσπάθειες για την εξέλιξη των παιδιών και των νέων στο αθλητικό κομμάτι, αλλά και σε άλλα θέματα, όπως μαθήματα θεάτρου και μουσικών οργάνων, κινηματογραφικές προβολές, θεωρητικά μαθήματα και ηθικές αξίες, ενώ πρόσφατα άνοιξε και βιβλιοθήκη. Παράλληλα εναντιώνεται στο ρατσισμό και τη βία κατά των γυναικών και ασχολείται ενεργά με αυτά τα θέματα.
Στη συζήτηση που είχαμε αναφερθήκαμε στην έννοια της αυτοοργάνωσης, η οποία σαν λέξη δεν υπάρχει στα Τουρκικά, αλλά η ομάδα αυτή εφαρμόζει στην πράξη τις αξίες της. Δεν υπάρχει αφεντικό, δεν έχει χορηγούς, ενώ ιδρύθηκε από νέους της γειτονιάς οι οποίοι επαναστατούν στη σημερινή μορφή του ποδοσφαίρου.

Γυναίκα=Μητέρα, αδερφή, θεία-όχι στη βία
Το ποδόσφαιρο είναι ωραίο στις αλάνες, όχι στα χρηματιστήρια…